φιλντισένιο κουκούτσι

inertia

2012-02-01T09:21:00.000-08:00

- Είμαι η Λίντα. Χιώτη, εσύ δεν είσαι;

- Εγώ είμαι.

- Χάθηκες.

- Έπσαχνα τη χορδή μου.

- Τη βρήκες;

- Όχι.

- Σου γραντζούνισε το μάγουλο;

- Όχι.

- Αφού το βλέπω. Στο γραντζούνισε.

- Δε μου το γραντζούνισε.

- Θ’ αγοράσεις άλλη.

- Δε νομίζω.

- Το πάλκο βουβάθηκε.

- Γεγονός.

- Να βρεις τη χορδή.

- Πάχυνες Λίντα.

- Μαίρη να με λες.

- Πάχυνες Λίντα.

- Μου λείπει ασβέστιο.

- Εγώ, τρώω στραγάλια.

- Προχτές μου έφυγε ένα σφράγισμα.

- Άμα κσυρίζομαι τις κυριακές με τσούζει η γραντζουνιά μου.

- Δεν κσέρω ν’ αλλάζω σφράγισμα.

- Πάχυνες Λίντα.

- Τα νύχια μου είναι γεμάτα ασπράκια, επειδή έχω έλλειπση ασβεστίου.

- Να τρως τα νύχια σου.

- Πιο πολύ μ’ αρέσει να τρώω μάντολες.

- Πάχυνες Λίντα.

- Μανώλη Χιώτη, τις νύχτες μ’ αρέσει να κρατάω τα τσίσα μου.

- Θα ‘πρεπε να περιποιούμαι συχνότερα το μουστάκι μου Μαίρη.

- Τα δάχτυλά μου είναι πρησμένα και δεν μπορώ να βγάλω τη βέρα.

- Πάχυνες Λίντα.

- Κρέμασε το στήθος μου.

- Βαρέθηκα το μπουζούκι. Θα κσεκινήσω μπάντζο.

- Θα φτιάκσω μια φανουρόπιτα για να βρεις τη χορδή σου.

- Σου αρέσει ο Μπραμς Μαίρη;

- Δεν ασχολούμαι με εκκλησιαστική μουσική.

- Έχω βγάλει αιμορροΐδες.

- Να γραφτείς μπάσκετ, αλλά εμένα μου ‘φυγε το σφράγισμα.

- Πάχυνες Λίντα.

- Μαίρη να με λες.

- Περνάς γκαράζ φάση;

- Περνάω γρήγορα μπροστά απ’ το διαμέρισμα του διαχειριστή, γιατί χρωστάω κοινόχρηστα έκσι μηνών.

- Έκανα προγούλι, γεγονός που μου τρώει τουλάχιστον τέσσερα λεπτά μέσα στη μέρα.

- Με θυμάσαι Μανώλη, έτσι δεν είναι;

- Δεν είμαι σίγουρος. Χιώτη να με λες.

- Έχεις τηλεόραση;

- αιμορροΐδες έχω.

- Μακάριοι όσοι κάθονται.

- Τί είπες;

- Έχω έλλειπση ασβεστίου.

- Πάχυνες Λίντα.

- Είσαι μαλάκας Μανώλη.

- Μήπως έχεις καμιά άκρη για ν’ αγοράσω μαύρο;

- Είχα παλιά.

- Είμαι φιλοτελιστής και τώρα πάω να πουλήσω γραμματόσημα στο ημπέη.

- Πάω κολυμβητήριο όταν βρέχει. Σήμερα δε βρέχει.

- Πήγαινε στο καλό.

- Μη φοβάσαι.

- Πήγαινε στο καλό.

jingle jingle

2012-01-27T05:24:00.000-08:00

οι απόπσεις αυτού του κλόουν δυσκολεύουν την αναπνοή μου. παρόλαυτά οι ρουφηκσιές του τσιγάρου είναι γενναίες και τολμηρές.

naked

2012-01-18T06:36:00.000-08:00

( περπατούσε την αχαρνών. περπατούσε την αχαρνών σάββατο βράδυ. και η βρόχα 'επεφτε στρέητ θρου. δεν το καταλάβαινε για ώρα πολύ. δεν το πολυκαταλάβαινε πως βρέχει. φορούσε αδιάβροχο μπουφάν. είχε και πολλά μαλλιά. πολύ πυκνά. η μύτη του μονάχα. ήταν μεγάλη και εκσείχε. και βρεχόταν. περπατούσε την αχαρνών. και του σφύριζαν. και του φώναζαν. όπως τα σκυλιά του σφύριζαν. αυτός έπιασε να κλαίει. δεν το καταλάβαινε. γιατί έβρεχε. έκλαπσε κι άλλο. η βροχή δυνάμωνε. δεν πήρε τελικά τακσί απ' τον αγιοπαντελεήμωνα. δε βρήκε. τα μπλε του μάτια ζαλίστηκαν απ' τα μπλε φώτα. και σειρήνες. όλο σειρήνες και μπλεφώτα. σειρήνες και μπλεφώτα. σειρήνες και μπλεφώτα. πήρε από την ιουλιανού τελικά. τακσί. δε θέλησε να πάει σπίτι. του είπε να τον αφήσει στον περίβολο μιας εκκλησίας. εκεί τον βρήκαν το επόμενο πρωί. κάτω από σειρήνες και μπλεφώτα.)

3 iron

2012-01-11T05:20:00.000-08:00

Θυμάμαι την Τζουν Σάλιντζερ να βγαίνει τρελαμένη από τη μονοκατοικία της Κληφτ Λέην, αριθμός 29. Φορούσε το ροζ πουλόβερ. Αυτό. Τίποτα άλλο. Οι ροζ ρώγες της έμοιαζαν αναιδείς καθώς κσεπετάγονταν από την αραιή πλέκση του ρούχου. Το μουνί της μια κατάμαυρη φυλλωσιά που θρόιζε κάθε που φυσούσε. Το λευκό αμερικάνικο δέρμα της ήταν ντυμένο πορτοκαλί φακίδες και κσανθό χνούδι. Τα νύχια των ποδιών της ήταν κατακόκκινα, φαγωμένα στις άκρες. Στεκόταν στο βρεγμένο πεζοδρόμιο. Την περασμένη νύχτα έβρεχε δίχως σταματημό. Η αριστερή της πατούσα βυθίστηκε σε μια λακούβα με βρωμόνερα. Τα γόνατά της έτρεμαν. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν αυτό το τρέμωλο προερχόταν απ' το κρύο ή απ' τη σύγχυσή της. Τότε άρχισε να τραγουδάει το Waltzing Matilda. Στην αρχή πσιθυριστά. Έπειτα ουρλιάζοντας μπροστά απ' τη βοκαμβίλια της Νάνσυ Σέπαρντ. Μερικές στιγμές αργότερα τη θυμάμαι να προσπαθεί να χορέπσει βαλς με το γραμματοκιβώτιο του γερο-Φλάναγκαν. Τελικά το έρικσε κάτω. Ο γερο-Φλάναγκαν κσύπνησε. Βγήκε τρέχοντας στην αυλή. Τον άκουσα που της φώνακσε: [μωρή βρώμα θα χώσω την πσωλή μου τόσο βαθιά στον κώλο σου, που θα σου βγει απ' το στόμα]. Η Τζουν Σάλιντζερ πέρασε ατάραχη στο απέναντι πεζοδρόμιο. Οι γάμπες της είχαν γεμίσει λασπερές πιτσίλες. Τα μαλλιά της φαίνονταν βρεγμένα. Δεν μπορούσα να δω τα μάτια της, οι αφέλειές της τα έκρυβαν. Μου φάνηκαν υγρά, αλλά πάλι ίσως να 'ταν το πσιλόβροχο. Κσάπλωσε στο καπό της Μπιούικ του Μάικι Σμητ. Νομίζω πως αποκοιμήθηκε για λίγο. Αργότερα αποφάσισα να βγω απ' το σπίτι μου. Στάθηκα μπροστά στο σαράβαλο του Σμητ. Στάθηκα μπροστά στα ορθάνοιχτα πόδια της Τζουν. Στάθηκα μπροστά στο βρεγμένο μουνί της Τζουν Σάλιντζερ. Χάιδεπσα το μουνί της με τον αντίχειρά μου. Άνοικσε τα μάτια της. Είχε κσεραμένο αίμα γύρω απ' τη μύτη. Ανασηκώθηκε. Αν δεν κάνω λάθος ήταν ακριβώς τότε που πσέλλισε: [θα ήθελες να με γαμήσεις;]. Ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ τι απάντησα. Μπορεί να μην είπα τίποτα. Ναι, το πιθανότερο είναι πως δεν είπα τίποτα. Τη γάμησα πάνω στην Μπιούικ του Σμητ. Μας είδε η Ρουθ Άμπρααμς που έβγαλε βόλτα τα 2 λαμπραντόρ της. Έχω την εντύπωση πως πέρασε και η Κάθυ Χηκς, αλλά ήταν πολύ σκνίπα για να πάρει χαμπάρι τι γίνεται. Όταν έχυσα πάνω στο ροζ πουλόβερ, είπε: [τη στιγμή που το ατμοσίδερο του άνοιγε το κεφάλι στα δύο, σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να τρίπσω το παρκέ για ώρα. Το αίμα βγαίνει δύσκολα απ' το παρκέ κσέρεις. Τελικά δεν το έκανα. Δεν το έτριπσα το παρκέ. Ίσως και να χάσει για πάντα τη γυαλάδα του. Εσύ, τι λες;]. Εγώ της πέτακσα κάτι του στυλ: [Τζουν κόπσε τις μαλακίες]. Κούμπωσα το παντελόνι μου και γύρισα σπίτι.

peridinisi

2011-12-30T04:54:00.000-08:00

Περπατούσαν πλάι πλάι. Αυτή. Αυτός. Πλάι πλάι περπατούσαν. Αυτός. Αυτή. Ο ένας δίπλα στην άλλη. Εκείνη πάντα στ' αριστερά του. Τα μανίκια των μπουφάν τους ακουμπούσαν. Ακουμπούσαν τα μανίκια των πανωφοριών τους, γιατί προχωρούσαν δίπλα δίπλα. Και άφηναν πίσω τους ραγισμένες βιτρίνες. Και άφηναν πίσω τους βραχνιασμένους αγιοβασίληδες. Και άφηναν πίσω τους συναχομένες διπολικές αρκούδες. Και άφηναν πίσω τους νεφροπαθείς ωρολογοποιούς. Και άφηναν πίσω τους καμένα ενεχυροδανειστήρια. Και άφηναν πίσω τους τον υστερικό βόμβο της πόλης. Και άφηναν πίσω τους τον εκσυγιαντικό βόμβο της πόλης. Και άφηναν πίσω τους την πόλη. Και'κείνος την άφησε να βάλει την κρύα παλάμη της στην τσέπη του. Εκείνη έβαλε το παγωμένο χεράκι της στην τσέπη του, επειδή αυτός την άφησε να το κάνει. Ο ένας δίπλα στην άλλη προχωρούσαν. Ρουφούσαν ρυθμικά τις μύτες τους. Εκείνη βρισκόταν πάντα στ' αριστερά εκείνου. Τα μανίκια των μαύρων πανωφοριών τους τρίβονταν, αφού περπατούσαν πλάι πλάι. Εκείνος δεν την κοιτούσε. Εκείνος ήκσερε πως εκείνη περπατούσε σιμά του. Τη μύριζε. Προχωρούσαν πλάι πλάι και 'κείνος τη μύριζε. Τα μποτάκια της έκαναν τακ τακ πάνω στο πεζοδρόμιο. Εκείνος άκουγε το τακ τακ από τα μποτάκια της πάνω στο βρεγμένο πεζοδρόμιο. Δίπλα δίπλα περπατούσαν. Εκείνος γλίστρησε όταν ένα φτερωτό εγώ μπήκε στο μάτι του. Και έπεσε. Εκείνη τον σήκωσε. Και προσπέρασαν 2 παρφουμαυρισμένες θείες. Και προσπέρασαν ένα ζητιάνο που κρατούσε σφικτά τον καθετήρα του. Και προσπέρασαν 6 μάρτυρες του ιαχωβά. Και προσπέρασαν το φάντασμα του Δήμου Σταρένιου που τους έβρισε στα γερμανικά. Και προσπέρασαν 33 οικολόγους, 2 νιχιλιστές και 4 ζαρντινιέρες. Προχωρούσαν πλάι πλάι. Εκείνη δεν τον κοιτούσε. Εκείνη ήκσερε πως εκείνος προχωρούσε δίπλα της. Και η παλάμη αυτής ίδρωσε μέσα στην τσέπη αυτού. Μέσα στην τσέπη εκείνου ζεστό ήταν πια το χεράκι της. Βάδιζαν δίπλα δίπλα. Αυτός. Αυτή. Ο ένας πλάι στην άλλη προχωρούσαν. Αυτή. Αυτός. Το κίτρινο τρόλλευ σταμάτησε μπροστά τους. Μπροστά στα γεμάτα υγρασία μάτια τους έκανε στάση το κίτρινο τρόλλευ. Εκείνοι ανέβηκαν. Και το κίτρινο τρόλλευ κσεκίνησε. Το κίτρινο τρόλλευ κσεκίνησε. Κσεκίνησε.

dream syndicate

2011-12-22T06:58:00.000-08:00

την πήρε και κατέβηκαν στους κρεμασμένους. πολύς κόσμος είχε μαζευτεί. έβρεχε λίγο. ο αγέρας ερχόταν ανοιχτά απ' το πέλαγο και κουνούσε τα κρεμασμένα κορμιά.

Αν το πιέσεις προς τα μέσα, απελευθερώνεις το ένα αυτάκι, και μετά βγάζεις ολόκληρο το χερούλι. Μ'αυτό και με το κουτάλι -ευτυχώς που δε φοβούνται μην αυτοκτονήσω, κι έτσι έχω ολόκληρο κουτάλι, αλλιώς ξέρεις, σου δίνουν μόνο το κάτω μέρος, χωρίς την ουρά- αρχίζω που λες, τη μάχη εναντίον των αρουραίων.

ο Μάιλς φορούσε τα κυριακάτικά του, κομμένα και ραμμένα από το ράφτη του θείου του, που είχε ελευθερία για το έξοδο, ήξερε από ωραία γιλέκα και γνώριζε τον αριστοκρατικό αέρα του μικρού. ήσαν σε τόσο μεγάλο βαθμό αποτυπωμένα πάνω του τα πλήρη δικαιώματά του για ανεξαρτησία, καθώς και τα δικαιώματα του φύλου και της κοινωνικής του τάξης, που αν διεκδικούσε ξαφνικά την ελευθερία του, δε θα είχα τίποτε να πω.

έφυγε, δεν το τράβηξε, αλλά πριν βγει απ΄την πόρτα είπε κάτι ακόμη, που πήγε να μου αγκυλώσει τα φτερά. είπε, σαν εκείνο το τραγούδι, πως ό,τι αρχίζει ωραίο ~~τελειώνει με πόνο~~ και να το θυμάμαι καλά. για να προσθέσει κι ένα υστερόγραφο: "σήμερα εγώ, αύριο εσύ".

Δεν μπόρεσα να υποφέρω τη σιωπή του όπως δεν μπορούσα να υποφέρω και τα λίγα που έλεγε όταν άνοιγε το στόμα του -κι αυτά με τσιγκουνιά. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ τον αντιπαθούσα πριν καν αποκαλέσει την Ολίβια μουνί.

ki epeidi ekeini ti fora to swma itan para polu -kai ekpliktika- ikanopoiimeno, i psuxi ksexase grigora ti filodoksia tis epistimonikis karieras kai -etsi opws i swsti psuxi prepei panta na kanei- etrekse sto swma na to voithisei.

αλλά η ~~σοδομία~~, αυτό το περιβόητο έγκλημα που τραβάει τη φωτιά του ουρανού πάνω στις πόλεις που το διαπράττουν συστηματικά, η ~~σοδομία~~, λοιπόν, δεν αποτελεί μια τερατώδη διαστροφή που η τιμωρία της ποτέ δε θα είναι όσο πρέπει αυστηρή;

demystification

2011-12-11T08:59:00.000-08:00

Όταν έχυνε του άρεσε να παριστάνει τον Jackson Pollock. Στον τοίχο είχαν σχηματιστεί αφηρημένα σχέδια από τα παχύρευστα χύσια του. Άμα χώρισαν εκείνη κάλυπσε όλη την επιφάνεια του ντουβαριού με ύφασμα και εφημερίδες. Κάθε φορά που το βλέμμα της έπεφτε σ’ αυτόν τον καμβά του όξινου χαλασμού, ευχόταν να είχε προλάβει να κατουρήσει ένα προς ένα τα ιδιωτικά του ντουβάρια.

‘Εκλαπσε πάνω από το νεροχύτη με τ’ άπλυτα πιάτα. Η κομψή κυρία της απέναντι κουζίνας της έγνεπσε συγκαταβατικά. Εκείνη τότε της πέτακσε ένα αβγό που ‘σκασε πάνω στο τζάμι της μπαλκονόπορτας. Έκλαπσε κι άλλο λίγο.

Το διαμέρισμα ήταν κρύο. Χώθηκε κάτω απ’ το εκρού πάπλωμα. Άρπακσε από το συρτάρι το μεταλλικό δονητή. Ήταν κρύος. Με μια ντελικάτη κίνηση τον γλίστρησε μέσα της. Χαμογέλασε. Έπειτα οι μπαταρίες τελείωσαν.

Έβαλαν Μαίρη Λίντα στο κασετόφωνο. Άρχισαν να χορεύουν σα να τους διαπερνούσε ρεύμα. Το παρκέ έτρικσε. Προσπάθησε να τη φιλήσει. Εκείνη του έτρικσε τα δόντια.

Ο μπόμπιρας χώθηκε μες στο ντουλάπι της κουζίνας. Το κόκκινο. Αυτό με τα λάδια και τα τσίπουρα. {Θα βγεις όταν σου πω βγες μικρέ !}. Έπειτα ο μεγάλος αδερφός έφυγε. Πήγε να παίκσει μπάλα με τους φίλους του στην πλατεία.

Καθώς τον έπαιζε στο μπάνιο, η φωνή της Βιτάλη έπαιζε σε λούπα στο κεφάλι του. Δεν έχυσε εκείνο το βράδυ.

Το τελευταίο μισάωρο έγλειφε ένα ωμό κρεμμύδι μπροστά στην τηλεόραση. Έπειτα έπλυνε τα δόντια του με αφρό ξυρίσματος. Αργότερα ξέρασε πάνω στη μπουχάρα της μάνας του.

Η γιαγιά του διαχειριστή έπασχε από οργανικό ψυχοσύνδρομο. Το απόγευμα μιας τετάρτης πέτακσε το ντιβιντί από το παράθυρο. Έπεσε στο κεφάλι του πσιλικαντζή. Έπαθε διάσειση.

Η Άννα έκανε χουλα-χουπ στην ταράτσα. Μπροστά από τον ηλιακό θερμοσίφωνα. Η κίτρινη φούστα της ανέμιζε. Δε φορούσε βρακί. Ο αέρας δρόσιζε το μουνί της. Το δίχως άλλο ήταν μια ικανοποιητική αίσθηση.

Άκουγαν το ζευγάρι του διπλανού διαμερίσματος να γαμιέται. Γουρουνίσια σκουκσίματα έσκιζαν την ατμόσφαιρα. Τότε κρέμασαν τη γαμήλια φωτογραφία της θείας Αιμιλίας στον τοίχο.

Αφού έβγαλε το γιουβετσάκι απ’ το φούρνο. Έβαπσε τα νύχια των ποδιών της. Ήπιε ένα βερμούτ και έπεσε για ύπνο.

Της έκανε αέρα με τη βεραμάν βεντάλια του. Εκείνη του έβγαλε το μουστάκι με το τσιμπιδάκι για τα φρύδια. Μετά πήγαν στο γάμο του Μανόλη.

Τράβηκσε το καζανάκι 3 φορές. Το σκατό παρέμενε κολλημένο στον πάτο της χέστρας. Πήρε τη μεγάλη κουτάλα απ’ το συρτάρι της κουζίνας. Το έβγαλε. Μετά το έρικσε στη μπανιέρα.

{Η ζωή σου είναι μια παρήχηση του –π και του –τ}, της είπε, την ώρα που ρουφούσε τον καφέ της. {Περιπέτεια/ Πατάτες/ Πιπεράτες/ Πατώματα/ Ποταμούς/ Ποταπός/ Πιτυρίδα/ Πυροτεχνήματα/ Παρτίδα/ Πτώματα}.

Καμιά φορά πριν την πάρει ο ύπνος φανταζόταν πως του φορούσε κόκκινη γιρλάντα και τον πετούσε πάνω στο καμένο δέντρο του Συντάγματος. Ύστερα η μπάντα του δήμου έπαιζε [πυξ-λαξ].

Την τελευταία φορά που έκαναν σεξ τους έφτυσε στο στόμα. Προχτές που τους συνάντησε έκσω από τον Κάουφμαν είχε φάει σκορδαλιά.

Τεμάχισε τον σκύλο του σε μικρά κομματάκια. Τον σόταρε με δεντρολίβανο και κόκκινο κρασί. Σέρβιρε στο ριγέ πιάτο που του είχε κάνει δώρο η πιτσαρία της γειτονιάς. Έφαγε μπροστά στην τηλεόραση.

[Νομίζω πως η νοσταλγία μου για σένα μου προκαλεί διάρροια], του είπε. [Νύστακσα], της αποκρίθηκε.

unholy moly

2011-11-29T09:09:00.000-08:00

τα νυχτερινά όνειρα επιστρέφουν κσανά. χαζεύω με τις ώρες τις σκιές από τα φώτα του δρόμου πάνω στον τοίχο. είμαι τόσο δα μικρή. και άμα φοβάμαι χώνομαι κάτω από το βαρύ πάπλωμα. δεν μπορώ να κάτσω πολύ όμως, γιατί σκάω. παίρνω βαθιά ανάσα και κσαναβουτάω κάτω από την παπλωματένια άβυσσο. μιλάω με τις σωματικές μου μυρωδιές. έχω πάντα πούπουλα στον κόρφο μου. το δωμάτιό μου είναι όλος ο κόσμος. όλος ο κόσμος είναι το δωμάτιό μου.

γι' αυτό της αρέσει τόσο πολύ να γαμιέται, γιατί λέει είναι σαν ένα μακρόσυρτο μοιρολόι. τα μάτια της είναι απολύτως στεγνά, δεν κλαίει ποτέ. όταν γαμιέται όμως κάθε πόρος του κορμιού της συγκλονίζεται από τον πόνο. και σφαδάζει καθώς την ψηλαφεί ένα άλλο σώμα. αναδιπλώνεται και κουβαριάζεται. ουρλιάζει και σωπαίνει. βρυχάται. χάνεται μέσα σε μια θλιμμένη κάβλα. το σώμα της ξεθυμαίνει. αναπνέει. αγριεύει. κάποιες φορές κατασπαράσσεται, αφού πρώτα έχει κομματιάσει το άλλο σώμα. στραγγίζει άλλα σώματα, για να συμπληρώσει τα δικά της αποθέματα δακρύων. [γαμιέμαι, για να μην τρελαθώ], μου είπε ένα βράδυ. δεν ήταν μεθυσμένη.

είμαστε λέει έξι χρονών κι οι δύο. νανάκια με αστεία πολύχρωμα μπουφάν. και σκούφους. και γάντια. και περιπλανιόμαστε στη μεγάλη πόλη. εσύ, μου κρατάς σφικτά το χέρι. η παλάμη μου έχει ιδρώσει, μα δε σ' αφήνω. είμαστε κοντοί και βλέπουμε μονάχα τα πόδια τους. μου δίνεις το ένα ακουστικό του γουόκμαν σου. είμαι πολύ ευχαριστημένη μ' αυτό. τραγουδάμε τα εγγλέζικα τραγούδια σου και έχει τόσο κρύο που οι μύξες παγώνουν κάτω από τις μύτες μας. έχω ένα ρώσικο παραμύθι για μια μύτη που κάνει την επανάστασή της και αυτονομείται. έχει ωραίες εικόνες. αν φύγει η δική σου, μην τη γυρέπσεις. μετά λέει καθόμαστε σ΄ ένα γύρωγύρωλοι και πίνουμε σαλέπι. μετά σου εκσομολογούμαι πως πολλά βράδια σκέφτομαι ότι έρχομαι και σ' απαγάγω από το σπίτι σου με το διαστημόπλοιό μου και δε γυρίζουμε ποτέ. εσύ, τότε γυρνάς την κασέτα στη βου πλευρά. μου κλείνεις το μάτι, σφίγγοντάς μου το χέρι.

beetlebum

2011-11-23T04:30:00.000-08:00

Μου αρέσει πολύ να χαλάω τις τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου. Εκείνη όλο μου φωνάζει, αλλά μετά το ξεχνάει και μου τηγανίζει πατάτες. Καμιά φορά η γιαγιά κλείνεται στο μικρό μπάνιο, ανοίγει τη βρύση και κλαίει. Εγώ το ξέρω γιατί την είδα μια φορά απ' την κλειδαρότρυπα. Μετά όμως το κατάλαβε και τη βούλωσε με χαρτί υγείας. Όλα αυτά σου τα λέω γιατί είσαι καινούργιος στο σπίτι και πρέπει να ξέρεις πως έχουν τα πράγματα. Η μαμά ήθελε να σε βγάλουμε Χρηστάρα, γιατί και τα πέντε σκυλιά που είχε έτσι τα φώναζε. Ο μπαμπάς ξεροκατάπιε και είπε πως αν είναι να 'χεις την ίδια τύχη με τα προηγούμενα ζωντανά καλύτερα να σου δώσουμε άλλο όνομα. Τελικά αποφασίσαμε όλοι μαζί, δηλαδή ο μπαμπάς, να σε φωνάζουμε Χριστόδουλο. Ο μπαμπάς είπε πως υπήρξε ένας καλός αρχιεπίσκοπος. Εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει αρχιεπίσκοπος και στα κρυφά θα σε φωνάζω Χρηστάρα. Χτες στο σχολείο ξέχασα να γράψω τις λέξεις για την καρτέλα και η δασκάλα μου τράβηξε τ' αυτί. Όταν της είπα πως δεν προλαβαίνω γιατί έχω πολλά ραντεβού για παιχνίδι με τους φίλους μου με έβαλε να κάτσω όρθιος στον πίνακα την ώρα των καλλιτεχνικών. Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω αυτό το θηλυκό. Σήμερα, στο διάλειμμα, στην πίσω αυλή παίξαμε κρυφτό. Εγώ με την Καιτούλα κρυφτήκαμε πίσω απ' το κυλικείο. Της ζήτησα να σηκώσει τη φούστα της για να δω τι βρίσκεται από κάτω. Εκείνη τη σήκωσε κι γω της κατέβασα το βρακί. Αυτή έχει διαφορετικό πουλί απ' το δικό μου. Ύστερα κατέβασα κι 'γω το δικό μου το βρακί που είχε πάνω τον super Goofy. Η Καιτούλα μου έπιασε το πουλί και μένα πολύ μου άρεσε αυτό, αλλά ντράπηκα και έτρεξα να φωνάξω φτου ξελευτερία. Η Καιτούλα είναι φίλη μου, μα μερικές φορές κάνει παράξενα πράματα. Το καλοκαίρι, ένα πρωί που παίζαμε μέσα στις τριανταφυλλιές της γιαγιάς μου, σήκωσε την μπλούζα της. Έχουμε τα ίδια βυζιά, δεν είναι σαν της μαμάς μου. Τα ΄χω δει της μαμάς μου στη θάλασσα. Ο μπαμπάς μου γίνεται έξαλλος, δηλαδή πάρα πολύ θυμωμένος, κάθε φορά που η μαμά δε φοράει το αποπάνω του μαγιού της και τσακώνονται και μετά φεύγουμε από τη θάλασσα και 'γω κλαίω. Και μια φορά φύγαμε τόσο βιαστικά που ξέχασα το αγαπημένο μου φτυαράκι στην άμμο. Είχα στενοχωρηθεί πολύ εκείνη τη μέρα. Και μετά άρχισα να χαϊδεύω την Καιτούλα στην κοιλιά και εκεί γύρω και εκείνη κοκκίνισε και άρχισε να γελάει και 'γω την έσπρωξα πάνω σε μια τριανταφυλλιά. Άμα τ' αγκάθια της τρύπησαν την πλάτη, ούρλιαξε. Εγώ τότε άρχισα να τρέχω γιατί ο μπαμπάς της Καιτούλας έχει βαρύ χέρι. Κρύφτηκα στην κουζίνα. Η γιαγιά είχε φτιάξει κοκκινιστό μοσχαράκι με πατάτες γιαχνί. Ήταν πολύ νόστιμο.

ImPort ExPort

2011-11-15T06:12:00.000-08:00

Μεταξύ χαπχιών κι άλλων χαπχιών, η αγνή ηδονιστική χημεία του αλκοχόλ. Επιβεβλημένη νευρική καταστολή. Στα όνειρά μου το συκώτι μου σφηνώνει μια μολυβένια σφαίρα στον δεξιό μου νεφρό. Έπειτα, ο νεφρός σηκώνεται και καθώς χορεύει φοξ τροτ γύρω από το κρεβάτι, κόβει τα μαλλιά μου με σκουριασμένη φαλτσέτα. Την παράσταση κλείνει η καρδιά, μεταμφιεσμένη σε τομάτα Κρήτης, βαράει ενέσεις ινσουλίνης στο λαιμό μου, χαχανίζοντας υστερικά.

Και 'γω πετάγομαι απ' το κρεβάτι, έχοντας αυτή τη γνώριμη μεταλλική γεύση στο στόμα.
Καταστρώνω σχέδια διαφυγής, καθώς τουρτουρίζω στο μπαλκονάκι κάτι χαράματα.
Πρέπει να 'ναι λιμάνι.
Όχι, όχι γρήγορα γαμήσια σε αρχαιοελληνικά ξενοδοχεία.
Πρέπει να 'ναι λιμάνι.
Μάλλον μου λείπεις γι' αυτό μου άνοιξε η μύτη.
Και είναι ωραία στα λιμάνια άμα πέφτει ο ήλιος.
Φαίνεται πως μου έκαναν φάλαγγα στη γλώσσα.
Έχει γούστο στα λιμάνια άμα σε προσπερνούν οι ποδηλάτες και συ με τη σειρά σου προσπερνάς τους ψαράδες.
Είμαι παγωμένη και δεν είναι που δεν μας ανάβουν τα καλοριφέρ.
Τα λιμάνια είναι ιδανικά για μοναχικές βόλτες μοναχικών όντων.
Στο νοσοκομείο μου βάρεσαν παυσίπονη ένεση στον κώλο, μετά δεν μπορούσα να καθίσω πουθενά.
Άμα τα λιμάνια είναι μικρά, είναι πιο γραφικά.
Έχω μουδιάσει από μέσα, αλλά ντάξει οι μύξες μου τρέχουν κανονικά.
Προτιμώ τα λιμάνια που δεν έχουν επιβατικά πλοία.
Κάποιες νύχτες σε βλέπω στον ύπνο μου, αλλά δε σου μιλάω.
Μόνο βάρκες επιθυμώ να παρατηρώ στα λιμάνια και φορτηγά πλοία.
Εσύ, φοβάσαι μην τρελαθείς;
Έφτιακσα μια λίστα με τ' αγαπημένα μου λιμάνια.
Βγάζω κάτι μυστήριους ήχους σα μουγκρητά μέσα στο ασανσέρ.
Το χειμώνα τα λιμάνια μου αρέσουν περισσότερο.
Αν ήσουν λιμάνι, πχοιό θα ήσουν;

Poetic Terrorism

2011-11-07T17:37:00.000-08:00

[Περίεργοι χοροί σε ολονύχτια τραπεζικά lobby. Παράνομες επιδείξεις πυροτεχνημάτων. Γήινα καλλιτεχνήματα και κατασκευές εδάφους σαν παράξενα εξωγήινα αντικείμενα σπαρμένα σε εθνικά πάρκα. Διαρρήξτε σπίτια, αλλά αντί να κλέψετε, αφήστε αντικείμενα Ποιητικής Τρομοκρατίας. Απαγάγετε κάποιον και κάντε τον ευτυχισμένο.
Διαλέξτε κάποιους στην τύχη και πείστε τους ότι είναι κληρονόμοι σε μια τεράστια φανταστική και άχρηστη περιουσία- για παράδειγμα 5000 τετρ. μίλια στην Ανταρκτική ή έναν υπέργηρο ελέφαντα τσίρκου, ή ένα ορφανοτροφείο στη Βομβάη, ή μια συλλογή αλχημιστικών χειρόγραφων. Αργότερα θα συνειδητοποιήσουν ότι για λίγες στιγμές πίστεψαν σε κάτι εξαιρετικό και πιθανόν σαν αποτέλεσμα να οδηγηθούν στο να αναζητήσουν μια πιο έντονη μορφή ύπαρξης.
Αναρτήστε μπρούτζινες αναμνηστικές πλάκες σε μέρη (δημόσια ή ιδιωτικά) όπου βιώσατε μια αποκάλυψη ή είχατε μια ιδιαιτέρως ικανοποιητική σεξουαλική εμπειρία κλπ.
Οργανώστε μια απεργία στο σχολείο ή στον εργασιακό σας χώρο με το αιτιολογικό ότι δεν ικανοποιεί την ανάγκη σας για αραλίκι και πνευματική ομορφιά.
Το graffitti- art δάνεισε λίγη χάρη σε άσχημες υπόγειες διαβάσεις και αυστηρά δημόσια μνημεία- η τέχνη της Ποιητικής Τρομοκρατίας επίσης μπορεί να δημιουργηθεί για δημόσιους χώρους: ποιήματα γραμμένα σε τουαλέτες δικαστηρίων, μικρά φετίχ εγκαταλελειμένα σε πάρκα και εστιατόρια, φωτοτυπημένη τέχνη κάτω από υαλοκαθαριστήρες παρκαρισμένων αυτοκινήτων, διάσημες ατάκες σε τοίχους παιδικών χαρών, ανώνυμα γράμματα σταλμένα σε τυχαίους ή επιλεγμένους παραλήπτες (ταχυδρομική απάτη), πειρατικές ραδιοεκπομπές, υγρό τσιμέντο.
Η Ποιητική Τρομοκρατία είναι μια πράξη στο Θέατρο της Σκληρότητας το οποίο δεν έχει σκηνή, ούτε σειρές από θέσεις, ούτε εισιτήρια και καθόλου τοίχους. Η Π.Τ. πρέπει κατηγορηματικά να είναι διαζευγμένη από όλες τις συμβατικές δομές καλλιτεχνικής κατανάλωσης (γκαλερι, δημοσιεύσεις, μέσα). Ακόμη και οι αντάρτικες περιπτωσιολογικές τακτικές του θεάτρου του δρόμου είναι ίσως τώρα λίγο-πολύ γνωστές και αναμενόμενες.
Ο Π. Τρομοκράτης συμπεριφέρεται σαν ένας τσαρλατάνος συνείδησης του οποίου ο σκοπός δεν είναι το χρήμα αλλά η ΑΛΛΑΓΗ.
Μην τα κάνετε για άλλους καλλιτέχνες, κάντε το για ανθρώπους που δε θα αντιληφθούν (τουλάχιστον για λίγες στιγμές) ότι αυτό που κάνατε είναι τέχνη. Αποφύγετε αναγνωρίσιμες κατηγορίες τέχνης, αποφύγετε τα πολιτικά, μην παραμείνετε για να διαφωνήσετε, μην είστε αισθηματίες- να είστε αδίστακτοι, να παίρνετε ρίσκα, καταστρέψτε μόνο ό,τι πρέπει να παραμορφωθεί, κάντε κάτι που τα παιδιά θα το θυμούνται όλη τους τη ζωή- αλλά μην είστε αυθόρμητοι εκτός αν σας έχει καταλάβει η Μούσα της Π.Τ.
Βάλτε τα καλά σας. Αφήστε ψεύτικο όνομα. Να είστε θρυλικοί. Ο καλύτερος Π. Τρομοκράτης είναι ενάντια στο Νόμο, αλλά δεν πιάνεται ποτέ.
Η Τέχνη ως Έγκλημα. Το Έγκλημα ως Τέχνη.]

HAKIM BEY

Jesus shaves the black dirty goatcunt

2011-11-03T09:22:00.000-07:00

Κατρακυλάμε πάνω σ' έλκηθρο τη Sunset Boulevard. Είμαστε αυτά τα ξεβρασμένα υπόθετα των υπονόμων του Los Angeles. Ό,τι θέλουμε είμαστε. Όποιοι θέλουμε είμαστε. Ερωτευόμαστε κάποιες νύχτες. Το πρωί ξυπνάμε με ημικρανίες και επιθυμία για ατέρμονο χέσιμο. Εκκωφαντικές οι χαρές των άλλων. Μαζεύουμε τα σκάγια τους στις ξεχειλωμένες τσέπες μας. Μαζεύουμε και χλιβερά κηδειόχαρτα. Μαζεύουμε και ήχους γέλιων. Μαζεύουμε και σάλιο για μετασχηματισμούς σάλιου σε λέξεις. Μαζεύουμε νομίσματα και τηλεκάρτες. Μαζεύουμε και πατημένα εθνικιστικά τρικάκια. Μαζεύουμε φιλντισένια σκουπίδια και μαστούρες σε γυάλινα βαζάκια μαρμελάδας. Συναντιόμαστε τυχαία σε υπόγεια. Οι μουσταρδί νεκροφόρες μας προσπερνούν κορνάροντας, καθώς τα μουστάκια μας σφαδάζουν στο κράσπεδο. Οι μύτες μας στάζουν αίμα τις δευτέρες και 'μεις ξεφυσάμε επιθανάτιους ρόγχους. Βγαίνουμε ραντεβού και μιλάμε για τους γονείς μας. Κουνάμε συγκαταβατικά τα κεφάλια μας, [εμείς δε θα γίνουμε ποτέ σαν αυτούς]. Μεθάμε κάτι μεσημέρια και γυρνάμε μπουσουλώντας στο σπίτι. Μετά λέμε θα φύγουμε από τούτη τη χώρα. Και κάθε που νυχτώνει σκοντάφτουμε στους εαυτούς μας, τους αρπάζουμε απ' το χέρι και τους γαμάμε ως το πρωί. Έπειτα από κάθε γαμήσι μαζεύουμε τα βρακιά μας και πάμε στη λαϊκή. Αγοράζουμε κολοκυθάκια και σόλες. Μα σου λέει έχει κάτι σόλες άλλο πράμα.

Όταν η ρουτίνα τρυπάει το ταβάνι
Και οι προσδοκίες πιάνουν πάτο
Το αηδίασμα τραμπαλίζεται πάνω απ' τα κεφάλια μας
Τα συναισθήματα μοιάζουν ατροφικά
Και 'μεις αλλάζουμε συμπεριφορά
Χαράσσοντας δρόμους διαφορετικούς
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά
Γιατί τα υπνοδωμάτια ορθώνονται παγωμένα;
Απομακρύνθηκα απ' τη μεριά σου
Και εν πάσει περιπτώσει ήταν τόσο λάθος η στιγμή που διάλεξα;
Γιατί στέρεψε η εκτίμηση του ενός για τον άλλον;
Ωστόσο ακόμη πλανάται η επιθυμία
Οι ζωές μας να μείνουν ανέπαφες
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά
Ουρλιάζεις στον ύπνο σου;
Ξερνάω μπροστά σου όλες μου τις αποτυχίες
Αφήνουν μια παράξενη γεύση στο στόμα μου
Καθώς η απόγνωση καλύπτει τα πάντα
Γιατί κάτι τόσο όμορφο
Δε μπορεί να υπάρξει πια;
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά
Ο έρωτας, ο έρωτας θα μας ξεσκίσει ξανά/ καιξανά/ καιξανά/καιξανά.-

ή αλλιώς πως να ξεκοιλιάσεις τους Joy Division με μια κίνηση

καλαμογδάρτης

2011-10-18T04:06:00.000-07:00

Χαμογελαστά μάτια είχε. Και μια χαμογελαστή φράντζα. Οι ιστορίες της εφηβείας μου. Οι ιστορίες της εφηβείας του. Πολλά τραγούδια. Μεθύσια. Κοπάνες από το φροντιστήριο. Κλάματα μπροστά από τα μπουρδέλα της Σωκράτους. Στέρεο Νόβα. Βόλτες. Κι άλλες βόλτες. Περισσότερες βόλτες στα στενά παρατηρώντας επισταμένως τα αθηνέζικα πεζοδρόμια. Την Κυριακή παγωνιά στην Αχαΐα. Καθίσαμε στα σκαλιά και πάγωσε ο κώλος μας. Μου έβαλε την κουκούλα του μπουφάν. Ήπιαμε φτηνό καφέ. Ξαναθυμήθηκα τις βαλεριάνες. Γέλασα. Μετά έχωσα το κεφάλι μου μέσα στο φούτερ και δάκρυσα. Συνεχής βήχας από το τσιγάρο. Μου αρέσει αυτές τις μέρες να περπατάω ανάμεσα στα σκουπίδια. Κρύα μπύρα καθώς το δέρμα ποτίζει από αυτήν την εξυγιαντική μπόχα. Εύχομαι να πνιγούμε μέσα στα σκουπίδια. Το δίχως άλλο ένας αξιοπρεπής θάνατος. Θυμήθηκα πως να κατρακυλώ σα φασολάκι τρελό. Έβαλα ένα σκουλαρίκι σε μια μαρμάρινη χιονάτη. Τα περίτεχνα κάγκελα. Οι θόλοι με τ' αναγεννησιακά αγγέλακια. Κολάζ. Ξέχασα τα κόκκινα κουμπιά μου σε 'κείνο το σπίτι. Μετά από κάθε λοβοτομή, ξεχνάω να μιλήσω. Θλιμμένες παναγιές. Αλλά όταν με τσίμπησε τις προάλλες ο ψηλός πόνεσα. Κολυμπάω. Σάτυρε αγιεβασίλη κάνεις όμορφες αγκαλιές. Και μένα πονάν τα χείλη μου. Κράτα ένα τραπέζι στο ζαχαροπλαστείο. Και δύο καρέκλες. Ο Κολτρέην θα κεράσει λουκουμάδες την επόμενη φορά.

Our Own Private Galactica

2011-10-12T04:34:00.000-07:00

Και ήταν τότε που μας κυνηγούσε εκείνος ο μετεωρίτης. Και τρέχαμε. Και τρέχαμε. Και σκίζαμε τις φτέρνες μας σε σκουριασμένα κονσερβοκούτια. Τα σκουπίδια ήταν η μοναδική μας περιουσία. Τ' αγκαλιάζαμε σφιχτά και συνεχίζαμε να τρέχουμε. Και τ' αγκαλιάζαμε τόσο σφιχτά που οι πλαστικές βιοδιασπώμενες σακούλες τρυπούσαν και τα κωλόχαρτα έβαφαν καφέ τα μάγουλά μας. Τα φρύδια μας γίνονταν γκρι από τις στάχτες, καθώς μπουκώναμε με αποτσίγαρα τα άδεια, πεινασμένα μας στόματα. Και τρέχαμε. Και σκοντάφταμε τσιμεντένιες κολώνες. Και σπάγαμε τα σάπια δόντια μας. Και γλείφαμε ο ένας τα αίματα του άλλου. Χωρίς ν' αφήνουμε στιγμή τα σκουπίδια από την αγκαλιά μας. Και ο μετεωρίτης πλησίαζε. Και μια αρμάδα μοβόρικων αστεριών μας τσουρούφλιζε τα μαλλιά. Καιόμενα κρανία. Και κάποια από τ' αστέρια τρύπωναν πρωτοβουλιακά μέσα στα ρούχα μας. Μέσα στα βρακιά μας. Και πραγματοποιούσαν φονικές εκρήξεις. Και άφηναν πίσω τους φλεγόμενα μουνιά. Και άφηναν πίσω τους φλεγόμενους πούτσους. Και τρέχαμε. Και τρέχαμε καθώς ο ιδρώτας πότιζε τις πληγές μας. Και ο μετεωρίτης κέρδιζε έδαφος. Και τρέχαμε καθώς χάναμε τις περιουσίες μας. Μπανανόφλουδες και σερβιέτες σκορπίζονταν στο χωματόδρομο. Και κάποιοι από μας πέφταμε μέσα στα εντόσθια των νεκρών συντρόφων μας. Και πασαλειβόμαστε μαύρο αίμα. Και σηκωνόμαστε ξανά. Και τρέχαμε. Και το φεγγάρι. Και ο ήλιος. Και ο μετεωρίτης είχε ρουφήξει το φεγγάρι και τον ήλιο. Και ο μετεωρίτης πλησίαζε ολοένα και περισσότερο. Και 'μεις πλησιάζαμε προς τη θάλασσα. Την κόκκινη θάλασσα. Και τραγουδούσαμε. Και τραγουδούσαμε όλοι μαζί :"αλάτι ψιλό/ αλάτι χοντρό/ έχασα εμένα και ψάχνω να με βρω". Και τρέχαμε. Και ανεβήκαμε στην ξύλινη εξέδρα. Και η εξέδρα κατέρρευσε. Και πέσαμε στην κόκκινη θάλασσα. Και ο μετεωρίτης εξερράγη πίσω μας. Στη συρμάτινη αλάνα του μεγάλου Πουθενά. Εκείνη τη φορά θυμάμαι τη γλιτώσαμε.

Let The Good Times Roll

2011-10-08T10:31:00.000-07:00

Όπως μυρίζει το γιασεμί. Έτσι ήθελε να μυρίζουν τα μαλλιά μετά από κάθε δύσκολη νύχτα. Μετά τον πυρετό της ματαίωσης. Τα ξίδια και τα ταξίδια θα περιμένουν. Κι άλλο. Απόγνωση και απογοήτευση κρέμονται στον τοίχο και τραμπαλίζονται στο σκονισμένο φωτιστικό. Και ήθελε καιρό τώρα να καθαρίσει το σπέρμα από τα ντουβάρια. Έτριβε και έτριβε μέχρι που τα δάχτυλα μάτωναν. Ο καπνός από τα τσιγάρα είχε ποτίσει τα σεντόνια. Το πουλόβερ που μπήκε στο πλύσιμο και τα ερωτικά γράμματα που μπήκαν στο χάρτινο κουτί. Και το αίμα ανάμεσα στα πόδια κυλά και κυλά, όπως οι μέρες. Μέρες άδειες, ίδιες, αναξιοπρεπείς και γκρινιάρες. Συνεχής επανάληψη μιζέριας και υστερικών βερμπαλισμών. Κραυγές στα σκοτάδια και παραμιλητό κάτω από το ντους. Η Ζανζιβάρη θα είναι πάντα μακριά. Και ο καιρός ολοένα και θα χαλάει. Βρυχηθμοί άδικοι και σκληροί. Η κοιλιά τραβιέται προς τα μέσα και τα μάτια πετιούνται όξω. Το μουνί λαχταρά. Το μουνί δε λαχταρά. Σήμερα ο Johnny Ramone θα είχε γενέθλια. Ευτυχώς μας άφησε χρόνους. Αρκούσε τελικά ένας πονόδοντος για να σπάσει η μύχια λερή βιτρίνα. Ποτέ τα γαμήσια δεν είναι αρκετά. Κλάματα κάτω από τα μαξιλάρια. Σπίτι σανατόριο. Χωρίς σπίτι. Σώμα, διαμπερής τρύπα στο χαοτικό οικοσύστημα. Η αισιοδοξία, γριά πουτάνα που μαδά κατουρημένες μαργαρίτες. Ο απέναντι που χτυπάει τη γυναίκα του. Και η απαλλοτρίωση λαμπών εξοικονόμησης ενέργειας από το πολυμαγαζί. Η προσωπική ενέργεια μοιάζει από καιρό εξαντλημένη. Να πιάσει θέλει έναν άγνωστο στο δρόμο και να του πει πως ανάμεσα στον έρωτα και το τίποτα, διαλέγει το τίποτα. Αν δε σιχαινόταν τόσο τις μπανιέρες θα γέμιζε μια και θα κοιμόταν μέσα σε πολύχρωμες μπουρμπουλήθρες. Θέλει να κάνει χαρακίρι με ένα φωτόσπαθο. Κάθε φορά που ξερνάει αλκοόλ ελπίζει να τραβηχτεί μέσα στη χέστρα μαζί με τα ξερατά. Ο έρωτας δε θα υπάρξει ποτέ και η ταχυκαρδία θα είναι πάντα η απόρροια του άγχους. Τα γέλια ξεχάστηκαν σε ένα πάρτι στη μέση του πουθενά. Το τηλέφωνο θα χτυπάει και θα ΄ναι πάντα μια μάνα σε απόγνωση. Τα σάββατα θα βάφονται λευκά σαν τις ηδονικές ψυχώσεις του θανάτου. Μη φύγεις ακόμη.
Αλλά τα πρωινά όταν ξυπνά προτιμά τα μαλλιά να μυρίζουν γιασεμιά.

Ένα απόγευμά της

2011-09-25T08:33:00.000-07:00

Η Τιτίνα Σαβαγιάρ αναστέναξε βαθιά πάνω από το φαιδρό ρωμάντσο που εδώ και ώρες προσπαθούσε ματαίως να διαβάσει. Επιθυμούσε να ξεχαστεί λιγάκι, αλλά ήταν ανώφελο. Το μυαλό της παρέμενε στο ίδιο εκείνο θέμα. Το ιδιαίτερο "θέμα" των τελευταίων μηνών. Ο τελευταίος αναστεναγμός χάθηκε μέσα σε ένα ξέφρενο φτέρνισμα και τότε εκείνη αποφάσισε πως ήταν ώρα για τον απογευματινό της περίπατο. Χώθηκε μες στο κίτρινο φόρεμα με τις ταφταδένιες λεπτομέρειες. Έβαλε επιμελώς τα λευκά δαντελένια γάντια της. Πήρε το ασορτί με τα γάντια λευκό της ομπρελίνο και έναν από τους Μπαλζάκ της βιβλιοθήκης και κίνησε για το Ζάππειο. Προσπαθούσε να βγάλει μια άκρη. Περιπλανιόταν μες στα ανθισμένα μονοπάτια του Ζαππείου, κουνώντας περιπαικτικά το ομπρελίνο της κάτω απ' το οποίο είχε πιάσει ψιλή βροχή. Τα μάτια της Τιτίνας Σαβαγιάρ έσταζαν μικρά διάφανα διακριτικά δάκρυα, που άφηναν μικρούς διακριτικούς λεκέδες στις ταφταδένιες λεπτομέρειες του φορέματός της. Ήταν γεγονός πως η θλίψη είχε σκοτεινιάσει το βλέμμα της. Παρά τα εικοσιπέντε της χρόνια ένιωθε πως σήκωνε στους ώμους της όλο το βάρος του κόσμου. Η ζωντάνια και ο αυθορμητισμός της που άλλοτε έθρεφαν τη δίψα της για ζωή, τώρα ένιωθε πως την εξόριζαν σε έναν τόπο απέραντης μοναξιάς. Σε κάτι τέτοιες στιγμές ευχόταν πάντα να είχε ένα σκύλο. Θεωρούσε πως το ζωντανό θα αποτελούσε την ασπίδα της προς τον έξω κόσμο, που τόσο φοβόταν και τόσο απερίσκεπτα αφηνόταν στα θέλγητρά του. Η περιρρέουσα κοινωνική κατάσταση την κατέβαλλε ακόμη περισσότερο. Ο απόηχος της αποχώρησης του Βενιζέλου απ' το πολιτικό σκηνικό και η ανάληψη της εξουσίας από τον Γεώργιο Καφαντάρη την απασχολούσαν ιδιαιτέρως, καθώς διαχώριζε εξουσιαστική και βάρβαρη πολιτική της χώρας από εκείνο που -χωρίς να μπορεί ακόμη να το διατυπώσει ορθώς και με σαφήνεια- θεωρούσε εκείνη "πολιτική". Διαφωνούσε εντόνως με τους συμφοιτητές της πάνω στα πολιτικά όταν βρίσκονταν στα αμφιθέατρα, αλλά κυρίως στο καφενείο του Παπαδέα στην πλατεία Ομονοίας. Τη λοιδορούσαν αποκαλώντας την Ρωσίδα μηδενίστρια. Παρόλα αυτά εκείνη συνέχιζε να υπερθεματίζει τις θέσεις του Νετσάγιεφ ανάμεσα στα κονιάκ και τα αμέτρητα σιγαρέττα. Εκείνο το όμορφο απόγευμα η Τιτίνα Σαβαγιάρ συλλογιζόταν τη ζωή της μέχρι τώρα. Οι επιδιώξεις της είχαν αναμφιβόλως μεταβληθεί και οι σκέψεις της για το μέλλον είχαν εξαφανιστεί. Ήταν η πρώτη φορά που την αναστάτωνε το παρόν της. Και μιλούσε σε χρόνο ενεστώτα, αποκηρύσσοντας το μέλλοντα. Εγνώριζε πως σε μεγάλο βαθμό για αυτήν τη νέα υφή της σκέψεώς της ευθυνόταν ο όμορφος γενειοφόρος- διοπτροφόρος ποιητής. Τον συναντούσε πολλάκις μες στην εβδομάδα στο γωνιακό καφενεδάκι της οδού Ρόμβης. Η σχέση τους ήταν εντόνως σαρκικήν, όσο και σαρκοβόραν. Οι ερωτικές τους συνευρέσεις στο ξενοδοχείο απέναντι από το γωνιακό καφενεδάκι της οδού Ρόμβης υπήρξαν επικές. Ποτέ άλλοτε η Τιτίνα Σαβαγιάρ δεν είχε βρεθεί τόσο κοντά σε κάποιον άλλον άνθρωπο. Η συναναστροφή της με τους άλλους της προξενούσε αναγούλα, απερίγραπτη φαγούρα στο τριχωτό της κεφαλής και κράμπες στην αριστερή της γάμπα. Όταν βρισκόταν με τον -κατά μια δεκαετία μεγαλύτερό της- ποιητή ανέπνεε κανονικά και φυσικά μπορούσε να είναι ο εαυτός της, τον πρώτο καιρό τουλάχιστον. Τον ερωτεύτηκε πυρετωδώς, μα εκείνος την έκρινε διαρκώς. Έμοιαζε να την έχει μόνιμα κάτω από ένα μεγεθυντικό φακό, αναλύοντας κάθε της συμπεριφορά. Ένιωθε πως αποτελούσε το πειραματόζωο των κοινωνιολογικών του πειραμάτων. Ανά διαστήματα με τις φράσεις του τροφοδοτούσε τις ανασφάλειές της, δημιουργώντας της άγριες εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Την ανάγκαζε να γνωρίσει τον εαυτό της, πράγμα που απέφευγε επιμελώς όλα αυτά τα χρόνια. Δίπλα του συνειδητοποίησε πως αν ήθελε να ζήσει έπρεπε να πετάξει το φανταχτερό μουσαμά, με τον οποίο τύλιγε την καρδιά της για να τη διατηρεί καινούργια και χωρίς χαραγματιές. Και το έκανε. Και κάθε φορά που τον αντίκριζε ήταν γυμνή. Η κάθε της ατέλεια εσωτερική και εξωτερική στεκόταν προκλητικά απέναντί του. Η Τιτίνα Σαβαγιάρ καθώς εξερχόταν του Ζαππείου σκέφτηκε ακόμη μια φορά πως ήταν καιρός να αποκτήσει αυτόν τον σκύλο. Όχι, δεν το άντεχε ο εγωισμός της να υπάρχει κάποιος στη ζωή της που να γνωρίζει τις αδυναμίες της, ιδιαιτέρως τώρα που ξεκινούσε δειλά να εξερευνά τον εαυτό της. Και καθώς κατευθυνόταν προς την πλατεία Συντάγματος το αποφάσισε. Η σχέση της με τον ποιητή θα λάμβανε τέλος. Ο έρωτας για εκείνον τη ζάλισε εκείνο το μελαγχολικό απόγευμα. Ο εγωισμός της της προκαλούσε καούρες στο στομάχι. Έσφιξε τον Μπαλζάκ κάτω από την αμασχάλη της, κλώτσησε έναν σκύλο και σωριάστηκε σε ένα παρτέρι με ορτανσίες.

Η νόσος Pica-Boo

2011-08-01T10:26:00.000-07:00

Pica-Boo: Η νόσος Pica-Boo αποτελεί ένα περίεργο φαινόμενο, το οποίο προκαλεί στον ασθενή την ανάγκη να καταναλώσει μη φαγώσιμες εικόνες και συναισθήματα αντί φαγητού. Λέγεται ότι προκαλείται από έλλειψη μεταλλικών στοιχείων στο ανθρώπινο σώμα και αβάσταχτης μονοτονικής μοναξιάς. Μερικά απ’ τα συμπτώματα που έχουν παρατηρηθεί στους φέροντες και στις φέρουσες τη νόσον είναι αρρυθμίες, σπιθίζοντες οφθαλμοί, παλλόμενα μηνίγγια κ.ά. Έχουν καταγραφεί 3 περιστατικά παγκοσμίως. Οι ειδικοί δεν βρήκαν πραγματική αιτία πρόκλησης της νόσου, ούτε τη θεραπεία της.

Οι 3 ανεξήγητες περιπτώσεις της νόσου Pica-Boo, για τις οποίες η παγκόσμια ιατρική κοινότητα σηκώνει τα χέρια ψηλά, παρακολουθώντας τις εξελίξεις με κομμένη την ανάσα και φυσικά εμβρόντητη και συγκλονισμένη:

Το πρώτο περιστατικό σημειώθηκε στην πόλη Χουάρεθ του Μεξικού, το 1901. 'Όταν ο δον Χοσέ Αραμπάλ Δεμαραβεγιόσο συνάντησε στην κεντρική πλατεία την εκπάγλου καλλονής Αντόνια Φερμίνα Δάσα Σεγούνδα, η οποία συνόδευε την υπεραιωνόβια γιαγιά της Κάρμεν Μαουρίτσια Δάσα στον καθιερωμένο απογευματινό της περίπατο. Φήμες θέλουν τον Χοσέ Αραμπάλ Δεμαραβεγιόσο να γονατίζει μπροστά στην Αντόνια Φερμίνα Δάσα Σεγούνδα καθώς τα μάτια του ανέβλυζαν σπίθες. Μια σπίθα έκαψε τη δεξιά ράντα του πάλλευκου αραχνοϋφαντου φορέματος της ζουμερής Μεξικάνας, αποκαλύπτοντας τον υπέροχο γυαλιστερό της ώμο. Στο αντίκρισμα του αριστουργηματικού αυτού ώμου ο Χοσέ Αραμπάλ Δεμαραβεγιόσο, έχασε το μυαλό του. 'Άρπαξε στην θεόρατη αγκαλιά του την Αντόνια Φερμίνα Δάσα Σεγούνδα, καθώς ο πόθος του έκαιγε τα σωθικά και η υπεραιωνόβια Κάρμεν Μαουρίτσια Δάσα τον πήρε στο κατόπι με την μαγκούρα. Με ένα πήδημα καβάλησε, κρατώντας πάντα στην αγκαλιά του το κορίτσι, τον Ψαρή, το μαύρο άλογο που έστειλε ειδικά γι' αυτόν στη Χουάρεθ ο μπαρμπα-Βαγγέλας από τα Βαλαντούρια της Λέσβου. Ο Χοσέ Αραμπάλ Δεμαραβεγιόσο και η Αντόνια Φερμίνα Δάσα Σεγούνδα χάθηκαν για πάντα μέσα στο πύρινο λιόγερμα. Λένε πως κάθε αύγουστο όταν ο ήλιος ετοιμάζεται να δύσει η κεντρική πλατεία της Χουάρεθ πλημμυρίζει από τους αναστεναγμούς τους, γεγονός που ανεβάζει κατά πολύ την πίεση της υπεραιωνόβιας Κάρμεν Μαουρίτσια Δάσα.

Η δεύτερη περίπτωση έλαβε χώρα στην πολιτεία της Γιούτα και συγκεκριμένα στην τοποθεσία Μπήβερ, όπου λέγεται πως ο Μπρίγκαμ Γιάνγκ οδήγησε τους πρώτους μορμόνους πιονέρους το 1866.΄Ένα πρωινό του αυγούστου του 1917 ο Μάθιου Ράνταλ, ετών 27, κίνησε να ποτίσει τα χτήματά του, που βρίσκονταν δίπλα στο χτήμα της χήρας 'Ελενορ Τζέικομπς, ετών 67. Ο Μάθιου Ράνταλ βρήκε την 'Έλενορ Τζέικομπς να κάθεται ήρεμη στην κουνιστή πολυθρόνα της αυλής της, κομμάτι ιδρωμένη από την πρωινή αυγουστιάτικη ζέστη, μασουλώντας μια ώριμη άλικη τομάτα δικής της καλλιέργειας. Οι χυμοί της τομάτας έρεαν ανάμεσα απ’ τα κενά της μασέλας της 'Έλενορ Τζέικομπς βάφοντας κόκκινη την κουφετί νυχτικιά της. Στη θέα της ιδρωμένης 'Έλενορ Τζέικομπς ο Μάθιου Ράνταλ έγινε πιο κόκκινος κι από την ώριμη άλικη τομάτα. Τα μαύρα του μάτια πέταξαν σπίθες. Μια από αυτές έκαψε τα μπροστινά κουμπιά της αέρινης νυχτικιάς της 'Έλενορ Τζέικομπς, αφήνοντας ν’ αποκαλυφτεί το αριστερό της στήθος. Μόλις αντίκρισε το λευκό ξεφούσκωτο πεσμένο στήθος της, ο Μάθιου Ράνταλ θόλωσε. Οι ξανθοί κρόταφοί του πήραν φωτιά. Οι παλάμες του ίδρωσαν. Τα κουμπιά του τζην του άρχισαν να σπάνε ένα προς ένα και να εκσφενδονίζονται στον αέρα με αποτέλεσμα να χτυπήσουν την 'Έλενορ Τζέικομπς στο ρυτιδιασμένο της μέτωπο. Ο Μάθιου Ράνταλ σήκωσε την 'Έλενορ Τζέικομπς στην αγκάλη του, σπάζοντας με λύσσα την ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα. Πέταξε την 'Έλενορ Τζέικομπς στο νοτισμένο χώμα της αυλής και έσκισε βίαια τη νυχτικιά της. Η 'Έλενορ Τζέικομπς από την ταραχή παραλίγο να καταπιεί τη μασέλα της. 'Εκείνη προσπάθησε να φωνάξει, μα ο γεροδεμένος Μάθιου Ράνταλ της βούλωσε το στόμα με μια άλλη τομάτα –όχι και τόσο ώριμη-. Η 'Έλενορ Τζέικομπς παραδόθηκε ολοκληρωτικά στις ορέξεις του Μάθιου Ράνταλ και στην όχι-και-τόσο-ώριμη-τομάτα. Οι φλέβες του σκληρού πούτσου του Μάθιου Ράνταλ κόντευαν να εκραγούν καθώς μπαινόβγαινε μέσα στο γηραλέο αιδοίο της 'Έλενορ Τζέικομπς. Αυτή η ιστορία συνεχίστηκε για μήνες και καθώς η πάθηση του Μάθιου Ράνταλ δεν έλεγε να ιαθεί παντρεύτηκε στο δημαρχείο του Μπήβερ, την 'Έλενορ Τζέικομπς. Φήμες θέλουν το ζευγάρι να αποκτά έναν όμορφο, μα γερασμένο γιό, ονόματι Τζέραλντ Ράνταλ ο δεύτερος, ένα χρόνο αργότερα.

Το τρίτο και τελευταίο περιστατικό της μυστηριώδους αυτής νόσου καταγράφηκε στην τοποθεσία Ρετσινόλακκος της βόρειας Εύβοιας, εν έτει 1981. Η Μαρίκα Κορομπίλη, ετών 45, χήρα του αείμνηστου Πολύκαρπου Κορομπίλη και μητέρα 2 αγοριών 19 και 22 αντίστοιχα, ένα ζεστό απομεσήμερο του αυγούστου έπιασε να καθαρίζει φασολάκια κάτω από τον ίσκιο μιας ελιάς στο περιβολάκι της. Την κομβική εκείνη στιγμή διέσχισε την ξύλινη πόρτα του περιβολιού η νέα της γειτόνισσα, η Βαλάντω Μουστοξύδη, ετών 30. Στη θέα της μελαχρινής και ζουμπουρλής ομολογουμένως Βαλάντως Μουστοξύδη, η Μαρίκα Κορομπίλη αναρίγησε και έκοψε τον αριστερό της αντίχειρα με το μαχαίρι για τα φασολάκια. Αίφνης η χήρα πέταξε την πλαστική λεκάνη με τα φασολάκια και το φονικό μαχαίρι και με το ματωμένο της δάχτυλο ακούμπησε τα σαρκώδη χείλη της Βαλάντως Μουστοξύδη. Μια παχύρευστη πύρινη λευκή λάβα άρχισε ν' αναβλύζει από το λαίμαργο αιδοίο της αναστατωμένης χήρας. Τα φλογισμένα μάτια της Μαρίκας Κορομπίλη εκτόξευαν σπίθες. Μια από τις σπίθες έκαψε το λάστιχο που συγκρατούσε τη βαμβακερή φουστίτσα της Βαλάντως Μουστοξύδη, φανερώνοντας τους σοκολατένιους μηρούς και τους λαχταριστούς γοφούς της. Η Μαρίκα Κορομπίλη γονάτισε μπροστά στην κοπέλα, φιλώντας μανιασμένα τα γυμνά μέλη του κορμιού της. Η Βαλάντω Μουστοξύδη αναστέναξε τόσο παθιασμένα με αποτέλεσμα να ερεθίσει το καναρίνι, το οποίο αυτοκτόνησε κρατώντας την αναπνοή του μες στο κλουβί. Οι δύο γυναίκες χάθηκαν η μια μέσα στην άλλη κάτω από την ελιά του περιβολιού. Φήμες λένε πως οι χυμοί των κορμιών τους πότισαν το χώμα του περιβολιού με αποτέλεσμα να αποκτήσει βλάστηση τύπου ζούγκλας. Οι δύο γυναίκες περιπλανώνται αέναα μέσα στο λιλιπούτειο δάσος του Ρετσινόλακκου. Οι ηδονικές κραυγές τους αντιλαλούν μες στα πηγάδια του χωριού, προκαλώντας κρίσεις πανικού στους ηλικιωμένους περίοικους. Πληροφορίες θέλουν τους δύο γιούς της Μαρίκας Κορομπίλη να μην επιθυμούν να τη δουν ούτε ζωγραφιστή.

stoneheads

2011-07-01T09:14:00.000-07:00

Έγραψε με τον ταλαίπωρο μαρκαδόρο
απ' το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς,
δε φοβάμαι ρε καργιόληδες.

Είκοσι φορές.
Πάνω στο μάρμαρο του φρικαλέου εμπορικού.

Έπειτα το ξήλωσε και έσπασε σε μικρά κομμάτια.
Η διπλανή ούρλιαζε,
η βία δεν είναι η λύση/ είσαι δάκτυλος του κράτους.
Κανένα μάρμαρο στα χέρια του κράτους.
Κανένα δάχτυλο στα χέρια του κράτους.
Πήρε φόρα.
Πέταξε ένα απ' το κομμάτια πάνω του.
Το λευκό του κράνος άνοιξε στα δύο.
Το ίδιο και το κρανίο του.
Ούτε μια σταγόνα αίμα δεν έσταξε.
Όμως χαρά δεν πήρε.
Καμία χαρά.
Μέχρι την επόμενη φορά.

My Daddy Rocks Me

2011-06-21T11:20:00.000-07:00

Ο Πέρσιβαλ Ντόναχιου συνέθλιψε μια αλογόμυγα μες στη ροζιασμένη αριστερή του παλάμη. Ατένιζε τις τελευταίες ώρες τον συννεφιασμένο ουρανό του Νόξβιλ.

Το πάει για βροχή, σκέφτηκε, καθώς κλώτσησε με την μπότα του ένα μπουκάλι μπύρας. Ξεκίνησε να μουρμουρίζει κάτω απ’ το παχύ του μουστάκι έναν παλιό σκοπό που του ‘χε μάθει η γριά 'Ηντιθ Μέυφιλντ, όταν στα 10 του, της ξεχορτάριαζε τον κήπο. Η γριά μέγαιρα τίναξε τα πέταλα μες στο χαμόσπιτό της μερικούς Οχτώβρηδες πριν. Κανείς δε νοιάστηκε για δαύτηνε. Κει στα μέρη του οι άνθρωποι είναι σκληροί και άξεστοι. Κείνος δεν είχε φύγει ποτέ απ’ το Τενεσί. Εκτός κι αν πιάνεται η φορά που πήγαν οικογενειακώς ένα καλοκαίρι να επισκεφτούν τον θείο Μόρτιμερ στο Κεντάκι.

Σαράντα συναπτά χρόνια λοιπόν δεν είχε ξεμυτίσει απ’ το Νόξβιλ του Τενεσί. Κει πήγε σχολείο. Κει μάζευε τα καπνά με τον πατέρα του στα χτήματα. Κει έπαιρναν στο κατόπι με τους φίλους του, τους αράπηδες του 'Όουκ Ριντζ. Κει αντίκρισε για πρώτη φορά το γέρο του να γίνεται σκνίπα απ’ το μπέρμπον και να χτυπάει μέχρι τελικής πτώσεως τη μάνα του. Κει έσπασε το δεξί του πόδι σε έναν αγώνα μπέιζμπολ με το Χέντερσονβιλ. Κει στο Τενεσί, φίλησε για πρώτα φορά τη Σου Έλεν Ο’ντόνελ πίσω από το παντοπωλείο του γέρο Μάθιου Χιούστον. Κει, μέσα στην παλιά Μπέντλευ του γέρου του, στρίμωξε για πρώτη φορά τη Χάριετ Νέλσον, γλείφοντας λαίμαργα το νεανικό της μουνάκι. Κει τράβηξε για πρώτη φορά μαλακία, παρακολουθώντας απ’ την κλειδαρότρυπα την αδελφή του, Μπέθανι Ντόναχιου, να λούζει τα μακριά της μαλλιά. Κει ξυλοφόρτωσε πρώτη φορά το χαϊβάνι τον Τζο Μόροου, γιατί τον είπε αδελφή μπροστά στην Σάντυ Πήτερσον. Κει έκλεψαν με την παρέα του μπύρες απ’ το μαγαζί του εβραίου Φίλιπ Χόφμαν. Κει στο Τενεσί, άναψε το πρώτο του τσιγάρο, στην πίσω αυλή του σπιτιού του Νόρμαν Φίγκις.

Σήμερα, στα 40 του, ο Πέρσιβαλ Ντόναχιου είναι ανύπαντρος και μόνος. Οι γέροι του Άνταμ Ντόναχιου και Σου Κάρτερ, αναπαύονται εις τόπο χλοερό εδώ και μια δεκαετία. Τ’ αδέλφια του είναι διασκορπισμένα στο Μιζούρι και το Άρκανσω. Κείνος όμως δεν έφυγε ποτέ –με εξαίρεση ίσως ‘κείνο το καλοκαίρι- από ‘κει, απ’ το Νόξβιλ του Τενεσί.

Ατένιζε λοιπόν τις αποχρώσεις του ουρανού την ώρα που ήλιος βρισκόταν στη δύση του και ο καιρός το πήγαινε στα σίγουρα για βροχή. Καθόταν στην μπροστινή βεράντα του σπιτιού, στην ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα της ‘σχωρεμένης της γριάς του. Έξυσε τ’ αρχίδια του και έπειτα χάιδεψε την αλκοολούχα μπάκα του. Σκέφτηκε πως πάνε βδομάδες ολόκληρες απ’ το τελευταίο του γαμήσι. Τελευταία φορά πήδηξε την πουτάνα της Τζέικομπσον Στρητ, την ξεδοντιάρα την Πόλυ Τζην 'Όρμπισον. Λίγο πριν χύσει της άνοιξε τη μύτη της καργιόλας, γιατί ψιθύρισε μες στ’ αυτί του τελείωνε, έχουμε και δουλειές. Αυτές τις τελευταίες βδομάδες λοιπόν, δεν μπορεί να τον εδώσει στις πουτάνες, γιατί του ‘χει πάρει τα μυαλά μια μικρούλα. Η 10χρονη Μπρίτανι Μαλόουν . Την παρακολουθεί όταν παίζει με τις φίλες της κουτσό στην αυλή του σχολείου και το φόρεμά της σηκώνεται και φαίνεται το τροφαντό της κωλαράκι. Κάθεται πίσω της τις Κυριακές στην εκκλησία του Σέντ Τζον. Μυρίζει τα μεταξένια ξανθά μαλλιά της και χύνει πάνω του, καθώς η λειτουργία φτάνει στο τέλος της. Συνηθίζει να καλύπτει τον λεκέ που σχηματίζεται στον καβάλο του ξεθωριασμένου του παντελονιού με τη δερματόδετη βίβλο που του ‘χε χαρίσει η ξαδέρφη του η Γκλάντις Γουίλσον, κείνο το Σάββατο του Νοέμβρη που την είχε γαμήσει απ’ τον κώλο. Προχτές, λοιπόν, άρπαξε στην Λόμπαρντ Στρητ, την Μπρίτανι Μαλόουν, καθώς κατευθυνόταν προς το σπίτι της μετά το σχολείο. Την στοίβαξε σα σακί στο πορτ-παγκάζ της παλιάς Μπέντλευ του γέρου του. Της έδεσε τα χέρια με σπάγκο στο σιδερένιο κρεβάτι του. Η μικρή ούρλιαζε και έκλαιγε. Ζητούσε απεγνωσμένα τη μάνα της. Της έβγαλε βιαστικά το λευκό της βρακάκι, χώνοντάς το με μια κίνηση στο μικρό της στοματάκι. 'Ήταν φοβερά αναστατωμένος. 'Έχυσε άθελά του καθώς την κοιτούσε να σπαρταράει σαν το ψάρι. 'Έπειτα άναψε ένα τσιγάρο, μουρμουρίζοντας τον προσφιλή του σκοπό. Της σήκωσε το κόκκινο φορεματάκι με τους μαιάνδρους και έχωσε άγαρμπα τον καβλωμένο του πούτσο στο παιδικό της μουνάκι. Μούγκρισε για μερικά λεπτά. 'Ίδρωσε. Φύσηξε και ξεφύσηξε. Έχυσε τρέμοντας σύγκορμος μέσα της. Αποκοιμήθηκε πάνω στην κοιλιά της. Παραμιλούσε και ροχάλιζε ευχαριστημένος. Ή ιστορία τούτη συνεχίστηκε για καμιά πενταριά μέρες. 'Όλο το Νόξβιλ αναζητούσε εναγωνίως την Μπρίτανι. Την έκτη μέρα, ο Πέρσιβαλ Ντόναχιου, χορτασμένος από γαμήσι, στραγγάλισε με τον σπάγκο τη μικρή. Διαμέλισε με το πριόνι το μικροσκοπικό της σώμα και το πέταξε στα γουρούνια της τυφλής σκατόγριας,της 'Έθελ Χάουαρντ, στο διπλανό χτήμα.

Ο Πέρσιβαλ Ντόναχιου κατέβασε διψασμένος το φλασκί με το μπέρμπον. Δε θα έφευγε ποτέ από το Νόξβιλ του Τενεσί, σίγουρα. Κει θα άφηνε τα κόκαλά του, στο λόφο του Χούμπερ, δίπλα στους τάφους των γερο-Ντόναχιου.

Και καθώς σουρούπωνε στο χτήμα των Ντόναχιου, έπιασε να βρέχει. Ένα ρίγος τρικυμιώδους ευχαρίστησης διαπέρασε την ψυχή του Πέρσιβαλ Ντόναχιου.

Lena, Luger, Lullaby

2011-06-07T05:31:00.000-07:00

Η Λένα προσπάθησε να ξεμπλέξει με τα μικρά της δάχτυλα τα ατίθασα κυματιστά μαλλιά της.

Η Λένα τράβηξε το πουά βρακάκι που είχε σφηνωθεί μες στο παιδικό κωλαράκι της.

Η Λένα έξυσε τον αριστερό της αστράγαλο, σκοντάφτοντας στο πράσινο φαράσι της γιαγιάς της.

Η Λένα παρατήρησε με προσοχή τη μωβ μελανιά στον αριστερό της ώμο.

Η Λένα σκέφτηκε πως δεν ταίριαζε καθόλου με την κίτρινη μελανιά που είχε στην κοιλίτσα της.

Η Λένα έφερε στο μυαλό της το σχήμα κύκλος που μάθανε σήμερα στο σχολείο.

Η Λένα άρχισε να τρέχει γύρω απ’ τις γλάστρες με τις γαρδένιες, σφίγγοντας στην αγκαλιά την αποκεφαλισμένη της κούκλα.

Η Λένα λαχάνιασε και κάθισε στο λευκό σκαλάκι της αυλής.

Η Λένα κρατώντας ένα ξυλαράκι σκούντησε τρυφερά το μικρό χελιδόνι που κειτόταν αναίσθητο δίπλα στη ροδιά του παππού της.

Η Λένα ικανοποιημένη διαπίστωσε πως το μικρό χελιδόνι ήταν ζωντανό και πεινασμένο.

Η Λένα το έπιασε στοργικά ανάμεσα στις δύο ζεστές φουχτίτσες της.

Η Λένα του ψιθύρισε: πόσο όμοφο είσαι χελιβόνι!

Η Λένα με χειρουργική ακρίβεια έβγαλε με το ξυλαράκι ένα-ένα τα ματάκια του μικρού χελιδονιού.

Η Λένα άνοιξε το ράμφος του μικρού χελιδονιού και έμπηξε το ξυλαράκι, το οποίο και στριφογύρισε μέχρι αυτό να φτάσει ως την κοιλίτσα του.

Η Λένα έβαψε με το αίμα του μικρού χελιδονιού τον αριστερό της αντίχειρα, σχηματίζοντας έναν κύκλο στο δεξί της μάγουλο.

Η Λένα έδειξε περιχαρής το νεκρό μικρό χελιδόνι στον μπαμπά της.

Η Λένα σκούπισε το αίμα που έτρεξε απ’ την ανασηκωμένη μυτούλα της.

Η Λένα άνοιξε αθόρυβα το τελευταίο συρτάρι της σερβάντας της μαμάς της.

Η Λένα περιεργάστηκε το luger 9mm του μπαμπά της.

Η Λένα σφήνωσε μια σφαίρα ανάμεσα στα πυκνά φρύδια του μπαμπά της.

Η Λένα έβαψε με το αίμα του μπαμπά της το δεξί της αντίχειρα, σχηματίζοντας έναν κύκλο στο αριστερό της μάγουλο.

Η Λένα με βήμα χοροπηδηχτό, τραβώντας το πουά βρακάκι που είχε σφηνωθεί μες στο παιδικό κωλαράκι της, βγήκε ξανά στην αυλή.

Η Πρωινή Συνάντηση Κορυφής του Ισίδωρου Λοτρέ

2011-06-01T13:56:00.000-07:00

Έλα 'μ,

Μπορεί να μη σ' ενδιαφέρει καθόλου, μα στα πρωινά μήτινγκ του γραφείου συμβαίνουν φοβερά πράματα. Εκεί που καθόμαστε και συζητάμε τα προβλήματά της πολυκατοικίας μας σε κύκλο, μιλώντας ο καθένας με τη σειρά του σαν τους Α-Α, κάθομαι και χαζεύω τους συναδέλφους -κυρίως βέβαια τις συναδέλφισσες. Κοιτάζω τα κορμιά τους και σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να τα ανακατώναμε, να καβλώναμε, ίσως και να χύναμε στο τσακίρ κέφι, αντί να καθόμαστε και να φτιάχνουμε άχρηστα για την ανθρωπότητα κατασκευάσματα. Κι εκεί που παρατηρούσα τις γόβες της Ελισάβετ μας (έχουμε κι εμείς τέτοια), πετάχτηκες εσύ. Ναι, ναι εσύ. Αλλά δεν ήσουν εδώ, όπως απείλησες πως θά 'ρθεις. Ήσουν στο σπίτι σου και περπατούσες φορώντας δυο κατακόκκινες, γυαλιστερές, κάργα ψηλοτάκουνες γόβες. Φορούσες μόνο αυτές και τα δυο σου κόκκινα κουμπιά στ' αφτιά. Το μαλλί σου, μακρύ κι ανάστατο, χυνόταν στην πλάτη σου κι έδειχνε το δρόμο της ηδονής, τον ανορθωμένο κώλο σου, ο οποίος σφιχτός, τραγανός και σοφά σχηματισμένος, παλλόταν σε κάθε σου βήμα. Τα πόδια σου, ξεκινώντας από τα στιβαρά σου μπούτια και καταλήγοντας στους πεταχτούς αστραγάλους ακριβώς πάνω απ' το λουστρινέ δέρμα της γόβας, μαγνήτιζαν κι αυτά το βλέμμα μου μπερδεύοντας το μυαλό μου ακόμα περισσότερο.

Πέρασες από διάφορα σημεία του σπιτιού με αυτή την περιβολή. Άλλοτε με μεγάλα σίγουρα βήματα διέσχιζες το χολ, άλλοτε ήσουν καθισμένη σταυροπόδι στην καρέκλα της κουζίνας, άλλοτε σηκωνόσουν απ' το κρεββάτι κι έβγαινες απ' το δωμάτιο με σταυρωτά βήματα πασαρέλας, δίχως να ρίχνεις πίσω τη ματιά σου. Μα το σημείο που μου άφησε την πιο δυνατή ανάμνηση, αυτή που προξένησε τη μεγαλύτερη ενόχληση λόγω της στενότητας των ρούχων μου, αυτή που προσπαθώντας τώρα ν' αποτυπώσω με ηλεκτρόνια του τζι μέιλ με φτιάχνει όσο δε φαντάζεσαι, φουσκώνει το καβλί μου με πυρετό και αίμα πετρώνοντας τις φλέβες του, αυτή που στεγνώνει το υπόλοιπο κορμί μου από όλες τις άλλες επιθυμίες του (κάτσε να πιάσω πάλι το υποκείμενο) το σημείο που στεκόσουν και μου σφηνώθηκε στο μυαλό είναι δίπλα στο κρεβάτι σου, καθώς στεκόσουν όρθια με τα πόδια σε άνοιγμα λίγο μεγαλύτερο απ' των ώμων, αντικρίζοντας τη δεξιά ντουλάπα. Ακουμπούσες με το δεξί χέρι απ' τη γωνιά του τοίχου και το αριστερό ίσια μπροστά, δίνοντας μια ελαφριά κλίση στο κορμί σου, αρκετή ώστε να μπορώ να δω τη ρώγα σου -ευκόλως εννοούμενο κάγκελο που δεν παραλείπεται. Η λευκότητα του δέρματός σου, τύλιγε την υπέροχη νεαρή σου σάρκα σ' ένα πακέτο δώρου που ήθελα ν' ανοίξω όσο το δυνατό πιο γρήγορα, αχόρταγα και βίαια μα κρατιόμουν μαζοχιστικά. Το πρόσωπό σου γυρισμένο προφίλ, το μαγουλάκι σου ν' αστράφτει ζωντάνια, κόκκινο κραγιόν το λάδι στη φωτιά των χειλιών σου, το μπλε των ματιών σου να σημαίνει θανατηφόρο κίνδυνο και οι βλεφαρίδες σου να σφραγίζουν την υπόσχεση, κλείνοντας αργά, ταυτόχρονα με μια κίνηση του ώμου που πλησιάζει το σαγόνι. Η φωνή σου τραγουδά το δικό σου summertime με υπόκρουση την καλοκαιρινή μπόρα πάνω στις ξύλινες γρίλιες του παραθύρου και ο κώλος σου περηφανεύεται στο κέντρο της εικόνας. Κι εγώ σε κόβω από πάνω ως κάτω, προσπαθώ να κρατήσω αυτή την απόλαυση όσο περισσότερο μπορώ προτού σου χιμήξω και σε ξεσκίσω στα όρθια, λιώνοντας το κορμί σου πάνω στις πόρτες και τους τοίχους, αρπάζοντας τα κωλομέρια σου, τραβώντας σε απ' τους ώμους και τα μαλλιά, σηκώνοντάς σε από τα καβλερά χερούλια της λεκάνης σου, ρίχνοντάς σε στο κρεβάτι, δίχως να σταματώ να σε γαμάω, χύνοντας μέσα στο μουνί σου ασταμάτητα, τρέμοντας ολόκληρος και φωνάζοντας τρέλες. Εσύ μετά απ' όλα αυτά έχεις ίδιο καβλωμένο βλέμμα όπως πριν το πρώτο μας πήδημα, συνεχίζεις να με κοιτάς καθώς κατεβαίνεις να πάρεις την ψωλή μου στο στόμα σου και ξεκινάμε απ' την αρχή και πάλι και πάλι και πάλι χωμένοι σε μια βαλτώδη έκσταση, από όπου μόνο ο θάνατος της σάρκας μας μπορεί να μας βγάλει. Κι εμείς με πλήρη επίγνωση και αυξανόμενη επιτάχυνση (που είναι το τετράγωνο της αυξανόμενης ταχύτητας -αυτό το ξέρει ο καθένας), να πηγαίνουμε κατά πάνω του καβάλα στα κορμιά μας, ο ένας μέσα στην ψυχή της άλλης και τούμπαλιν.

Σε φιλώ βαθιά ανάμεσα στα στήθια. Σκίζοντας τις σάρκες και σπάζοντας τα κόκαλά σου, κλείνομαι μέσα εκεί κουλουριασμένος να ξαποστάσω,

Ισίδωρος

Κάποιο Singapore Sling

2011-05-26T17:43:00.000-07:00

Και ξέρεις είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που ξυπνάω κανονικά το πρωί. Και το καταλαβαίνω. Όλα τα καταλαβαίνω. Δε χρειάζεται να ακουμπήσω το καυτό σίδερο στον καρπό μου για να νιώσω ζωντανή. Νιώθω την πρωινή ψύχρα και την απογευματινή κουφόβραση. Συνειδητοποιώ πως λειτουργούν κανονικά και οι 5 μου αισθήσεις. Μπορώ και κλαίω. Μπορώ να γελάω και μετά να χαμογελάω. Μπορώ να περιφέρομαι μέσα στην αστική μιζέρια χωρίς ν’ ανοίγω την πολύχρωμη ομπρέλα μου. Δε χρειάζεται. Είμαι εγώ πολύχρωμη. Συνειδητοποιώ ότι έχω όλα τα βασικά χρώματα. Είμαι στη διαδικασία που τ’ ανακατώνω και δημιουργώ καινούργια. Δεν ήξερα πως υπάρχουν. Και τραγουδάω ξανά στο μπάνιο όλο μου το χρόνιο ξεχασμένο ρεπερτόριο, από Dusty Springfield μέχρι Ρίτα Σακελαρίου. Και το χοροπηδηχτό μου περπάτημα στο δρόμο απέκτησε νόημα. Ως και το σιδέρωμα των σεντονιών απέκτησε νόημα. Μολαταύτα, το στρώσιμο του κρεβατιού θα μείνει για πάντα κενό νοήματος. Περπατάω, φτύνω, ρεύομαι, φωνάζω, δακρύζω, οργίζομαι, μαγειρεύω, σφυρίζω, σφουγγαρίζω σε πραγματικό χρόνο. Όλα συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο. Συνειδητοποιώ τι σημαίνει να ζεις σε πραγματικό χρόνο. Ρε συ είναι ανείπωτα όμορφο να κινητοποιείς τις βασικές και μη λειτουργίες σου στο σήμερα. Το αύριό μου είναι ναρκωμένο. Δε θέλω να το ξυπνήσω. Μα εγώ είμαι πέρα για πέρα ξύπνια. Έχω συναίσθηση της μύτης μου και των τσακισμένων μαλλιών μου και της περήφανης κοιλιάς μου και της κυρτής μου πλάτης και των ζουμπουρλών παριών μου και της ταλαιπωρημένης μέσης μου και του λευκού μου δέρματος και των υγρών μου ματιών. Όχι, δε θα σου πω πως δε φοβάμαι. Μα είναι φόβος διαφορετικός. Όχι, ο φόβος του τέλους. Ο φόβος της επιθυμίας μου να σε φοβίσω. Και θέλω να φτιάξω καινούργια ερωτόλογα. Που να μην τα ‘χει ξεστομίσει άλλος. Να στα πω στ’ αυτί μια νύχτα με πεφταστέρια που το φεγγάρι θα ‘ναι ολόγιομο και δε θα ‘μια μια γραφική και τετριμμένη, μονάχα ερωτευμένη. Η απλότητα του έρωτα. Και είναι που μπροστά σου δεν πασχίζω να κρύψω ούτε τον ενθουσιασμό, ούτε την κοιλιά μου. Είμαι κανονικά εγώ, σαν άνθρωπος. Και θέλω να σου μιλάω με τις ώρες για τις ιστορίες των παιδικών μου χρόνων που έχουν αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις μες στο μυαλό μου. Από το πώς έριξα την αδελφή μου στη λιμνούλα του δημοτικού με τα χρυσόψαρα, μέχρι το πώς έδωσα το πρώτο μου φιλί με γλώσσα με το Θανάση σε μια καφετέρια στην Κηφισίας. Και είναι που αρχίζω να συνειδητοποιώ την έννοια της τρομερής λέξης από «Έψιλον». Και αρχίζω και φοβάμαι που δε φοβάμαι το μεγάλο «Ε». Δε φοβάμαι τα μεθύσια, την κυκλοθυμία και τις μισανθρωπίες μου. Θα είναι πάντα δίπλα μου. Και πάνω απ’ το κρεβάτι μου παίζουν σκάκι ο Μπουκόφσκι και ο Κοροπούλης. Μόνο για απόψε θα νικήσει ο Κοροπούλης.

[Τ’ ακούς κι εσύ; Σσσς! Είναι – Σαν να χαμηλώνει

μες στα πηγάδια το νερό … Σαν να τελειώνει

κάτι… Τ’ ακούς; Σαν να κυλάμε στον γκρεμό

που χείλος του είναι η ομορφιά, στο τρομερό

χάσμα που δεν κερδίζεται μα είναι χάρισμά

της – Σσσς! Τ’ ακούς; Τ’ ακούς κι εσύ; Ναι, είχες κρύψει

κάποιαν αλήθεια… - Όχι ακόμη! Ας ειπωθεί

έστω μισή – σαν ν’ αντιγράφω απ’ τα μισάνοιχτα

βιβλία σου… Ας ειπωθεί σαν κάτι αστείο…

Κάτι χαζό – Σαν -]

Και απόψε, αυτή τη νύχτα, μετά τη βροχή, στο βρώμικο πεζοδρόμιο της Μαυρικίου μύρισε κάτι σαν Ευτυχία. Σαν -

Ο Perry Como με κατούρησε

2011-05-23T14:49:00.000-07:00

Σε σένα 'κει έξω που ακούς. Σα να σου κρατάνε το κεφάλι μες στα σκατά. Και συ να φωνάζεις [αφήστε με ρε καργιόληδες/ μου το σπάσατε/ τι άλλο θέλετε από μένα;]. Και κάτω από τα κοντοκομμένα νύχια σου, ξεραμένο αίμα 5 ημερών. Μαλλιά που μυρίζουν φαρμακείο. Το κεφάλι σου ήταν πάντα αρκούντως ευμεγέθες και σήμερα είναι βαρύ, με κλίση προς το κέντρο της γης. Έβγαλες το γουστόζικο λευκό κολάρο. Κεφάλι, που επιδιώκει την αυτονομία του. Επιθυμείς σφόδρα να ξεράσεις ελληνικές σημαίες μαζί με τις προχτεσινές φακές. Στοπ καρέ.
Παπούτσια και αίματα. Αίματα και παπούτσια.
Σαν το γιουσουρούμ της πλατείας Αβυσσηνίας, αλλά δίχως παζάρια.
Στάζεις μολυσμένα δάκρυα. Γιατί δε μας λες που πήγε η φημισμένη ευγλωττία σου; Κεκεδίζεις διαρκώς κλεμμένα λόγια. Αλλεπάλληλες ανατριχίλες συγκλονίζουν την κυρτωμένη ραχοκοκαλιά σου. Γιατί κλαις μέσα στο τρόλεϊ τη στιγμή που διασχίζεις την Πανεπιστημίου;
Μπήκες σ' ένα κτελ και μας την κοπάνησες γιατί πεθαίνεις σα χώρα λες.
Γιατί σε σκοτώνει να ξεστομίζεις το ρήμα [γίνομαι] σ' όλες τις πιθανές εκδοχές του;
[τι γίνεται έξω;/ τι έγινε πάλι ρε παιδιά;/ τι θα γίνει τελικά;/ έγινα φοβική;].
Ορυμαγδός ερωτήσεων. Απουσία απαντήσεων.
Καπνίζεις αρειμανίως. Νομίζεις πως μέσα στα δαχτυλίδια καπνού -τα οποία απ' τα 16σου έχεις την ψευδαίσθηση ότι πετυχαίνεις- θα χαθούν οι αγωνίες σου; Ο δανεικός φόβος σου καίει το ταλαίπωρο σωθικό σου. Οι μελανιές σου μέρα με τη μέρα εξαφανίζονται. Σε λίγο καιρό δε θα φαίνεται τίποτα.
Ο ιαχωβάς στο βαγόνι του τρένου φώναξε: [έρχεται η συντέλεια του κόσμου// metanoeite] .
Τότε είχες γελάσει με την καρδιά σου, κουφαλίτσα. Κι έπειτα, τούτη την άνοιξη στην κόλαση, αντίκρισες με μάτια πρησμένα τη συντέλεια του δικού σου κόσμου. Χωρίς μετάνοια Καμιά. Διέσχισες την Ομόνοια αυτό το απομεσήμερο του μάη. Οι κάλτσες σου έζεχναν [σύνδρομο καταδίωξης]. Το βομβώδες πλήθος δεν ήταν παρά μαχαιροβγάλτες. Ήθελες ν' αρπάξεις απ'το μπράτσο όποιον μετανάστη συναντούσες και να τον κρύψεις μέσα στο μπαούλο του θείου του Χαράλαμπου. Να μην τον βρουν.
Και έφυγες. Με το κορμί μαρκαρισμένο από [νεκρά φεγγάρια].
Γιατί απίθωσες το σαρκίο σου στο σκοροφαγωμένο κάθισμα του υπεραστικού λεωφορείου;
[Και ξέρεις είμαστε πια σ΄αυτήν την ηλικία που ενώ περπατάς στο δρόμο, μπορεί να δεις τον εαυτό σου να 'ρχεται να σε συναντήσει απ' το απέναντι πεζοδρόμιο].
Χάθηκες στο αχαϊκό ηλιοβασίλεμα καθώς ο Τζόνι έπαιρνε τ' όπλο του και ο Φράνκυ έπνιγε το μικρό αγόρι.
Και τελικά δε μας είπες...
Πως ξεκίνησαν όλα αυτά;

Σα Δίχως Αύριο

2011-05-15T16:40:00.000-07:00

Στον Ουρανό του Τίποτα με Ελάχιστα

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή

την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω

πώς κερδίζει πάντα αυτή

ενώ χάνουμε όλοι εμείς.

Πώς οι αξίες γεννιούνται

κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο

λειώνει:

σώμα.

Πεθαίνω μες στο νου μου δίχως ίχνος αρρώστιας

ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά

ανασαίνω κι ας είμαι

σε κοντινή μακρινή απόσταση

απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…

Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς

θα εφεύρει η ζωή

ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης

και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.

Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο·

πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις

τα πετάω.

Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω·

να φεύγουν τα περιττά λέω

να μπω στον ουρανό τού τίποτα

με ελάχιστα.

Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, 2005

Γρανάδα

2011-05-03T04:48:00.000-07:00

Λαχταρώ να μαδήσω κατουρημένες μαργαρίτες πάνω από κάδους σκουπιδιών. Λαχταρώ να είχα ένα όνομα να χαράξω πάνω στη νοτισμένη άμμο με τα χοντρά μου δάχτυλα. Να μου κάψει ο ήλιος το πρόσωπο. Να ξεφλουδίσει η μύτη μου. Λαχταρώ να μην είχα οικογένεια. Λαχταρώ να είχα οικογένεια. Να με ρουφήξει το αιμοσταγές πλήθος, καθώς θα κλαψουρίζω αθόρυβα. Λαχταρώ να μην έχω παιδιά. Να μη μούγκριζε το θανατικό έξω από τις πόρτες των φίλων μου. Λαχταρώ να γίνω ένα τόσο δα ανθρωπάκι που θα χωθεί μέσα στο σιφώνι και θα εξαφανιστεί για πάντα. Να ξεχάσω τι σημαίνει για πάντα ή να μην το μάθω ποτέ. Λαχταρώ να δω περισσότερο φόβο στα μάτια σας δυτικά σκουπίδια. Να σας παρατηρώ να δακρύζετε σε κάθε γαμημένη λέξη που θα εκσφενδονίζω στα πρόσωπά σας. Λαχταρώ να δω τις μικρούλες τις ζωές σας να γονατίζουν μπρος στο γυμνό μου σώμα. Να ξεψυχήσουν κάτω απ' τη φτέρνα μου. Λαχταρώ ν' αυτοκτονήσω πίνοντας νέκταρ σταφυλιού, όπως στα μικράτα μου, καθώς η γαλάζια ζιπ-κιλότ μου θ' ανεμίζει δίπλα στην ελληνική σημαία ενός δημοτικού σχολείου. Να υποκλιθώ μπροστά στις αναμνήσεις μου και να αποχωρήσω ήρεμα. Λαχταρώ να στριμώξω τις ταχυκαρδίες μου σ' ένα τσίγκινο κουτί και να το αφήσω έξω απ' το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς μου. Να εκραγεί. Λαχταρώ να μη βιάζομαι όταν σκοντάφτω. Να χορέψω τσάρλεστον με ένα τσολιά, καθώς θα μας ραίνουν πέτρες. Λαχταρώ να μην ιδρώσει άλλο η παλάμη μου, γιατί θα περάσουμε στηΝ Ανυπαρξία. Λαχταρώ να ιδρώσει κι άλλο η παλάμη μου, γιατί θα περάσουμε στηΝ Εξυγιαντική Ανυπαρξία.
Ας τραγουδήσουμε κάτι όλοι μαζί. Κάτι που θα μπλεχτεί με τον βρώμικο ήχο της πόλης και θα κάνει τα μηνίγγια μας να χτυπήσουν δυνατά. Αυτό το αντικείμενο γλιστρά από το χέρι μου. Δεν το κάνω επίτηδες. Έχω μεγάλη συγκίνηση που στέκω μπροστά σας στη σκηνή τούτου του θεάτρου, που ερχόμουν από μικρό παιδί με τη μαμά μου. Λαχταρώ να ήξερα να χορεύω κλακέτες, αυτό το ταπ ντάνσινγκ, για να σας ευθυμήσω κομμάτι. Δυστυχώς το μόνο που μπορώ να κάνω πια είναι να σας υπενθυμίσω Δε θυμάμαι τι όμως. Λαχταρώ να σας βυθίσω στην εκκωφαντική ασυναρτησία του θανάτου. Η ζωή σας μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα στα χέρια Μου. Είμαι ένας τηλεπροφήτης που ευαγγελίζεται το Τίποτα. Μεσσίας ζωτικών εκκενώσεων. Λαχταρώ να δω τη νοσηρή σας πολυλογία να σβήνεται από το σπόγγο του ζόφου. Η αήττητη βλακεία μου επιτέλους ηττάται κάτω από το αμείλικτο φως του προβολέα.
[Έτσι Κι Αλλιώς Η Γη Θα Γίνει ΚΟΚΚΙΝΗ, Είτε Από Ζωή, Είτε Από Θάνατο.]

Παρακαλώ απενεργοποιείστε το κινητό σας τηλέφωνο. Η παράσταση ξεκινάει σε λίγα λεπτά.

Κοντροσόλ Στο Χάος

2011-04-27T12:14:00.000-07:00

Ντάξει το ΄ξερε πια πως είχε φάει γερό κόλλημα με την πάρτη του. Έκανε και ψυχανάλυση μήπως και μετριαστεί εντός της αυτός ο χαοτικός συναισθηματικός σωρός. Αρχίδια. 'Έχετε, λέει, ανάγκη ν' αποτινάξετε το πατρικό πρότυπο που όλα αυτά τα χρόνια της νιότης σας επεσκίασε τη ζωή σας, γι' αυτό και τώρα ελκύεστε από άτομα της άλλης όχθης. Και τι σκατά είναι αυτή η άλλη όχθη; Απάντηση δεν πήρε. Πήρε όμως το μηχανάκι της και κατευθύνθηκε και 'κείνο το πρωινό της Τετάρτης στο καφενείο. Θα ήταν εκεί. Σίγουρα. Πάντα ήταν εκεί. Αν ήταν τυχερή θα τον πετύχαινε στο σημείο του ρητορικού του οίστρου.
Έτσι είχαν τα πράγματα. Μήνες τώρα αυτή η ιστορία. Εκείνη, μέρα παρά μέρα στο καφενείο, στο τραπέζι της γωνίας, να τον χαζεύει για ώρες. Εκείνος, ίσως να μην την είχε προσέξει. Ποτέ.
Πράγμα περίεργο, αφού -ομολογουμένως- επρόκειτο για μια γυναίκα σπάνιας ομορφιάς. Μελαχρινή, με πελιδνό πρόσωπο και μακριά πόδια. Εκείνος ήταν ασχημότατος. Διέθετε ένα ενιαίο φρύδι που συνδυαζόταν άψογα με τις τρίχες της μύτης και των αυτιών του. Στρογγυλά μυωπικά γυαλιά, τα οποία στερεώνονταν στη γαμψή μύτη του. Φαβορίτες και μαύρη καπαρντίνα.
Ο πόθος της γι' αυτόν μεγάλωνε μέρα με τη μέρα. Κάθε φορά που τον αντίκριζε οι παλάμες της ίδρωναν, το στόμα της στέγνωνε και την έπιανε λόξυγγας.
Αυτήν τη συγκεκριμένη Τετάρτη, κάθισε στο τραπέζι της, παρήγγειλε τον ελληνικό της καφέ, άναψε το σέρτικο και περίμενε αναψοκοκκινισμένη.
Εκείνος, φόρεσε τα γυαλιά του και απευθυνόμενος στο σκύλο που τεντωνόταν δίπλα του, ξεκίνησε.

Κάθε άνδρας αγαπάει μόνο μια φορά στη ζωή του. Αυτή είναι η γυναίκα με την οποία έκανε για πρώτη φορά ολοκληρωμένη σεξουαλική πράξη, έστω κι αν είναι πόρνη επί πληρωμή, κι ας πήγε μόνο μια φορά σ' αυτήν . Αυτό ισχύει κι ας μην τη σκέφτεται καθόλου στη ζωή του. Τα ανωτέρω είναι απόλυτα. Σχετικό όμως είναι το θέμα ως προς τις γυναίκες. Δηλαδή μερικές γυναίκες αγαπούν μόνο μια φορά (τον άνδρα με τον οποίον έχουν για πρώτη φορά ολοκληρωμένη σεξουαλική σεξουαλική πράξη). Άλλες γυναίκες αγαπούν μόνο μια φορά -κάποιον άλλο μετά απ' αυτόν που για πρώτη φορά είχαν ολοκληρωμένη σεξουαλική σχέση. Άλλες πάλι δεν αγαπούν μόνο μια φορά στη ζωή τους, αλλά πολλές. Τέλος, άλλες δεν αγαπούν καμία φορά στη ζωή τους πραγματικά.*

Eκείνη, τον πλησίασε. Κόλλησε τα κόκκινα χείλη της στο αυτί του.

Εγώ είμαι από ΄κείνες που δεν αγαπούν καμία φορά στη ζωή τους πραγματικά. Σήμερα όμως θέλω να ξεκουράσω τη γλώσσα μου πάνω στη δική σου. Να γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου, καθώς θα σημειώνονται θανατηφόρες εκρήξεις ανάμεσα στα πόδια μου. Θέλω να μου σφίξεις το χέρι μέχρι να μυρμηγκιάσει, καθώς το ραδιόφωνο θα παίζει Στελλάκη Περπινιάδη. Να με πας μέχρι το κρεβάτι μου και να με κοιμίσεις, ψιθυρίζοντάς μου με την μπάσα καυλερή σου φωνή τη λίστα της λαϊκής. Δεν έχω αποφασίσει αν θέλω να με γαμήσεις, αλλά σίγουρα λαχταρώ να με κοιτάς ίσα μες στα μάτια, την ώρα που τα δάχτυλά μου θα 'ναι μέσα μου. Έλα να ζήσουμε μια 24ωρη πορνογραφική νουβέλα, έκφυλε πλάνητα των ονειρώξεών μου!

Εκείνος, άναψε ένα σέρτικο απ' τα δικά της και κάρφωσε το βλέμμα του στη φωτογραφία του Πλαστήρα στον απέναντι τοίχο. Μετά από 3ώρες σιωπής, εκείνη τη βροχερή Τετάρτη, τη φίλησε.
Και σαν οι γλώσσες τους ν' αυτονομήθηκαν συνεχίζοντας αεικίνητες στο κολασμένο χάος του διηνεκούς.

*Θεόδωρος Α. Τσίρος, Παροιμίες και ζωή, Αθήνα, 1983

ΡΩΜΑΝΤΣΟ

2011-04-15T07:47:00.000-07:00

Και σε κοιτάω. Όλο σε κοιτάω. Τα μάτια σου νεκρά. Μου προκαλούν ανατριχίλες τρόμου. Εσύ, αιώνιος παρατηρητής του λευκού μας τοίχου. Οι άδειες μου τρύπες αντιλαλούν νοσταλγία.

Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της/ Ανέβηκε στην καρέκλα/ Τον έφτυσε στι πρόσωπο/ Ξανακάθισε στην καρέκλα/ Σταύρωσε τα χέρια της στο τραπέζι/ Έξυσε ήρεμα τον αστάγαλό της/

Και είναι φορές που λέω ρε πούστη μου, τον ερωτεύομαι! Και βγαίνω απ' το σπίτι κυνηγημένη από μαβιές σκιές. Βουτάω τα πόδια μου σε λακούβες. Χώνω με βδελυγμία τα δάχτυλά μου μέσα στη χύμα φάβα της λαϊκής. Ξύνω την πλάτη μου στις νεραντζιές. Χαζεύω για ώρες τους τσολιάδες. Φτιάχνω ευφάνταστα συνθ(λ)ύματα στο μυαλό μου. Τα χαράσσω νοερά στα παγκάκια της έρημης πλατείας Κακουργοδικείου. Αρπάζω έναν παππού. Τον περνάω στον απέναντι δρόμο και του φωνάζω μές τ' αυτί "ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον". Κλωτσάω πέτρες. Σπανίζουν οι καλές πέτρες. Βεβαίως, αν διαθέτεις βαρυοπούλα εξορύσσεις μοναχός σου. Γράφω με μολύβι τ' όνομά σου στις αποδείξεις του super market. Ρεύομαι στο καλιμαύκι κάποιου περαστικού παππά. Συνθλίβω γιασεμιά στις τσέπες μου. Μπαίνω μέσα σε κάδους σκουπιδιών ψάχνοντας μια δερματόδετη έκδοση της βίβλου.

Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της/ Ανέβηκε στην καρέκλα/ Πήρε το αναμμένο τσιγάρο της/ Το έστριψε στην παλάμη της/ Ένα κόκκινο σημάδι/ Δάκρυσε/

Και 'συ να μη μου μιλάς.
Να σου λέω πως σ' αγαπώ.
Και 'συ σιωπή.
Να σου λέω πως σε μισώ.
Και 'συ σιωπή.

Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της/ Τον πλησίασε/ Του ψιθύρισε κάτι στο αυτί/ Τον ταρακούνησε ελαφρά/ Χάιδεψε τον ώμο του/ Τον έφτυσε με δύναμη στο πρόσωπο/ Πάλι/

Και παίρνω τους δρόμους. Ακολουθώ μυστήρια ανθρωπάρια. Όπου βλέπω ανοιχτές κουρτίνες κοντοστέκομαι. Κοιτάω μέσα. Αδιάκριτα. Βουλιμικά.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πως ερωτεύονται οι άλλοι;
Πώς γαμιούνται;
Πώς κάνουν έρωτα;
Φωνάζουν;
Κλαίνε;
Βρίζουν;
Ιδρώνουν;
Τις νύχτες που μου γυρνάς περιφρονητικά την πλάτη, φαντάζομαι σούστες κρεβατιών να τρίζουν. Χοντρές γυναίκες να καβαλάνε αδύναμους άντρες. Φαντάζομαι ιδρωμένα σώματα πάνω σε λουστραρισμένα παρκέ. Πνιχτές κραυγές. O ένας πλάι στον άλλον. Τρέμωλο. O ένας μέσα στον άλλον, δακρυσμένοι. Η ψευδαίσθηση μακαριότητας. Το σημείο της άχραντης ματαίωσης.

Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της/ Ανέβηκε στην καρέκλα/ Έχυσε τον αχνιστό καφέ της πάνω του/

Τα βράδια ονειρεύομαι μονόκερους. Γκρι. Με φτερά. Ονειρεύομαι πως σε κυνηγάμε στο δάσος της μοναξιάς. Εσύ, δεν τρέχεις. Παραμένεις ακίνητος κάτω απ' τον ίσκιο ενός τερατώδους θάμνου, καθώς το ποτιστικό σε ραντίζει με κόκκινη μπογιά. Ο μονόκερός μου τρυπάει το στήθος σου. Και εγώ γελάω. Και εγώ κλαίω. Και μετά ξυπνάω. Τα πρωινά στη γειτονιά μου είναι μουντά. Ο καφές μου είναι πικρός. Δεν έχω σάλιο να κολλήσω ένα τσιγάρο. Έχω τσίμπλες στα μάτια. Σε κοιτάζω.

Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της/ Ανέβηκε στην καρέκλα/ Τράβηξε αγρίως μια παρανυχίδα που εξείχε προκλητικά/ Ο δεξής της δείκτης γέμισε αίμα/

Καμιά φορά σ' αγαπάω τόσο πολύ που η καρδιά μου, μουδιάζει. Καμιά φορά σ' αγαπάω τόσο λίγο, που αφήνω το βασιλικό απότιστο για μέρες. Η καρδιά σου είναι διαμπερής. Τρύπια σαν πολυκαιρισμένη κάλτσα μέσα σε άρβυλα φαντάρου. Δε συγκρατεί τίποτα. Όλα χύνονται έξω. Γεμίζουν σιχαμένους λεκέδες τη φλοκάτη της γιαγιάς μου. Θέλω να σε αναγκάσω να τις μαζέψεις, γλείφοντάς τις. Θέλω να σε αναγκάσω να με αγαπήσεις μέχρι το τέλος του κόσμου. Εκεί που ο Βέντερς κερνάει τον Φουκώ κούμπα λίμπρε, ο Μπρετόν βάφει πράσινα τα μαλλιά της Σύλβια Πλάθ και ο Μπλίξα Μπάργκελντ ακονίζει τα πριόνια του δίπλα στον Χουντίνι. Θέλω να καταπιείς τα απογευματινά μου δάκρυα, καθώς θα με ταϊζεις κουλουράκια βουτηγμένα σ' ελληνικό καφέ.
Πάρε με τηλέφωνο και ούρλιαξε πως δεν είσαι πια ερωτευμένος με την ιδέα πως είσαι ερωτευμένος. Πάψε επιτέλους να κοιμάσαι τις νύχτες. Γράψε μου στον τοίχο: γάμησέ με, σε παρακαλώ!

Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της/ Ανέβηκε στην καρέκλα/ Έπιασε το πηρούνι/ Το σφήνωσε ανάμεσα στα μάτια του/ Το σφήνωσε όχι στη θέση της καρδιάς/ Δίπλα/ Εκείνος ξεφούσκωσε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα/ Εκείνη άνοιξε το παράθυρο/ Πέταξε στο δρόμο τα απομεινάρια εκείνου/ Μια πλαστική κούκλα φουσκωμένη με ήλιον/ Ξεκίνησε να στρίψει ένα τσιγάρο/ Δεν είχε σάλιο/ Πάλι/

Ακέφαλο Πόνυ

2011-04-11T06:50:00.000-07:00

-Κλείστε τα μάτια σας!

Ο ακορντεονίστας πέρασε ξανά κάτω απ'το παράθυρό μου. Είναι σαν να παίζει λούπα ξανά και ξανά και ξανά το Η 25η ΆΝΟΙΞΗ της ζωής Σου. Βαρύ. Πάρα πολύ βαρύ. Θέλω να πηδήξω απ' το παράθυρο και να του πέσω στο κεφάλι. Να πούνε ---- ακορντεονίστας νεκρός από 25χρονη πτυχιούχο θεατρολογίας, εκείνη επέζησε----. Στ' αυτιά μου ηχεί μια φάλτσα καραμούζα κάθε φορά που διαβαίνω το κατώφλι του μπάνιου, την τελευταία βδομάδα. Δεν έχω ταξιδέψει πολύ. Αύριο, θέλω να φύγω. Χτες είδα εκείνη τη γριά αλκοόλα ξαπλωμένη σ' όλο της το μεγαλείο στο παγκάκι της πλατείας. Έτσι θα 'πρεπε να 'ναι η γαμημένη η ζωή. Ολόκληρη μέσα σ' ένα μπουκάλι μπύρας. Η χρόνια θλίψη να εξοστρακίζεται με το ποπ του καπακίου. Και μετά, όταν απομακρύνω τα επισφραγίσματα του κουτσού ύπνου απ' τα πρησμένα μάτια να πέφτω σ' ένα στρώμα από γιασεμιά. Εκεί. Ακίνητη. Και ο ακορντεονίστας να χλευάζει την πρωινή μου γύμνια και να με ραίνει γαρύφαλα νεκροταφείου. Να πάρω τους φίλους μου και να πάμε στη θάλασσα και να φοράμε καπελάκια του πάρτυ και να φτιάξουμε κεφτέδες από άμμο και να βρέξουμε τις πατούσες μας στην απριλιάτικη θάλασσα και ο ήλιος να μας κάψει τις μύτες και να με τσιμπήσει μέλισσα στην παλάμη όπως τότε που ήμουν 5.

-Λαβίδα, παρακαλώ.

Είναι χάλια άμα είσαι στην τουαλέτα έξω, από αυτές που δεν κλειδώνουν και σου χτυπάνε την πόρτα. Και τότε τί απαντάς. Άλλος/η/ο. Με το ένα χέρι κρατάς τα βρακιά σου και με τ' άλλο την πόρτα. Πολύ άβολο συναίσθημα. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι μάταιο να κυνηγήσω το βόρειο σέλλας όπως σκεφτόμουν στα 13. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα νιώθω πως κυκλοφορώ ξεβράκωτη στους δρόμους της πόλης με μια τρύπια απόχη. Ό,τι πιάνω, φεύγει. Θέλω να πιάσω παρατημένα χρόνια, από αυτά που κανείς δεν τα θέλει πια. Να τα κολλήσω πλάι στα δικά μου.

-Πόση είναι η πίεσή της;

Κάθε χρόνο την ώρα που είναι να σβήσω τα κεράκια μου σκαλώνω. Πρέπει να αποφασίσω τι ευχή θα κάνω. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Όλη τη χρονιά το σκέφτομαι, μα εκείνη τη στιγμή τα ξεχνάω όλα. Κάθε χρόνο κάνω την ίδια ευχή. Να γίνω εκστατικά ευτυχισμένη. Δεν πιάνει ποτέ. Η σώτη τριανταφύλλου το 'χε γράψει στο απ' την άκρη της πόλης. Μαλακία που το σκέφτηκε πριν από μένα. Πάντα αναρωτιόμουν πώς είναι να πεταρίζουν πεταλούδες στο στομάχι σου. Αν όντως πεταρίσουν, ίσως κάπου αλλού, μακριά, ένα πόνυ αυτοκτονήσει. Αυτό δε μου φαίνεται και τόσο καλό. Αύριο, θέλω να πάρω τους δρόμους απ' το πρωί και να κλέψω μια παραμάνα από έναν πλανόδιο στην Αθηνάς. Και μετά να φάω ένα σουβλάκι στον περίβολο της αγίας ειρήνης. Να πάω να χαζέψω βιτρίνες στην αγίου μάρκου, αλλά στην πραγματικότητα να κοιτάζω το προσωπό μου από το τζάμι. Θέλω -έτσι για αλλαγή- να το αναγνωρίσω. Να χαρίσω ένα γλειφιντζούρι σ' ένα παιδάκι με αντάλλαγμα να ουρλιάξει τ' ονομά μου στη στοά σπυρομήλιου.

-Ας ξεκινήσουμε σιγά σιγά να την κλείνουμε.

Όπως θα βγαίνω αύριο από το ασανσέρ θέλω ο διαχειριστής της πολυκατοικίας να μου κάνει δώρο ένα εισιτήριο για την Πράγα. Να καταλάβω επιτέλους πως μοιάζει αυτή η άνοιξη της Πράγας. Να δω τη σκατόγρια του 5ου ορόφου να γράφει με σπρέι στον απέναντι τοίχο νίκο φώσκολε αγάπα με αν τολμάς! Καθώς θα πίνω τον καφέ μου στην κουνιστή πολυθρόνα, ατενίζοντας την ελαιογραφία πάνω απ' τον κοκκινο καναπέ, θα σκεφτώ πόσα χρόνια μου απομένουν ακόμη μέχρι να... Μέχρι να μεγαλώσω. Μέχρι να κατάβω πως έχουν τα πράγματα. Μέχρι να ερωτευτώ. Μέχρι να πέσω πάνω σε φρέσκο τσιμέντο. Μέχρι να καταφέρω να κάνω απνευστί ερωτική εξομολόγηση στο αγόρι που θα διασχίσουμε μαζί την οδό Τροίας. Μέχρι να καρφιτσώσω σωστά όλα τ' αστέρια του αυγουστιάτικου στερεώματος. Μέχρι να σταματήσω να φοβάμαι τα γενέθλιά μου. Θα φτιάξω μια πορτοκαλόπιτα.

-Πώς νιώθετε; Ζαλίζεστε; Η επέμβαση ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Μιλήστε μου, παρακαλώ. Αν με καταλαβαίνετε ανοιγοκλείστε τα ματοτσίνορά σας!

Ανοιγόκλεισε τα ματοτσίνορά της. Ξανάκλεισε τα μάτια της στην προσπάθειά της ν' ανακαλέσει στη μνήμη της τις σκέψεις που πυρπόλησαν το μυαλό της στη διάρκεια της νάρκωσης. Μόνο ο ήχος ενός ξεκούρδιστου ακορντεόν είχε απομείνει. Και μια παραμάνα.

malox

2011-04-04T15:44:00.000-07:00

Για σένα βράζει ετούτη η άδεια κατσαρόλα.

Για μας θα βράσει ετούτη η άδεια κατσαρόλα;

Κι αν τη γεμίσουμε, ποιός σκατά θα φάει τόσο φαί;

Κι αν μας πιάσουν καούρες;

Θα μου κρατάς το χέρι όταν θα γουργουρίζει η κοιλιά μου;

Κασέτα

2011-03-28T08:36:00.000-07:00

Είμαι δεκατριών। Αυτή τη βδομάδα είμαι πολύ ευτυχισμένη। Ο ορθοδοντικός λέει πως σε 2 μήνες θα βγάλω τα σιδεράκια। Επιτέλους। Έχω βαρεθεί κάθε φορά που τρώω κάτι να τρέχω στην τουαλέτα για να καθαρίσω "τα υπολείμματα τροφής" που σφηνώνουν ανάμεσα στα ασημένια τετραγωνάκια μου। Προχτές, έγινα ρεζίλι μπροστά στον Παύλο। Του χαμογέλασα, καθώς έτρωγα τυρόπιτα και τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια। Άρχισε να γελάει, μου γύρισε την πλάτη και πήγε στην παρέα της βλαμμένης της Τάνιας, απ' το Β4। Σήμερα, όμως ήταν εντάξει, μάλλον το είχε ξεχάσει γιατί μου άφησε στο θρανίο μια κασέτα με τα τα καινουργια τραγούδια των Στέρεο Νόβα। Ανυπομονώ να έρθει η άλλη Παρασκευή। Θα πάμε εκδρομή στο πλανητάριο। Νομίζω πως ο Παύλος θα μου τα ζητήσει। Η Αλίκη μου είπε πως τον άκουσε να το λέει στο Θανάση। Αν γίνει αυτό θα πεθάνω από τη χαρά μου। Θα είμαι το κορίτσι του Παύλου। Τον αγαπώ τόσο πολύ, που μου κόβεται η όρεξη। Τόσο πολύ που δεν μπορώ ν' ακούω Διάφανα Κρίνα χωρίς να βάζω τα κλάματα। Τα βράδια όταν πέφτω στο κρεβάτι μου, φαντάζομαι ότι με φιλάει στη μέση του προαυλίου, ανάμεσα στις 2 μπασκέτες και η Τάνια σκάει απ' τη ζήλια της। Νομίζω πως θα τον αγαπώ για πάντα। Η μαμά λέει πως δεν υπάρχει για πάντα। Βλακείες। Επειδή αυτή χώρισε με τον πατέρα μου, όλα τα βλέπει σταβά κι ανάποδα και επίσης πως να πάρεις σοβαρά ένα άτομο που πιστεύει πως οι Στέρεο Νόβα δεν είναι μουσική, αλλά θόρυβος। Σήμερα το πρωί καθώς έπινα το γάλα μου διαπίστωσα πως έχω βγάλει ένα γιγαντιαίο σπυρί στο αριστερό μου μάγουλο। Έγινα έξαλλη। Άρχισα να βήχω και να παραπονίεμαι ότι το κεφάλι μου παέι να σπάσει, για να μην πάω σχολείο। Δεν έπιασε। Η μάνα μου με ανάγκασε να ντυθώ σαν το κρεμμύδι και με έβαλε να καταπιώ του κόσμου τα αντιβηχικά। Όλη μέρα κρατούσα το μάγουλό μου। Ο Παύλος νόμιζε πως είχα πονόδοντο και μου αγόρασε μια λεμονίτα χωρίς ανθρακικό απ' το κυλικείο। Στις 7 έχω αγγλικά και δεν έχω διαβάσει τίποτα। Αυτές τις μέρες δεν μπορώ να διαβάσω καθόλου। Η μάνα μου λέει πως έχω πάθει άνοιξη। Μάλλον, αυτό έχω πάθει। Νομίζω πως ο Παύλος όλο το χρόνο παθαίνει άνοιξη, γιατί δε διαβάζει ποτέ। Το προγούμενο Σάββατο στο πάρτυ του Θανάση, καθώς χορεύαμε το when the smoke is going down των scorpions μου είπε πως έχω ωραίο κώλο। Εγώ κοκκίνισα και τον χαστούκισα। Δεν του μιλούσα για κάποιες μέρες। Μου ζήτησε συγγνώμη। Η Αλίκη λέει πως είμαι χαζή, γιατί αυτό που μου είπε ήταν καλό। Δεν ξέρω, εμένα πάντως δε μου άρεσε। Πριν λίγο με πήρε κάποιος τηλέφωνο και μου έβαλε το supergirl। Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι αυτόν το μήνα। Είμαι σίγουρη πως ήταν ο Παύλος। Για όλα αυτά λοιπόν είμαι πολύ ευτυχισμένη, αν και ακόμη προσπαθώ να ξεχάσω τη φοβερή Τετάρτη। Όταν ο Καρανάσος με σήκωσε στον πίνακα να λύσω μια εξίσωση। Φορούσα το στενό μου το τζην, επειδή έχασα ένα κιλό και επιπλέον δεν είχαμε και γυμναστική। Η κιμωλία μου γλίστρησε από το χέρι, έσκυψα να την πιάσω και τότε... Όλη η τάξη είδε το βρακί μου। Το βρακί με τους πιγκουίνους। Ήθελα ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί। Ο Θανάσης άρχισε να γελάει υστερικά και ο Καρανάσος τον πέταξε έξω। Εμένα με κατέβασε απ' τον πίνακα γιατί έλυσα λάθος την εξίσωση και ο Παύλος κρύφτηκε πίσω απ την αφάνα της Ηλιάνας για να κρύψει την ντροπή του। Τώρα όλη η Β' γυμνασίου με φωνάζει πιγκού। Μυρίζει γιασεμί απ' τον κήπο του παππού। Το αποφάσισα θα πάω αδιάβαστη στα αγγλικά। Θα πάρω τηλέφωνο τον Παύλο και θα του βάλω ν΄ακούσει το no surprises, που το αντέγραψα χτές απ το ραδιόφωνο। Αχ, ας μην το σηκώσει η στρίγγλα η αδελφή του।

ελληνικό ρίγος

2011-02-20T06:27:00.000-08:00

Έξυσε με τα βρώμικα ελληνικά νύχια του την ελληνική του μύτη। Έπειτα, απομάκρυνε βίαια δύο επισφραγίσματα ύπνου απ' τα ελληνικά του μαύρα μάτια। Κατέβασε δύο γενναίες γουλιές απ' τον ελληνικό του καφέ। Άκουσε την ελλημική του κοιλιά να βρυχάται। Έριξε ένα δυνατό ελληνικό ρέψιμο, κατόπιν ένα μακρόσυρτο ελληνικό χασμουρητό। Ετοιμαζόταν για μια τριζάτη ελληνική κλανιά। Μπήκε αιφνιδίως ο διοικητής। Η τριζάτη ελληνική έμεινε στο μεταίχμιο। Την εγκλώβισε αδέξια। Σηκώθηκε μηχανικά να χαιρετίσει। Απ΄το τρανζίστορ ακουγόταν το Σιγανοψιχάλισμα। Είχε πάλι σκοπιά, ελληνική। Ακόμη δυό ώρες ελληνικής περισυλλογής। Κατευθύνθηκε προς το φυλάκιο, σέρνοντας τα ελληνικά άρβυλα και ανάβοντας ένα ελληνικό τσιγάρο। Τοποθέτησε την ελληνική του φανέλα μέσα απ' το -τουλάχιστον τρία νουμέρα μεγαλύτερο- παντελόνι του। Ακόμη δύο ώρες। Κάθισε στην καρέκλα, ατενίζοντας το ελληνικό μακρύκανο όπλο του। Έμεινε ακίνητος για λίγα λεπτά। Μετά έριξε μια ελληνική ροχάλα που σχημάτισε ρυάκι στο σιχαμένο δάπεδο, που είχε ποδοπατηθεί από χιλιάδες ράθυμα ελληνικά άρβυλα ελλήνων φαντάρων, εδώ στα τιμημένα ελληνικά σύνορα του ελληνικού έβρου।
Ανακάθισε. Μια ελληνική μύγα βούιζε παραπλεύρως ρου περήφανου ελληνικού αυτιού του. Τη χτύπησε με μια ελληνκή εφημερίδα. Εκείνη χαροπάλεψε για λίγο και τελικά αποδέχτηκε στωικά τη μοίρα της. Πέρασαν λίγα λεπτά ακόμη. Το ελληνικό του σώβρακο, του πίεζε τα ελληνικά του αρχίδια. Είχε ελληνικές καύλες. Τόσο καιρό επιθυμούσε να τραβήξει μια μεγαλόπρεπη ελληνική μαλακία. Πάντα βρισκόταν ένας ελληνας μαλάκας να τον διακόψει. Έπιασε να μουρμουρίζει έναν ελληνικό σκοπό :

Ωρέ, παιδιά της Σαμαρίνας...

Έξω από δω μιλούσε πολύ. Θα μπορούσαμε να πούμε πως διέθετε κάποιο ελληνικό χιούμορ. Εδώ και λίγους μήνες δε μιλά. Συνεννοείται με ελληνικούς λαρρυγγισμούς. Ούτε λόγος να συντάξει μια ολόκληρη ελληνική πρόταση. Πέρασαν κι άλλα λεπτά. Το ελληνικό του κινητό είχε για μέρες βουβαθεί. Μόνο η ελληνίδα μάνα τηλεφωνούσε. Άνοιξε να διαβάσει το ελληνικό του βιβλίο, Η Ασκητική. Δεν καταλάβαινε και πολλά, μα είχε όλο το χρόνου του κόσμου για να σκεφτεί ό,τι διάβαζε ξανά και ξανά. Ήταν δώρο της Μαρίας. Με αφιέρωση : δεν είμαστε εμείς γι' αυτά. Οπότε την κάνω σιγά σιγά. Τα ξαναλέμε -μάλλον- σε καμιά δεκαριά μήνες. Ελληνικά φιλιά. Έτσι έμεινε μια ορφανή κουκίδα στο χάρτη των ελληνικών αξόδευτων σχέσεων. Είχε περάσει μια ελληνική ώρα. Ήταν άδειος. Ένα αμπέχωνο φάντασμα. Ελαφρύς. Πιο ελαφρύς. Ο πιο ελαφρύς. Δεν μπορούσε να νιώσει τίποτα. Ούτε καν ελληνική βαρεμάρα। Μια εικόνα είχε κολλήσει στο μυαλό του. Να ξαπλώσει στα γρασίδια του πάρκου της ελληνικής του γειτονιάς και ο Έλληνας, το μπασταρδόσκυλο της αδελφής του να ρουθουνίζει στο αυτί του.

Ωρέ, παιδιά της Σαμαρίνας,
τραγούδια να μην πείτε,
τουφέκια να μη ρίξετε.

Έριξε ένα ελληνικό τέντωμα. Έσκυψε στο ντουλάπι κάτω απ' το παράθυρο. Είχε πιάσει ελληνική σκόνη. Ένας ελληνκός αρουραίος κειτόταν νεκρός 'κει μέσα. Πίσω από το πτώμα είχε κρύψει ένα ελληνικό υγροσαπούνι χεριών. Ο ελληνικός αρουραίος είχε πιάσει να σαπίζει, η μυρωδιά του ερέθιζε το ελληνικό ρουθούνι. Έκλεισε το ντουλάπι. Περιεργάστηκε το υγροσαπούνι.Έβγαλε το ελληνικό στρατιωτικό του πανωφόρι.

Κι αν σας ρωτήσει η μάνα μου,
η δόλια, η αδελφή μου...

Έβγαλε την πολυκαιρισμένη του φανέλα, απιθώνοντάς τη στην καρέκλα. Άνοιξε το μπουκάλι με το υγροσαπούνι. Χάιδεψε το ελληνικό δασύτριχο στήθος του. Έριξε κάμποσο υγροσαπούνι στην πελώρια ελληνική φουχτίτσα του, στην αριστερή, για την ακρίβεια του πράγματος. Άπλωσε το υγροσαπούνι κατά μήκος του δεξιού του χεριού. Έκανε ελληνικό κρύο. Τουρτούρισε. Κι άλλα πολλά λεπτά και δευτερόλεπτα πέρασαν. Μισάνοιξε την πόρτα. Έχωσε το χέρι του στη σχισμή. Τράβηξε την ελληνική φανέλα απ' την καρέκλα. Την έβαλε στο στόμα του, δαγκώνοντάς την δυνατά με τα κιτρινισμένα ελληνικά του δόντια.

Κι αν σας ρωτήσει η μάνα μου,
η δόλια, η αδελφή μου...

Με το αριστερό του χέρι, άνοιξε την πόρτα. Έπειτα την κλώτσησε με ελληνική μανία πάνω στο γυμνό του χέρι, που καρτερούσε στο άνοιγμά της. Ένα ελληνικό ρίγος τον διαπέρασε. Οι σακούλες των ματιών του γέμισαν ελληνικά δάκρυα. Το ελληνικό χέρι έσπασε.

Κι αν σας ρωτήσει η μάνα μου,
η δόλια, η αδελφή μου,
πείτε τους πως με λάβωσαν.

Ένας μήνας ελληνική αναρρωτική άδεια.

The carnivorous mrs. T.

2011-01-23T14:01:00.000-08:00

Από τα 6 του χρόνια ήξερε. Εκείνη θα ήταν πάντα πίσω του. Ήταν εκεί όταν μάθαινε τις πρώτες του κουβέντες. Πίσω από κάθε συλλαβή. Όταν έγραφε επιμελώς τις λέξεις για την καρτέλα. Μέσα στο πιάτο με τα πράσινα φασόλια, αυτά με τις κλωστές. Τον παραφυλούσε τα βράδια στον κήπο. Όταν ξυπνούσε τις νύχτες κατουρημένος και έτρεχε στο κρεβάτι των γονιών του. Όταν εκείνοι αναποδογύριζαν το βρεγμένο στρώμα του και εκείνος βύζαινε το δάχτυλό του. Στεκόταν πίσω του όταν κοιτούσε με τις ώρες τη χέστρα περιμένοντας να του αποκαλυφθεί ο διαβολικός εξωγήινος που για χρόνια ζούσε στο σιφόνι. Ήταν εκεί όταν φίλησε στα 12 τη Λένα στο πάρτυ του Μάριου. Τον παρακολουθούσε πίσω απ' την κουρτίνα όταν παρακαλούσε τη μάνα του ν' αφήσει το μαχαίρι επάλειψης με το οποίο απειλούσε πως θα έκοβε τις φλέβες της. Πάλι εκεί όταν η μάνα του άρπαζε τα ρούχα της απ' τη ντουλάπα και κατρακυλούσε τα σκαλιά της εισόδου, απειλώντας αυτή τη φορά πως θα πέσει στις ρόδες κάποιου αυτοκινήτου. Την άκουγε να ξεροκαταπίνει όταν ο πατέρας του τον κυνηγούσε γύρω απ' το μεγάλο τραπέζι του σαλονιού με τη ζώνη. Ένιωθε την ανάσα της στο σβέρκο του όταν στα 16 του αποκάλεσε τον πατέρα του μαλάκα. Και εξακολουθούσε να κρυφοκοιτά πίσω απ' τη μισάνοιχτη πόρτα όταν αργότερα ο πατέρας του, του χτυπούσε το κεφάλι στη διπλή τζαμαρία του παραθύρου ασφαλείας του δωματίου του.

Εκείνη ήταν που τα πρωινά των πανελληνίων τον ξεπροβόδιζε για το σχολείο. Τον βοηθούσε έπειτα ν' ανοίξει τα σφραγισμένα τα μπουκαλάκια με τα ηρεμιστικά για να τον πάρει ο ύπνος. Για ακόμη μια φορά ήταν εκείνη που του κρατούσε τα μαλλιά για να ξεράσει τα 30 χαπάκια που πήρε υποτίθεται για να αυτοκτονήσει στα 21, μετά από μια υποτιθέμενη ερωτική απογοήτευση. Εκείνη του υπενθύμιζε να πίνει νερό όταν ανά διαστήματα έμενε βδομάδες στο σπίτι του, χωρίς να τρώει παρά μόνο βλέποντας τηλεόραση. Τον σκουντούσε για να θυμάται ν' ανοιγοκλείνει τα βλέφαρά του, ν' αναπνέει και φυσικά να κατουράει που και που. Την έβλεπε μπροστά του στα μεθύσια,τον προκαλούσε να χύσει στα γαμήσια. Καθόταν δίπλα του στον πρωινό καφέ, του άναβε το πρώτο του τσιγάρο. Δεν παρέλειπε καθημερινά να κολλάει ένα κίτρινο ποστ ιτ στον καθρέφτη του μπάνιου : "Άλλη μια ιδανική μέρα για να ξεφορτωθείς τη μιζέρια σου! Μη διστάζεις! Αυτοκτόνα επιτέλους μωρή λουλού". Σε πείσμα αυτής, δεν αυτοκτονούσε. Την αγνοούσε. Τον εκδικούταν κάνοντας αισθητή την παρουσία της 24 ώρες το 24ωρο. Τα βράδια του τραβούσε τα σκεπάσματα, γαργαλώντας του τις πατούσες. Του έβαζε αλάτι στο γάλα του. Έφτυνε μέσα στην μπύρα του. Κατουρούσε τα φυστίκια του. Πάντα εκεί.
Άγρυπνη. Βίαιη. Αδιάκριτη. Φοβερή. Ανατριχιαστική.

Το πρωί που ήρθαν να τον πάρουν, στεκόταν στη γωνία γελώντας. Τον βοήθησε να γδυθεί και να φορέσει τη λευκή ρόμπα. Έπειτα τράβηξε τις κουρτίνες στο λευκό δωμάτιο της ακριβής κλινικής, όπου εκείνος θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής του. Χάραξε με τα νύχια της τ' ονομά της στον τοίχο.

Τρέλα.

Κ. Κ.*

2010-12-10T10:07:00.000-08:00

Έτρεξε να προλάβει να μπει στο βαγόνι. Το σακάκι του εγκλωβίστηκε ανάμεσα στις πόρτες. Οι πόρτες άνοιξαν ξανά. Οι υπόλοιποι επιβάτες δυσανασχετούσαν. Το τρένο ξεκίνησε. Επόμενη στάση Άγιος Ελευθέριος. 2ο χρόνια η ίδια διαδρομή, Άνω Πατήσια- Πετράλωνα. Κάθισε δίπλα στο παράθυρο. Φυσούσε και τα μαλλιά του ανακατεύονταν. Η αραίωση στο πίσω μέρος του κεφαλιού του έκανε τώρα περίτρανα την εμφάνισή της. Κάθε πρωί, αφού ξυριζόταν επιμελώς, αφιέρωνε τουλάχιστον ένα τέταρτο για να καλύψει το "κενό" του τριχωτού της κεφαλής του. Χρησιμοποιούσε πληθώρα προϊόντων κομμωτηρίου, μα δίχως κανένα παρήγορο αποτέλεσμα. Ο αέρας, ο άσπονδος εχθρός του. Θα ξεκινήσει να φοράει μπερέ.
Ειλημμένη απόφαση δύο ημερών.

Έβγαλε να διαβάσει το βιβλίο του. Ο διπλανός κρυφοκοίταζε διακριτικά. Εκνευρίστηκε και έκρυψε άγαρμπα με το δεξί του χέρι τον τίτλο και τη συγγραφέα.
Παρασκευή σήμερα. Θα σχολάσει μία ώρα νωρίτερα από τη δημόσια υπηρεσία που δουλεύει τα τελευταία χρόνια. Πονάει ο καρπός του αριστερού του χεριού. Καθημερινά σφραγίζει εκατοντάδες έγγραφα. Έτσι ισχυρίζεται με πάθος. Η πραγματική του ασχολία και η βασικότερη, είναι να διαβάζει τα βιβλία που κουβαλά ανά τριάδες δεμένα με σπάγγο από το διαμέρισμά του. Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη παίζει πόκερ στο σπίτι του Θανάση. Για την ακρίβεια ανά δεύτερη Τετάρτη και Πέμπτη.
Την υπόλοιπη εβδομάδα σκέφτεται την Λίνα. Και τα βράδια την Λίνα σκέφτεται.Και τις αργίες την Λίνα σκέφτεται. Και τα σαββατοκύριακα που μένει κλεισμένος στο σπίτι πάλι εκείνη σκέφτεται. Και κάθε που γυρίζει τις σελίδες των βιβλίων του σε εκείνη τρέχει το μυαλό του.
Κάποια χρόνια πριν ένα γεγονός καθόρισε τη μετέπειτα ζωή του μαραμένου υπαλληλίσκου.
Όταν η Λίνα ένα βράδυ του οκτώβρη, μέσα στο αυτοκίνητό της, δίπλα στη θάλασσα, του ψιθύρισε αποφασιστικά :
"Νόμιζα πως ήσουν ξεχωριστός. Ε, τελικά αποφάσισα πως δεν είσαι."

Τα λόγια της, το χειρότερο γαμήσι της ζωής του. Έπαιζαν σε επανάληψη στο μυαλό του τουλάχιστον τέσσερις φορές ημερησίως. Καθώς ο καιρός περνούσε έγινε κολοκύθα. Έγινε μια γκρίζα σκιά ανάμεσα στο πλήθος. Ένας ακόμη Δημόσιος Υπάλληλος με κενό βλέμμα. Βαρετός. Πιο βαρετός ακόμη και από την αναμετάδοση της κηδείας του Ανδρέα Παπανδρέου, το 1996.
Στη φαντασία του είχε πλάσει στιχομυθίες με εκείνη αντάμα. Άλλοτε ούρλιαζε μέσα στο αυτί της, της μάτωνε το τύμπανο. Άλλοτε, τη ρωτούσε ξανά και ξανά τι σκατά σημαίνει ξεχωριστός.
Και τότε εκείνη απαντούσε:
ξεχωριστός, ο :

1. Αυτός που ξεχωρίζει, συνήθως με τη θετική έννοια, ο διαλεχτός, ο διακεκριμένος
π.χ. Ο Κώστας είναι ξεχωριστός.

2. Ο ιδιαίτερος, αυτός που έχει κάτι σημαντικό και διαφέρει από τους άλλους σε κάτι καλό
π.χ. Ο Αντωνάκης είναι ξεχωριστό παιδί!

3. Ο πολύ καλός
π.χ. Η Μαρία είναι ξεχωριστή μαθήτρια!

4. Ο χωριστός από τους άλλους (π.χ. ξεχωριστό κεφάλαιο, ξεχωριστή σελίδα), αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται συνήθως το "χωριστός,-ή,-ό"
π.χ. Αυτό το θέμα θα μελετηθεί σε ξεχωριστό κεφάλαιο.

Καθισμένος σε μια καρέκλα στην κουζίνα, άκουγε τους απο πάνω να τσακώνονται όπως κάθε απόγευμα. Σκάλισε για χιλιοστή φορά με το πηρούνι τις φακές μέσα στο πιάτο του. Άνοιξε το ραδιόφωνο. Έκλεισε το ραδιόφωνο. Τεντώθηκε και χάιδεψε τα μούσια του. Τον έπιασαν τα γέλια. Έπειτα τον έπιασαν τα κλάματα. Σήκωσε αργά το ακουστικό.

-Λίνα;
-Ναι, εγώ.
-Είσαι μεγάλη καργιόλα.

Κατέβασε ήρεμα το ακουστικό. Πέταξε τις φακές στα σκουπίδια. Φόρεσε τον μπερέ του. Βγήκε έξω. Στη θάλασσα.

*Κσεχωριστή Καράφλα

Μικρές Αγγελίες

2010-11-26T05:32:00.000-08:00

Έτριψε νευρικά τις ιδρωμένες του παλάμες στο φρεσκοσιδερωμένο του παντελόνι. Το κορίτσι με τα γαλανά μάτια που καθόταν απέναντί του, κοιτούσε επίμονα τη ζώνη του. 'Ηταν βέβαιος πως είχε διαπράξει το μεγάλο λάθος. Μέσα στη βιασύνη του είχε φορέσει την καφέ ζώνη! Μαύρο κοστούμι με καφέ ζώνη, σίγουρη αποτυχία. Το εγχειρίδιο με τους 50 τρόπους για γρήγορο χτίσιμο καριέρας, το τόνιζε καθαρά. Οι σωστοί ενδυματολογικοί συνδυασμοί αποτελούν κλειδί επιτυχίας. Το κορίτσι απέναντί του θα σημείωνε αναμφιβόλως αυτήν την ενδυματολογική αστοχία στην αξιολόγησή του.

Η ριγέ γραβάτα τον έπνιγε. Είχε ιδρώσει. Το κρανίο του τον έκαιγε. Το ένα λάθος πίσω απ' το άλλο. Είχε βάλει υπερβολική δόση ζελέ στα μαλλιά του. Γυάλιζαν πολύ. Σίγουρα έκαναν αντιηλιά με αποτέλεσμα να τυφλώνουν το κορίτσι. Είχε πολλά μαλλιά, σγουρά, πολύ σγουρά. Αφάνα κοινώς. Όταν ήταν πιτσιρίκια, ο αδελφός του, τον κορόιδευε- γιατί συν τοις άλλοις ήταν και μελαμψός- λέγοντάς του πως μια φυλή μαύρων από την Μποτσουάνα, τον άφησε ένα βράδυ του Απρίλη στα κρύα σκαλιά της μονοκατοικίας του Χαλανδρίου. Εκείνος στο άκουσμα αυτής της ιστορίας βύζαινε νευρικά τον αντίχειρά του και διάβαζε το ξεθωριασμένο Αλμανάκ του.

Το κορίτσι απέναντί του τον βομβάρδιζε με ερωτήσεις.
Ναι, είχε τελειώσει το Οικονομικό της Νομικής στα 4 χρόνια.
Ναι, έκανε μεταπτυχιακό στη Γερμανία.
Ναι, έκανε και δεύτερο μεταπτυχιακό στην Αγγλία, στα οικονομικά, πάλι.
Ναι, γνώριζε άπταιστα 3 γλώσσες.
Ναι, χειριζόταν άριστα τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Ναι, είχε ολοκληρώσει την στρατιωτική του θητεία.
Ναι, διατηρούσε άριστες σχέσεις με την οικογένειά του.
Όχι, φυσικά και απεχθανόταν το κάπνισμα.
Ναι, η καριέρα ως ταμίας σε σούπερ μάρκετ αποτελούσε όνειρο ζωής.
Ναι, σίγουρα η ακμή στο πρόσωπό του πιθανόν να απωθούσε τους πελάτες του καταστήματος, αλλά ακολουθούσε αυστηρή φαρμακευτική αγωγή 6 μηνών.

Ένιωσε καυτό το πύον να τρέχει ανάμεσα στα φρύδια του. Πύον και ιδρώτας. Το κορίτσι απέναντί του έστρεψε αλλού το βλέμμα. Και η Κρις στην Αγγλία κάθε φορά που έκαναν "έρωτα" πάντα κάρφωνε τη ματιά της στο πόστερ με το γιγαντόσωμο ινδιάνο πάνω απ' το κρεβάτι του. Μονάχα η μάνα του επαναλάμβανε διαρκώς σαν αυτόματο πόσο όμορφος είναι.
Έβγαλε το σακάκι του. Στο γκρι του πουκάμισο είχαν σχηματιστεί δυο κηλίδες ιδρώτα στο γνωστό σημείο.

Είχε βάλει αποσμητικό; Μάλλον όχι.

Τέλεια. Η αίθουσα θα μετατραπεί σε θάλαμο αερίων. Το κορίτσι απέναντί του είχε σαστίσει. Έσφιξε τις παλάμες του. Δάγκωσε τα χείλη του.
Ναι, βεβαίως ήταν εξόχως επικοινωνιακός και πάντα διακρινόταν για το ομαδικό του πνεύμα. Στο σχολείο καθόταν μόνιμα στον πάγκο και μάζευε τις μπάλες. Ξεστόμιζε μια κουβέντα το τρίμηνο, αλλά ευτυχώς έγραφε καλά στα διαγωνίσματα. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων σχεδίαζε γυμνά κορίτσια στα βιβλία του. Όταν τον έπιασε ο θεολόγος -που σημειωτέον ήταν και παπάς- έκανε να μιλήσει έναν χρόνο. Η μάνα του τον πήγε στον παπα-Λάμπρο να τον διαβάσει.

Ήπιε λίγο νερό. Ξερόβηξε. Χαλάρωσε τη γραβάτα του. Εδώ και κάμποση ώρα τον ενοχλούσε ο χρυσός του ο σταυρός.
Ο παπα-Λάμπρος είχε απεφανθεί: " Είσαι αυνάνας παιδί μου! Θα καείς στα καζάνια της κολάσεως!".
Η ματιά του κόλλησε στη μικρή ελιά που είχε ψηλά στο λευκό λαιμό το κορίτσι απέναντί του. Το παντελόνι τον έσφιγγε. Είχε ερεθιστεί τρομερά. Πονούσε. Προσπαθούσε να καλύψει όπως όπως την στύση του. Το κορίτσι απέναντί του χαμογέλασε. Αναστατωμένος, κούνησε άτσαλα το ποτήρι δίπλα του. Το νερό χύθηκε στο παντελόνι του. Το κορίτσι απέναντί του έσκασε στα γέλια. Άρχισε να γελά κι εκείνος νευρικά.

- Είμαι ένας άνεργος αυνάνας. Θα βγεις μαζί μου;

Ζούσε τη ζωή της...

2010-11-21T08:45:00.000-08:00

Πριν από λίγο γύρισε. Έβαλα το γυάλινο ποτήρι του κρασιού πάνω στον κρύο σωλήνα του καλοριφέρ. Την άκουσα να πλένει τα δόντια της. Μόνη της ήρθε. Πάλι. Σκούντησα την Σούλα σίπλα μου. Τον είχε "κλέψει". Πάλι. Την πήγα ως την κρεβατοκάμαρα. Ασήκωτη είναι η άτιμη. Όταν τη γνώρισα κλαράκι. Τώρα, απλά μια μεγάλη κουφάλα. Εντός ολίγων λεπτών θα ξεκινήσει το βασανιστικά μακρόσυρτο ροχαλητό της.

Η άλλη θ' αργήσει να κοιμηθεί. Την ακούω κάθε βράδυ να παλεύει με τα σκεπάσματα. Ξέρω, τη βαραίνουν. Πριν από κάνα μήνα που ήρθε γελούσε. Κανονικά, σαν άνθρωπος. Δε γελάει πια. Δακρυσμένη στέκει τ' απογέματα. Νυσταγμένη τις Κυριακές. Νομίζω πως είναι απ' την επαρχία. Κάθε φορά που την πετυχαίνω στη στάση κάτω από το σπίτι, γουρλώνει τα μάτια της σαν έρχεται το λεωφορείο. Λες και το βλέπει για πρώτη φορά. Αχτένιστη μέσα στις φυλές της πόλης μουρμουρά στίχους. Την προηγούμενη Παρασκευή μια ατίθαση μπούκλα της παραλίγο να μου βγάλει το μάτι. Εκείνη κοκκίνισε και χώθηκε στο ψιλικαντζίδικο της γωνίας. Κυκλοφορεί μοναχή της μ' ένα τσιγάρο στ΄αριστερό χέρι. Μικροσκοπική πλάι στα ογκώδη κτίρια. Μοιάζει να αγαπά την αστική βρωμιά, την εξουθενωτική παρακμή. Χλευάζει την υπαρξιακή μελαγχολία και σκοντάφτει στην ανοίκεια μοναξιά.
Ξέρω. Εγώ, ξέρω.

Σκάσε ρε Σούλα!
Πάντα τις ώρες που σου μιλώ, αυτές τις μυστήριες, τις νυχτερινές, η Σούλα θυμάται να πάει τουαλέτα. Το καζανάκι είναι η προέκταση του χεριού της. Αυτές οι μαλακίες που πίνει φταίνε, τα βοτάνια. Αφεψήματα τα λέει ο κόσμος, άσχετε! μου φωνάζει. Όλο κατουράει που λες η Σουλάρα και διακόπτει τις ηχογραφήσεις μου. Η άλλη δεν πίνει "αφεψήματα", το ξέρω εγώ. Μπύρες πίνει. Δε γουστάρει το νερό της πόλης.

Τις προάλλες την πέτυχα να κλωτσά το ασανσέρ. Γαμημένο!, είπε και έβαλε τα κλάματα. Της έδωσα χαρτομάντηλο. Το πήρε. Μετά κατέφτασε η Σούλα απ' τη λαϊκή και με πήρε και με σήκωσε. Δεν μπορεί να συνηθίσει την "μπατσοκρατία" της πόλης την άκουσα να λέει. Δεν καταλαβαίνω. Εγώ πάντως νιώθω καλύτερα που κυκλοφορούν ανά ντουζίνες ανάμεσά μας. Αυτή λένε πως μας ρουφάνε τον αέρα. Ελαφρόμυαλη είναι. Εγώ ξέρω πως από τότε που αυξήθηκε η αστυνόμευση στη γειτονιά, ο σχιστομάτης, ο απέναντι, δε μου κάνει πια το μάγκα. Λούφαξε το μουνόπανο. Οι χρυσαυγίτες απείλησαν ότι θα του κάψουν το μαγαζί. Και τα Πακιστάνια χώθηκαν στις τρύπες τους. Ησύχασε το κεφάλι μας. Αυτή όμως το χαβά της. Σα βλέπει ένστολο να περνά κλείνει σφιχτά τα μάτια της.

Η Σούλα λέει πως είναι ονειροπαρμένη και σουρλουλού. Για το πρώτο είμαι σίγουρος. Όσο για το δεύτερο περιμένω με ανυπομονησία να το διαπιστώσω, μήπως και οι νύχτες μου αποκτήσουν κάποιο ενδιαφέρον.

Είναι όμως πολύ φοβισμένη ή απλά βλαμμένη. Και την ακρόπολη όταν αντικρίζει πάλι τα μάτια κλείνει. Καλά, εδώ που τα λέμε δεν έχει κι άδικο. Η γαμημένη σε στοιχειώνει, από παντού φαίνεται. Και αν είσαι άνεργος, άφραγκος και μόνος στέκει σαν γκιλοτίνα πάνω απ' το κεφάλι σου.

Την Τρίτη κύκλωνε αγγελίες. Κανείς δε θα την προσλάβει. Είναι μόνιμα αναμαλλιασμένη, δε βγάζει τα φρύδια της και απ' τα ρούχα της κρέμονται εκατομμύρια κλωστές. Αν χτενιζόταν που και που τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για 'κείνη. Ναι, σίγουρα, κάποιο σουλούπωμα θα βοηθούσε.

Αυτή, ξέρω εγώ, ψάχνει να βρει τρόπο να υπάρξει. Και 'γω κάποτε το προσπάθησα. Παντρεύτηκα την Σούλα. Επιβεβαίωσα έτσι την ανυπαρξία μου. Παρακολουθώ τις υποτιθέμενες ζωές των άλλων. Είναι κάποια διέξοδος.

Τη λυπάμαι, ξέρεις. Κάποιες μέρες κρατά κάτι γιασεμιά, τα μυρίζει. Χαμογελάει. Δίνει κάτι κέρματα σ΄ένα πρεζάκι. Πετά τα γιασεμιά και βάζει τ' ακουστικά στ' αυτιά της. Γυρνά την πλάτη στην ακρόπολη. Ανοίγει μια μπύρα.

Νομίζω, πως αποκοιμήθηκε. Ακούω την ανάσα της.
Τα κάδρα χοροπηδούν. Το ροχαλητό της Σούλας περονιάζει το μυαλό μου. Πάλι στον καναπέ θα κοιμηθώ γαμώ το σπίτι μου.
Τέλος 33ης ηχογράφησης.

Εβαπορέ *

2010-07-02T16:19:00.000-07:00

Η ιδρωμένη μασχάλη του φλέρταρε ασύστολα με το δεξί σου ρουθούνι. Το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού της ασφυκτιούσε μέσα στο ιδρωμένο πέδιλο και πλησίαζε επικίνδυνα το εξίσου ιδρωμένο σου σανδάλι. Το νου σου κύριε οδηγέ γλιστράει στις χειρολαβές.
Γλιστράει.
Γλιστράει.
Έπεσες στα ζαρωμένα πόδια της σαφρακιασμένης γιαγιάς με το μουστάκι. Αποφάσισες να μείνεις εκεί, μα εκείνη είχε άλλη άποψη. Το λεωφορείο ένα εκτροχιασμένο βαγόνι της αμαξοστοιχίας 201. Ο παππούς σωριάστηκε καταμεσής της τρύπιας φυσούνας. Σε είδα να τον σκουντάς με τη λασπωμένη σόλα του παπουτσιού σου. Ασάλευτος. Η κοκκινομάλλα στα δεξιά σου πρότεινε να πάρουν το 199. Ο χοντρός παπάς με το κολλημένο σάλιο στις άκρες των χειλιών πήρε τελικά το 100. Κι εσύ... Εσύ, δεν έλεγες να πάρεις τα μάτια σου απ' τον γενιοφόρο με την καμαρωτή μπάκα. Σου χαμογέλασε. Απότομο φρενάρισμα. Πήδηξες απ' το τρελαμένο ακορντεόν. Σκόνταψες από τον Φόβο. Κατουρήθηκες. Έπειτα σε είδα να κλαίς.
Φ ό β ο ς.
Φι :Φοβερά καρδιακά σκαμπανεβάσματα κάθε φορά που έμπαινες σε τράπεζα. Φτηνές δικαιολογίες στους φίλους σου. Φραγή εισερχομένων συναισθημάτων. Φημολογείται πως το ταρακούνημα στο λεωφορείο εκείνο το μεσημέρι του ιούνη θα σου προκαλούσε στο μέλλον αλλεπάλληλα επιληπτικά επεισόδια. Φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Φούξια νύχια φαγωμένα στις άκρες για να τον εκδικηθείς. Φραπές στην πλατεία και ποδοσφαιρική αναμετάδοση. Φράσεις που πνίγονται μέσα στο δέρμα ενός νταουλιού.

Όμικρον :Ολημερίς μες στο δυάρι σκοντάφτεις πάνω σε σκισμένες κούτες. Οβίδες που σκούζουν μέσα απ' τη χέστρα. Όλο λές να πάρεις τηλέφωνο έναν άγνωστο για να πεις πως η μοναξιά είναι η καργιόλα που έφαγε τα καλύτερά σου χρόνια. Ουρανίσκος μουδιασμένος. Όνειρο που τελειώνει πάντα λίγο πριν να βγει η φωνή σου. Όμορφη κοιλιά. Οβάλ κρανίο και οισοφάγος που καίει. Οκνηρία τυλιγμένη σε τριζάτα σεντόνια. Ολική απονοηματοδότηση. Όταν έκλασε ο Νίτσε ο ανύπαρκτος σοσιαλισμός πνίγηκε στα σκατά.

Βήτα :Βάζεις τα δυνατά σου να κάνεις τις σιωπές χαμόγελα. Βυζιά στριμωγμένα σε σουτιέν σφεντόνες. Βρίζεις μες στον ύπνο σου. Βουίζουν τ' αυτιά σου. Βυζαίνεις τον αντίχειρά σου για να κοιμηθείς. Βρακί που φαίνεται απ' το ξεχειλωμένο της παντελόνι. Βγάζεις την τηλεόραση από την πρίζα. Βρύση που στάζει όλη νύχτα. Βράζεις λίγο γάλα για να κλείσεις τα μάτια σου. Βαριές παύσεις εν μέσω καύσωνα.

Όμικρον :Ολόκληροι μήνες επιπλέουν ανέμελα σε μερικές μέρες. Οβελίες που χοροπηδούν σε ρυθμούς ρέγκε. Ονειρεύεσαι να του ψιθυρίσεις εκείνο το ξεχασμένο "κάτι" κάποια βραδιά. Όρμησες πάνω του και του γραντζούνισες το μάγουλο. Ουρά στο σουπερμάρκετ. Ορχιδέες που φυτρώνουν στα σκουπίδια. Ούτε σήμερα κατάφερες να του το πεις το γαμημένο. Όταν θα φύγεις θ' αφήσεις το κλειδί στην πόρτα.

Σίγμα :Συμπυκνωμένα χρόνια σε δυό μήνες. Σαρδάμ γενικώς και σαρδόνια γέλια ειδικώς. Σαλτιμπάγκοι της θλίψης. Σουρεαλιστικοί αντικατοπρισμοί καθημερινότητας. Σήματα καπνού από την κουζίνα στο σαλόνι. Σηκώνεσαι να φύγεις και συνειδητοποιείς πως δεν μας είπες ακόμη πως έχουν τα πράγματα. Σακουλάκι με λιόσπορους μια κυριακή απόγεμα στο λιμάνι. Συννέφιασε.

Όταν κατέβηκες από το λεωφορείο σε άρπαξαν οι Δίδυμοι με τα κόκκινα μάτια και τις άσπρες στολές. "Έχετε εμπριμέ παρανοϊτιδα των νησιών του πάσχα", σου είπαν.
Καλπάζουσα. Μη αναστρέψιμη.
Έτρεξες. Τους ξέφυγες. Η ψιλικαντζού της γωνίας σε είδε να ξεγουβιάζεις μια μπομπότα, σκορπώντας τα ψίχουλα από το κατώφλι σου ως το δικό του. Τον παρακάλεσες να καταπιεί μια κουταλιά "για-πάντα" για χάρη σου κι εσύ με τη σειρά σου σφήνωσες το χειρότερό σου βόλο στο ρουθούνι του Μπενίτσιο ντελ Τόρο για να τον ευχαριστήσεις.
Οι Δίδυμοι σε βρήκαν. Ίσα που πρόλαβες να χαιδέψεις τους γκρίζους κροτάφους του, πριν θολώσουν τα γυαλιά του.

* Ο τίτλος είναι εύρημα του ΜιΠιΆλφα-ΜιΠιΓιώτα.

Ανοιξιάτικα Κλικ

2010-05-04T06:55:00.000-07:00

Θέλουν να πεθάνουν. Δε θέλουν να πεθάνουν.

Ιστορίες στριμωγμένες σε πλατείες, δυάρια και κλειστοφοβικές γκαρσονιέρες. Έρωτες κι άλλοι έρωτες, περισσότεροι έρωτες... Το καλοκαίρι - που αυθαίρετα ονόμασαν άνοιξη- μπήκε και δεν άφησε τίποτα όρθιο. Εν τω μεταξύ τα χελιδόνια μετέτρεψαν τα αστικά μπαλκόνια σε πολύχρωμες χέστρες. Πεταρίζουν και στο εσωτερικό των σπιτιών τους πλέον. Τ' αφήνουν. Θα το φτάσουν ως το τέλος. Κουτσουλιές vs μπουγάδες, σημειώσατε 1.

Θέλουν να πεθάνουν. Δε θέλουν να πεθάνουν.

Ο Μακρυμάλλης Βιβλιοδέτης έπεσε στα δίχτυα της ερωτικής Εξωτικής. Έμαθε αμέσως τη "γλώσσα" της. Εκείνη δυσκολεύεται ακόμη με τη δική του... Εκείνος θα τα κάνει όλα όπως πρέπει και όχι όπως-όπως. Δεν τα καταφέρνει πάντα και απογοητεύεται, μασουλώντας νευρικά τα φρεσκολουσμένα μαλλιά του. Τρελαίνεται για τα κόκκινά της μάγουλα και τη μπάσα φωνή της. Η Εξωτική είναι σκληρό καρύδι. Ο Μακρυμάλλης Βιβλιοδέτης αγόρασε καρυοθραύστη πολυμηχάνημα απ' το telemarketing. Την πήγε στα βραχάκια της πειραϊκής. Τον πήγε στους τεχνητούς καταρράκτες Εδέσσης. Κολλάνε αφίσες και δεν ξεκολλάνε ο ένας απ' τον άλλον. Του ρίχνει ένα κεφάλι. Της ρίχνει ματιές όλο υπονοούμενα. Οι δυό τους και γύρω τους πολύχρωμοι τσιγγάνικοι νάνοι. Κάποιος τον είδε να χαμογελά...

Θέλουν να πεθάνουν. Δε θέλουν να πεθάνουν.

Η Πριγκίπισσα των Πουλερικών του έκτου ορόφου καρδιοχτυπά για τον Γιγαντόσωμο Ιπποκόμη της αχαϊκής στέππας. Ποτίζει μέρα παρά μέρα την μωβ πετούνια της σιγοψιθυρίζοντας φολκ διαμαντάκια. Εκείνος αναστατώνει τις ραδιοφωνικές συχνότητες και της αφιερώνει post rock καψουροτράγουδα. Τους χωρίζουν 200χλμ. Τους ενώνουν μαγικά ερωτικά ανθρακονήματα. Και τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά. Φωνές. Εκνευρισμός. Έρωτας απ' την αρχή. Η Πριγκίπισσα των Πουλερικών, καθότι μισομέριδο χάνεται στην τεράστια αγκαλιά του. Ο Γιγαντόσωμος Ιπποκόμης χάνεται στο χαμόγελό της και τη χαζεύει σαν παιδί. Εκείνος θα εξοριστεί στο νησί της εξωφρενικής στρατευμένης μαλακίας για 9 μήνες. Εκείνη θα μουντζουρώσει με μανία τα καλλιτεχνικά της κιτάπια και θα τακτοποιήσει χίλιες φορές τα μαξιλαράκια του καναπέ. Τα διαστημικά της γυαλιά θα θολώσουν και θα ξαναθολώσουν. Θα τον περιμένει. Εν τω μεταξύ θα φυτέψει το κουκούτσι του αβοκάντο. Μπορεί και να φυτρώσει...

Θέλουν να πεθάνουν. Δε θέλουν να πεθάνουν.

Ο Λεμούριος αποκλεισμένος στο ορεινό χωριό αλληθώριζε μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή- καφετιέρα. Με ένα κλικ τάιζε τα παιδιά της Σομαλίας. Με δύο κλικ έφερνε πίσω τα μάρμαρα του παρθενώνα. Με τρία έσωζε από αφανισμό την αρκούδα της Ροδόπης. Τα βράδια ζούλαγε το μαξιλάρι του και έκανε αμαρτωλά όνειρα για τον Αρειανό. Τα κλικ και τα καρδιοχτύπια έπεφταν βροχή. Σύμμαχός του στο πάθος για τον Αρειανό, τα ελληνικά ταχυδρομεία. Καυτές εξομολογήσεις σε βεραμάν χαρτί αλληλογραφίας. Ο Λεμούριος ήταν ευχαριστημένος που βρήκε ένα ζευγάρι αυτιά να βομβαρδίζει με τις αλλοπρόσαλλες μουσικές του προτιμήσεις. Ο Αρειανός με τη βοήθεια του παλαβού Λεμούριου ξεκίνησε ασκήσεις γέλιου και πλέον αναπνέει δίχως τεχνητή υποστήριξη. Σκέφτεται πολύ σοβαρά να πάει διακοπές στην Τζαμάικα. Φήμες θέλουν τον Λεμούριο να έχει σταματήσει τα κλικ. Έγινε στιχουργός.

Θέλουν να πεθάνουν;

Σε καμία περίπτωση...

Παιδί, αναμφιβόλως...

2010-04-03T12:21:00.000-07:00

Ο τύπος με τα μαύρα γυαλιά και το μέτωπο δύο χιλιόμετρα κάθισε δίπλα μου. Καθώς, το τρένο τρανταζόταν, στη μύτη μου έφτανε κατά κύματα η μυρωδία του. Αυτό το παππουδέξ, το μυρτώ. Τον κοίταξα. Ο πούστης, ήταν φτυστός ο δάσκαλός μου της έκτης δημοτικού. Ένιωσα ασφάλεια. Θυμήθηκα το δάσκαλο, που δεν αποχωριζόταν ποτέ τα μαύρα γυαλιά του, για να μην καταλαβαίνουμε που κοιτάει. Με έβγαζε συνέχεια απ' την τάξη, ενίοτε μαζί με το θρανίο. Έκανε συλλογή από πετρώματα και έντομα. Στο γραφείο του "φιλοξενούσε" μια βαλσαμωμένη ταραντούλα, που φάνταζε μυθική στα μάτια μας. Στα διαλέιμματα μας μιλούσε για τους δροσουλίτες, την Μαρία Κάλλας και τη θεωρία της σχετικότητας του Καραθεοδωρή και όχι του πούστη του Αϊνστάιν. Το τέλος του δημοτικού μου στοίχισε πολύ, αναμφιβόλως. Νομίζω πως ήμουν κολασμένα ευτυχισμένος.

Ο τύπος κατέβηκε στον Άγιο Λευτέρη και δίπλα μου θρονιάστηκε ένας φλώρος, με χαρτοφύλακα και δερμάτινο σκαρπίνι. Το hands free ήταν σφηνωμένο στο αυτί του, αυτί πολυεργαλείο που χρησίμευε και ως κεραία, αναμφιβόλως. Κόλαση. Ξαφνικά, με σκουντάει και μου λέει :
-Ρε φίλε Γ2... τελευταίο θρανίο... Ο Μίλτος είμαι! Με θυμάσαι ;
- Όχι, ρε φίλε, μούγκρισα, δε σε θυμάμαι!

Τον τελευταίο καιρό αυτό είναι το μόνιμο μαρτύριό μου. Σκόρπια ονόματα επιπλέουν στο μυαλό μου. Ονόματα δίχως πρόσωπα. Με χαιρετούν παλιοσυμμαθητές και παλιοί γενικώς και εγώ τίποτα. Nada. Κενό. Λευκό σεντόνι λέμε! Πήγα σε ψυχολόγο. Ξέρω 'γω... ; Ο κόσμος σαλτάρει σιγά- σιγά. Κάτι που μεγαλώνω... Κάτι η αφρικανική η σκόνη... πολύ θέλει η βίδα να πιτσικάρει... ;!
O doctor απεφάνθει.
- Πρέπει να κόψετε τις στενές επαφές με τον υπολογιστή. Αυτά τα video games καίνε τα εγκεφαλικά σας κύτταρα, επηρεάζουν το μνημονικό σας!
Χαμογέλασε. Έριξα ένα εσωτερικό γαμωσταυρίδι και αποχαιρέτισα 50 έουρα.
Παπάρες! Η αφρικανική σκόνη φταίει...

Χτες καθώς ανηφόριζα τη Σόλωνος, μου χίμηξε μια γκόμενα. Αφού με ζούληξε στα βυζιά της κάμποσα δευτερόλεπτα, άρχισε τα "και-που-χάθηκες-βρε-μπαγάσα, και-πες-μου-τα-νεα-σου, και-μπλα-μπλα-μπλα-σε-πεθύμησα, και-μπλα-μπλα-μπλα-παμε-για-καφε-τωρα!". Εγώ μουγγοθόδωρος. Ανοιγόκλεινα βιαίως τα ματοτσίνορα.
-Καλέ, τί έπαθες... ;! Η Άννα είμαι!
Όπως πληροφορήθηκα αργότερα απ' τον άχρηστο τον Τέλη, η Άννα ήταν η Μεγαλύτερη Σχέση της μέχρι τότε ζωής μου. Το Μεγάλο Αίσθημα...
Πήγαμε να πιούμε αυτόν το γαμωκαφέ. Την παρατήρησα καλύτερα. Ωραία γκόμενα, αναμφιβόλως. Πάσχιζα να θυμηθώ κάτι από τη σχέση ογκόλιθο... Ευχόμουν να σταματήσει να μιλάει, να κλείσει τα μάτια και ' γω να ψιλαφήσω το πρόσωπό της, ίσως έτσι να θυμόμουν κάτι. Σηκώθηκα απότομα και μύρισα τα μαλλιά της. Χαμομήλι. Μου έσκασε μια εικονογραφημένη ανάμνηση. Καλοκαιρινή βόλτα στη Διονυσίου Αεροπαγείτου. Αυτό. Μόνο.

Πώς είναι δυνατόν να είχα ερωτευτεί την Άννα ;
Η κάθε λέξη που θαρρείς πως έφτυνε κατα πάνω μου, ήταν υποκοριστικό... λεξούλα!
Πτυχιάκι. Μεταπτυχιακούλι. Δουλίτσα. Μισθουλάκος. Ζωούλα.
Ένα ατέλειωτο βουητό στ' αυτιά μου. Μα αυτή ήταν "μεγάλη", αναμφιβόλως. Εγώ, αυτοχαρακτηρίζομαι ως παιδί, κι ας γελάει ο πούστης ο Τέλης.
-Βρε συ, πότε θα μεγαλώσεις επιτέλους ; με ρωτά η Άννα.
Το ματοτσίνορο μου πεταρίζει ανελέητα. Το βλέμμα της είναι κενό. Πώς γίνεται να πέρασα τόσο καιρό με μια γκόμενα που δεν είναι κορίτσι και δεν έχει πυρετικά μάτια ;!
Εγώ, αρνούμαι να θυμηθώ και εκείνη φλυαρεί μέχρι τελικής πτώσεως. Το κορίτσι που κάθεται στο διπλανό τραπέζι με κοιτά, στελνοντάς μου χαμόγελο συμπαράστασης... Το βλέμμα της πετά φωτιές. Είναι αστεία με τα μπερδεμένα της μαλλιά και το σκουλαρήκι διαστημόπλοιο, που κρέμεται απ' το μικροσκοπικό της αυτί. Της χαμογελάω. Χαμόγελο επιθυμίας. Είναι κι αυτή ενήλικας- παιδί, όπως κι εγώ. Πήγα κοντά της. Η Άννα έμεινε εμβρόντητη. Νοητά πρέπει να με σκότωσε με χίλιους διαφορετικούς τρόπους.

- Πάμε μια βόλτα κορίτσι-διαστημόπλοιο ;

Μυρίζω τα μαλλιά της. Γιασεμί. Βάλσαμο της μνήμης.

Και γω θα ξεχνάω να θυμάμαι. Αναμφιβόλως!

Τιμόνι που χαρακώνει...

2010-03-20T12:34:00.000-07:00

Σε τρεις βδομάδες είχε τα γενέθλιά της. 38. Του ζήτησε να πάνε στον Πλόυταρχο. Ήταν Κυρική. Εκείνος έβλεπε την Αθλητική Κυρική. Την αγνόησε. Ήξερε πολύ καλά πως μόλις η εκπομπή τελείωνε θα κλεινόταν για 40 λεπτά στο μπάνιο. Θα τον έπαιζε και εντέλει θα έχυνε για την Άννα Καραμανλή, όπως πάντα. Θα του το ξαναζητούσε όταν θα έβγαινε ξαλαφρωμένος. Δε θα πήγαιναν. Είναι και σαρακοστή και αυτός εξακολουθεί να κάνει τις βρωμιές του. Όπως συνέβαινε όλα τα χρόνια του γάμου τους εκείνος θα ξεχνούσε τα γενέθλιά της.Ο χοντρός θα ξενυχτούσε στο καφενείο του βρωμίαρη, του Αιγύπτιου. Εκείνη θα τα περνούσε μπροστά στην τηλεόραση.

Τον τελευταίο 1μιση χρόνο δεν έκαναν "έρωτα". "Έρωτα"...
Πόσο γελοία ηχούσε αυτή η λέξη. Εκείνη άνοιγε τα πόδια. Σκεφτόταν λογαριασμούς και το φαγητό που θα μαγείρευε την επόμενη μέρα. Εκείνος ίδρωνε και ξεϊδρωνε, αφού τον εμπόδιζε η σαπιοκοιλιά του. Μετά από 10 λεπτά έχυνε. Στα επόμενα λεπτά ροχάλιζε ήδη.
Κοιμόνταν ο ένας δίπλα στον άλλον, πιάνοντας τις δύο άκρες του κρεβατιού. Ανάμεσά τους χωρούσε ενάμισης άνθρωπος. Τουλάχιστον.
Τον σιχαινόταν. Τη σιχαινόταν.
Βρώμαγε κρασί και ιδρώτα. Εκείνη δεν ξύριζε πια τα πόδια της. Δεν έβαφε τα μαλλιά της. Οι γκρίζες τρίχες είχαν πάρει αναμφίβολα το προβάδισμα. Ούτε το μουστάκι της έβγαζε, αν και είχε δει στην Τατιάνα πως δεν πονάει.

Το πρωί σηκωνόταν στις 7. Ετοίμαζε τα παιδιά για το σχολείο. Ο μικρός θα τραγουδούσε το καπετανάκι που έχει μπούκλα στο μουστάκι... Εκείνη του άστραφτε δύο χαστούκια. Εκείνος κατακόκκινος και κλαμμένος, άρπαζε την τσάντα του και χτυπόυσε την πόρτα πίσω του.
Η μάνα της έλεγε πως τα παιδιά είναι η χαρά της ζωής. Ποιά χαρά? Αγνοείται... Δύο χοντρομαλακισμένα, που της ζητούσαν συνέχεια λεφτά και δεν την άφηναν να παρακολουθήσει τα αγαπημένα της σήριαλ.

Στις 8 έπιανε δουλειά. Οδηγός του αστικού λεωφορείου της μικρής επαρχιακής πόλης. Αγαπούσε τη δουλειά της. Έβαζε στο τέρμα Πλούταρχο και στριφογύριζε μανιασμένα το τιμόνι. Εκεί ξεσπούσε. Έβριζε τους κωλόγερους. Τρελαινόταν να τους κλείνει ανάμεσα στις πόρτες. Σταματούσε σε όποιες στάσεις ήθελε εκείνη. Γιατί μπορούσε. Γιατί είχε την απόλυτη εξουσία μέσα στο λεωφορείο. Σε κάθε φοιτητή που έμπαινε έβλεπε τον άντρα της. Εξοργιζόταν. Προχτές άρπαξε μια φοιτήτρια απ' το μαλλί -απ΄αυτές τις αδύνατες με τα βγαλμένα φρύδια- και την κατέβασε κάτω, γιατί τόλμησε να της ζητήσει να χαμηλώσει την ένταση του ραδιοφώνου. Κανείς απ' τους υπόλοιπους επιβάτες δεν είπε τίποτα.

Σήμερα. Σήμερα ανέβασε στο όχημα τρεις μπάτσους για να μαζέψουν έναν άπλυτο μακρυμάλλη που τόλμησε να την αμφισβητήσει. Οι φωνές της κάλυψαν τα πάντα. Έτρεμε απ' τα νεύρα της. Το μαλακισμένο χαμογελούσε, την αγνόησε. Δεν πέρασε το δικό της. Ήθελε να του συνθλίψει το κρανίο πάνω στο τιμόνι.Κόντευε να σκάσει. Σχόλασε και κατευνθύθηκε περπατώντας προς το σπίτι. Άρχισε να μιλάει μόνη της. Έκανε χειρονομίες, έβριζε και φώναζε. Απελπισία. Κάθισε σ' ένα παγκάκι και άναψε τσιγάρο. Μια γριά μ' ένα λουλούδι στο κεφάλι ήρθε προς το μέρος της. Της χαμογέλασε και της ψιθύρισε : Ο αέρας μυρίζει διαφορετικά σήμερα, ε?

Πάει, ο κόσμος τρελάθηκε. Ευτυχώς που εγώ τα έχω 400. Ευτυχώς.
Γύρισε σπίτι. Αφού χτύπησε με το τσόκαρο την κόρη της, γιατί δεν έφαγε τα φασολάκια της... Αφού πέταξε απ' το παράθυρο το κινητό του γιού της... Αφού έριξε βρωμόνερα στ' απλωμένα σεντόνια της γειτόνισσας και διαολόστειλε τον Πακιστανό του τρίτου... Κάθισε στον καναπέ. Έβαλε Τατιάνα, πως να δείχνετε 10 χρόνια νεότερη με πέντε απλά βήματα...

Toy Story 111

2009-12-13T14:49:00.000-08:00

Κουτσό στις κρύες λαμαρίνες του πατώματος.
Κρυφτό κάτω απ' το πάπλωμα.
Τυφλόμυγα μπροστά στον υπολογιστή.
Σκοτεινό δωμάτιο, πιο σκοτεινό δωμάτιο με εσένα και τη Mύγα.
Το σπίτι μυρίζει καμμένα φασόλια.
Το νερό δεν τους φτάνει ποτέ.

Ένα σύννεφο γιγαντιαίας κλανιάς καλύπτει τα άπλυτα πιάτα, τα πατσαβουριασμένα ρούχα και τις πανάρχαιες εφημερίδες.
Η επίθεση της γιγαντιαίες κλανιάς αφήνει πίσω τις πρώτες απώλειες...
Η Μύγα κείτεται νεκρή δίπλα στο απολιθωμένο αχλάδι, πάνω στο μουσταρδί πετσετάκι για τα ποτήρια.
Τα τζάμια έχουν θολώσει.
Ο εσωτερικός πόλεμος των τεσσάρων τοίχων έχει διαλύσει τα πάντα.
Τα παιχίδια σου έγιναν οι πρώτοι αντάρτες.
Όταν εσύ κοιμάσαι, εκείνα ζωντανεύουν.
Σε κατασκοπέυουν.
Τα play mobil χοροπηδούν πάνω στην τηλεόραση.
Το carousel στροβιλίζεται με μανία.
Ο κύβος του ρούμπυ-ρούμπυ παίρνει φόρα και χτυπάει την ξύλινη σβούρα.
Το κουρδιστό φορτηγάκι ξεκουρδίζεται και ο εκτυπωτής χάλασε- αυτό είχε συμβεί πριν την ανταρσία, αλλά έπρεπε να τονιστεί- .
Τα φωτογραφίζεις αδιαλλείπτως, αλλά ακόμη δεν έχεις αρκετά στοιχεία για ν' αποδείξεις τίποτα.
Έχουν τον τρόπο τους να ξεγλιστρούν...
Διαπιστώνεις πως η κοινωνική σου ζωή είναι το τελευταίο κομμάτι ενός φτηνού κωλόχαρτου.
Οι φίλοι σου εκεί. Εσύ, παρακεί... όλο και πιο 'κει και εδώ και ' κει...
Ένα σκουλήκι σου τρώει τους τοίχους.
Είναι σχεδόν βέβαιο πως σχετίζεται με την άναδρη δολοφονία της Μύγας και έχει συμμαχήσει με τα παιχνίδια.
Έχει εξαφανίσει τους τοίχους του μπάνιου... αθόρυβα και ύπουλα.
Δεν μπορείς να διαβάσεις τίποτα άλλο, εκτός από τις ετικέτες των απορρυπαντικών.
Στο ραδιόφωνο ακούς μονάχα τις διαφημίσεις.
Γέμισαν τα πλακάκια της κουζίνας με συνθήματα.
Κάθε μέρα διαπιστώνεις πως σου λείπει κι από μια κάλτσα.
Την τρίτη εβδομάδα φοράς μια σακούλα jumbo στο κεφάλι και πας για δουλειά.
Είναι γεγονός... είσαι ο μεγάλος χαμένος.

"Jumbo, τα παιχνίδια είμαστε εμείς... κι είμαστε παντού ".

Ασφυξιογόνα αερικά...

2009-12-03T19:26:00.000-08:00

Είναι αυτό... που δεν είσαι πια 19, αλλά από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ακόμη μόνος μέσα σε πολλούς. Ακόμη να περιμένεις να σου χτυπήσει την πλάτη. Ακόμη να περιμένεις να σου χτυπήσει το κουδούνι. Έχεις μεγαλώσει τόσο... πολύ... πιά... Στα 19 περίμενες. Τώρα.. λυπάσαι!
Τους λυπάσαι. Σε λυπάσαι. Τα κοριτσάκια, τα χαριτωμένα που όλο γελάνε και γελάνε χωρίς λόγο και δεν έχουν ιδέα για τίποτα, αλλά είναι εξωφρενικά αστείο. Χορεύουν και πίνουν και πίνουν και χορεύουν κι άλλο. Κι εσύ δε ζηλεύεις. Λυπάσαι. Κι άλλο. Έπειτα στριμώχνονται σε γωνίες. Με εκείνο το αγόρι που σου άρεσε στα 19 και στα 20 και.. και.. Βαρέθηκες. Αγόρια μαστουρωμένα. Κρατάς την πολύτιμη μέθη σου, αλλά και πάλι βλέπεις, το βλέπεις καθαρά... Πότε δεν το κατάφερες. Δεν τις μπορείς τις γωνίες βρε αδελφέ. Δε θα το κάνεις ποτέ.

Είναι σαν όλοι να κρατούν το ίδιο πανό: Είμαι μόνος και απελπισμένος, γάμησέ με! Απουσία νοήματος και διαρκείς μοναχικοί θάνατοι. Δεν καταλαβαίνεις. Το κουδούνι χτυπάει τρεις, θα γίνεις κολοκύθα. Φύγε!

Και σε τρεις μέρες Κυριακή. Όχι, σαν τις άλλες... Ένας Δεκέμβρης έφυγε. Τώρα, καινούργιος. Άλλος. Ακόμη μόνος εσύ. Καρδιά και δόντια σφιγμένα. Τί σκατά θα γίνει μετά;

Όχι άλλες επέτειοι. Όχι άλλοι απολογισμοί. Όλα καινούργια. Όλα καινούργια;
Δίψα για εξέγερση.
Εγώ εξεγείρομαι, εσύ εξεγείρεσαι. Αυτοί εξεγείρονται;
Όλοι μαζί πάλι... και ο καθένας μονάχος του.. πάλι.

Κάτω από τα μεγάλα φώτα, κάτω απ' τις μεγάλες βιτρίνες. Στους αχανείς δρόμους. Όλα γυρίζουν. Εσύ φωνάζεις. Αυτός πέφτει κι όλο πέφτει. Αυτοί, στην καλύτερη των περιπτώσεων, πετούν δακρυγόνα. Εσύ πεθαίνεις κάτω από μαθητικά ουρλιαχτά. Σήκω. Σήκω.
Είσαι εκείνος με το κασκόλ. Πίσω απ' τον κάδο. Μπροστά απ' την τράπεζα.
Κι όλοι μόνοι.
Μια φωτιά ρε παιδιά.
Βοήθεια ρε παιδιά.
Εδώ πεθαίνουν ρε παιδιά.

Κάποιοι δε θα γυρίσουν. Πίσω. Θα τους φάμε. Δε θα μας φάνε. Πίσω...
Φώναξε! Κι άλλο... πιο πολύ..!

Σκούντα τον διπλανό σου. Μίλα! Είναι το αερικό που ονειρεύτηκες χτες βράδυ.

" Όσες κι αν χτίζουν φυλακές, κι αν ο κλοιός στενεύει.. ο νούς μας είν' αληταριό κι όλο θα δραπευτεύει.." .
Θα δραπετεύει;; Πές μου, αλήθεια...

Μύγα

2009-11-23T13:50:00.000-08:00

- Αδηφάγα πείνα για εμπειρία ονομάζεται η πάθησή σας, αναφώνησε περιχαρής ο παθολόγος.
Εκείνη άφησε ένα χαρτονόμισμα των 50 στο λευκό γραφείο και απομακρύνθηκε στις μύτες των ποδιών της.

Εκείνη το ήξερε εδώ και πολύ καιρό. Η πείνα της όμως αυτή παρέμενε ανικανοποίητη. Η πειναλέεα της όψη γινόταν αποκρουστική στους άλλους. Ήταν νηστική από φόβο. Κάθε που γύριζε σπίτι με μια καινούργια εμπειρία έχανε το μυαλό της. Σταμάτησε την περισυλλογή εμπειριών και πέρασε στη φάση της αβυσσαλέας πείνας. Οι παρενέργειες δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Άλλοτε εσωστρεφής και άλλοτε άγαρμπα και αγρίως εξωστρεφής. Κάθε της σκέψη μια κουτσουλιά στο παρμπρίζ του προσώπου της. Η μοναξιά και η μιζέρια της μούδιαζαν το μέσα της. Η παραμικρή παρέκκλιση από την καθημερινή της ρουτίνα μπορούσε ν' αποβεί μοιραία...

Πρωινό ξύπνημα το μεσημέρι. Κατανάλωση μεσημεριανού φαγητού μεταμφιεσμένου σε πρωινό. Έπειτα καφές και στρίψιμο τσιγάρου, πριν το στρίψιμο της βίδας.
Τηλεόραση. Τη-λε-ό-ρα-ση. Τηλεόλεόλεό...λε.. λέρα.
Στο σημείο εκείνο κατέβαζε ρολά.

Διακοπή για πέσιμο ρεκλάμας.

Έπειτα ξεκινούσε το μπογιάτισμα της μούρης. Κραγιόν κατακόκκινο. Σαρκώδη χείλη, έπρεπε να τα τονίζει της είχαν πει. Πήγαινε στη δουλειά. Βουρκωμένη πάντα. Έφευγε πεινασμένη. Όταν επέστρεφε στο παλιό δυάρι ή αλλιώς στο παλιοδυάρι, διπλοκλείδωνε την μπλέ πόρτα και κλεινόταν στο μπάνιο. Έμπαινε με τα ρούχα στην μπανιέρα και πλενόταν με τα δάκρυά της. Ανεξάντλητα αποθέματα.
Πάντα ονειρευόταν ότι μπαίνει στο γαμώσπιτο και την περιμένει κάποιος... Κάποιος με μια μεγάλη αγκαλιά. Κάποιος με μια μεγάλη αγκαλιά που δε σιχαινόταν τις μύξες της...
Από μικρή τρελαινόταν γι' αγκαλιές. Χανόταν στις γενναιόδωρες, ασφυκτιούσε στις ματζίρικες.
Κανείς δεν υπήρχε ποτέ πίσω απ'ο την πόρτα εξόν -αγαπημένη λέξη της γιαγιάς- από τη Μύγα της. Μοναδική συντροφιά των τελευταίων εβδομάδων, η Μύγα. Παρουσία διακριτική. Ποτέ δεν έκανε ερωτήσεις. Μονάχα άκουγε και ενίοτε την άκουγε...
Όταν μασουλούσε τα βράδια δημητρικά απ' το κουτί, η Μύγα καθόταν στα πόδια της. Όταν ξεβαφόταν, την παρακολουθούσε από τον καθρέφτη. Όταν κουβαλούσε το λαπιτόπιον στο κρεβάτι της για να δει αμερικλανιές, εκείνη καθόταν αθόρυβα στην άκρη της οθόνης. Συζητούσαν ώρες ατέλειωτες. Τις ώρες που δεν είναι ώρες, που οι κόρες των ματιών γίνονται μια σταλιά, που η θολόυρα του μυαλού γίνεται ψυχεδελική μαστούρα...

- Βαρέθηκα!, έσκουξε και η Μύγα πετάρισε πανικόβλητη.

- Βαρέθηκα ετούτη την πόλη που μοιάζει με σκηνικό από ταινία του Ντάριο Αρζέντο. Βαρέθηκα να σκοντάφτω πάνω σε ζαβά ζόμπι. Βαρέθηκα να ψελλίζω τετριμμένα τσιτάτα. Βαρέθηκα να περιμένω να ζήσω και μετά να περιμένω να πεθάνω. Βαρέθηκα να είμαι το πιο μίζερο παιδί του σχολείου, της σχολής...του κόσμου... Η πεισιθάνατη, η αυτοκτονίαρα, η καταθληπτικιά. Αυτή που σε τρομάζει ή θέλει να σε τρομάξει για να την παρατήσεις. Βαρέθηκα να είμαι εκείνη που θέλει τρυφερότητα, μα ζητάει αρρωστημένη λαγνεία.

Ρούφηξε τη μύτη της. Πήρε τηλέφωνο τη μαμά να της πει πως Ναι και σήμερα έφαγε και Όχι δε χρειαζόταν λεφτά. Άνοιξε την ντουλάπα και έβγαλε από μέσα τον σάκο-για-ταξίδι. Πέταξε μέσα ό,τι βρήκε μπροστά της, μέχρι και το κουρδιστό τρενάκι της. Έβγαλε τις παντόφλες, έβαλε αθλητικά. Έκλεισε τη Μύγα της σ' ένα πράσινο χαρτόκουτο. Κατέβασε το γενικό διακόπτη και τα ρολά των παραθύρων...

Κλείσιμο μπλε πόρτας. Διπλοκλείδωμα.

Βενζινοκίνητο Νανούρισμα...

2009-11-08T04:52:00.000-08:00

Δε θέλω ν' ανέβω αυτήν τη γαμημένη τη σκάλα, μονολόγησε.
Κάθε βράδυ η ίδια γαμημένη σκάλα.
Κάθε βράδυ μεθυσμένος.
Κάθε βράδυ αγκαλιά με τη χέστρα.
Ξερατά κι άλλα ξερατά.
Βότκες κι άλλες βότκες.
Τις νύχτες νανούριζε τον εαυτό του, σιγοψιθυρίζοντας :"Πουλάκια μου γειά σας είμαι ο αναρχικός της γειτονίας σας."
Στους άλλους δεν είχε ξεδιπλώσει αυτούς τους ασεβείς του πόθους. Και τί να τους έλεγε άλλωστε !; Απαλλοτριώνω, άρα υπάρχω !; Ο Χριστόφορος Μαρίνος θα τον έφτυνε στη μούρη. Ένας κακομοίρης μικροαστός ήταν που κεκέδιζε αντικαπιταλιστικές φανφάρες.

Αυτός ήταν. Αυτός ήταν ;

Το τσιράκι της εργοδοσίας , αυτός.
Πόσους κώλους μπορείς να γλέιψεις σε 6, σε 8, σε 10 ώρες ...;
Πόσες γκόμενες μπορείς να γαμήσεις σε μια νύχτα...;
Και αυτή, η καργιόλα η Μία που όλοι περιμένουμε, γιατί δεν έρχεται ποτέ..;!
Η αιώνια Βέρα του Νικολαϊδη, που τη βλέπεις στις πορείες και στις συναυλίες, αλλά δεν έρχεται κι όλο δεν έρχεται, κι όλο την αναζητάς. Ήθελε να κοιμάται και να ξυπνά μαζί της. Να κάνει ανούσιες βόλτες στο σπίτι και να πέφτει πάνω της. Συνέχεια πάνω της. Μέσα της.

Να την αγαπά όταν τα τρύπια του αθλητικά θα έχουν γεμίσει νερό. Να την αγαπά όταν το ραδιόφωνο θα παίζει Joy Division και εκείνος θα κάνει απόψυξη. Να την αγαπά και να είναι Πεμπτή και να έχει λαϊκή. Να την αγαπά τις Κυριακές με βροχή. Να την αγαπά και να έχει πονοκέφαλο απ' τα ξίδια της προηγούμενης νύχτας. Να την αγαπά όταν ο σκύλος χέζει στη φλοκάτη.
Να την αγαπά και ν' αντέχει. Να την αγαπά και να μην αντέχει.

Δεν αγαπά τίποτα πια. Προσπαθεί. Δεν τα καταφέρνει. Κάποτε, ίσως.
Τώρα αγαπά να μισεί. Τώρα μονάχα μισεί. Μισεί κι όλο μισεί. Γιατί μπορεί.
Μισεί τον εαυτό του. Το γαμημένο το αφεντικό. 8 ώρες 15 ευρώ. Τα υπόλοιπα αφαιρούνται, γιατί το ταμείον είναι μείον.
Και οι άνθρωποι, γίνονται ανθρώποι. Και οι γκόμενες πιστόλια. Και κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο μπαίνει στη ζώνη του ανελέητου λυκόφωτος.
- Είσαι πουστάρα ρε!
- Είσαι πουστάρα ρε!
- Γαμείς ρε ;!
- Γαμείς καλά ;!
Είμαι η πουστάρα σας ρε και κάθε μέρα γαμάω την αξιοπρεπειά μου από τον κώλο.
Ποιός είμαι ρε;!!
Ποιός;!
Ποιός;!
Αυτός που σερβίρει ασφαλίτες. Αυτός που σερβίρει φασιστοειδή ανδρείκελα. Αυτός που τον γουστάρουν οι τελειωμένες γκόμενες και του κλείνουν το μάτι οι ξεδοντιάρηδες μπράβοι.

Πρόδωσε. Προδίδει. Θα προδώσει. Εκείνους ρε, τους άλλους...
Κάθε γαμημένο λεπτό της ζωής του έπεφτε πάνω στο ρυτιδιασμένο μούτρο της καργιόλας της Ξεφτίλας.

Κάποτε έπεσε στα χέρια του ο μαγικός Τσελεμεντές...
Τρία μπουκάλια μπύρας του Οικοδόμου.
Βενζίνη και μπουκάλι.
Τα τζάμια έσπασαν. Τα μπυρόνια θαυματουργά. Η φωτιά εξυγιαντική.
Χαμογέλασε.
Έστριψε στη γωνία ανάλαφρος.
Στα επόμενα 200 μέτρα τον είχαν "δέσει"...
- Εγώ ναι, είπε και μεμιάς η θρυματισμένη αξιοπρέπεια κόλλησε.
Για μια στιγμή τον διαπέρασε ένα ρίγος διαβολεμένης ευτυχίας σα να δοκίμαζε τους λαχανοντολμάδες της γιαγιάς Μαρίκας.

Καμικάζι

2009-10-01T05:12:00.000-07:00

Οι φίλοι του τον αποκαλούσαν πάντα "αναίσθητο μόγγολο"... Τον τελευταίο καιρό όμως περίεργες αλλαγές διενεργήθηκαν εντός του. Θες που το κλίμα πήγαινε κατά διαόλου, θες που η Α.Ε.Κ. έχασε το πρωτάθλημα από το βρωμιάρη το γαύρο, θες η κρίση των 30... ανατρίχιαζε με τα πάντα.

Ανατρίχιαζε τα πρωινά που αντίκρυζε τους μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια του. Ανατρίχιαζε κάθε φορά που του χυνόταν ο ελληνικός καφές στο πατάκι της κουζίνας. Ανατρίχιαζε κάθε που άνοιγε το παράθυρο και αντίκρυζε το χοντρό μεσόκοπο γείτονα να ξύνει επιδεικτικά τ' αρχίδια του. Ανατρίχιαζε όταν έβλεπε τα μπογιατισμένα μαλλιά του Καρατζαφέρη και τον Άδωνη (όνομα, που φανερώνει το ατόφιο χιούμορ των γονιών του!) Γεωργιάδη να ιδρώνει σαν το γουρούνι και να εκσφενδονίζει πατριωτικό σάλιο, διαφημίζοντας τους θησαυρούς μιας αρχαίας ελλάδας. Ανατρίχιαζε κάθε φορά που άνοιγε την μπαλκονόπορτα και έβλεπε την Μαιρούλα απέναντι, με το σφιχτό της το κωλαράκι, να ποτίζει τα άνθη στο μπαλκόνι. (Αχ, ρε Μαιρούλα παράτα το κωλόπαιδο τον Κυριάκο ). Ανατρίχιαζε με τις πρωινές του καύλες. Ανατρίχιαζε κάθε φορά που άκουγε το "Every night" των Last Drive, πίνοντας τσίπουρα με το φίλο Χλαπάτσα στην ταράτσα. Ανατρίχιαζε κάθε φορά που τον έπαιζε για την Μόνικα την Μπελούτσι, άλλα έχυνε για το Αλικάκι του. Ανατρίχιαζε όταν αντίκρυζε το Αλικάκι γυμνό στο κρεβάτι να του ψιθυρίζει στ' αυτί: Γάμα με στα τέσσερα καργιόλη! Ανατρίχιαζε κάθε φορά που σκεφτόταν πως το Αλικάκι είχε πάψει εδώ και καιρό ν' ανατριχιάζει με την πάρτη του. Ανατρίχιαζε κάθε που περνούσε απ' τα Προπύλαια εν ώρα πορείας. Ήταν πια πολύ μεγάλος γι' αυτά. Όσο κι αν φωνάζουν ,"αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ"... Ανατρίχιαζε κάθε φορά που έβλεπε στο youtube βιντεάκια με τα δαρμένα 16χρονα. Ανατρίχιαζε κάθε φορά που άκουγε να μιλούν για τον Δεκέμβρη. Εκείνος τότε "διάβαζε" για το μεταπτυχιακό και ούτως ή άλλως ήταν πια πολύ μεγάλος γι' αυτά. Ανατρίχιαζε κάθε φορά που το αφεντικό του τον χτυπούσε στον ώμο. Ανατρίχιαζε καθώς κοιτούσε -όσο έφτιαχνε ένα campari soda- αυτόν τον γελοίο τον τύπο να τα ρίχνει στο Κατερινάκι, που ήταν φορτωμένο μ' ένα δίσκο γεμάτο τεκίλες. Ανατρίχιαζε όταν τα 18χρονα που κάθονταν στην μπάρα, έχυναν νερό στα στενά τους μπλουζάκια με αποτέλεσμα να πετιούνται ωσάν ακόντια οι απίστευτες ρώγες. Ανατρίχιαζε στο λεωφορείο, όταν ο ελεγτής ξεφτίλιζε τους μετανάστες και εκείνος δε μιλούσε, έπρεπε να μιλήσει, δε μιλούσε, δε μιλούσε, δε μιλούσε... Ήταν πια πολύ μεγάλος γι' αυτά. Το Αλικάκι είχε πηδηχτεί μ' όλους τους κοινούς τους φίλους. Εκείνος δε μιλούσε, δε μιλούσε, δε μιλούσε. Κι όλο ανατρίχιαζε και ανατρίχιαζε με το κάθε τι.

Έφτασε σε σημείο να πονά. Πονούσε κάθε ίντσα του δέρματός του, πονούσαν οι κρόταφοί του, οι παλάμες του ίδρωναν ανελέητα και κείνο το τρέμωλο έγινε ανεξέλεγτο. Η κατάσταση αυτού του μόνιμου ρίγους του τρέλαινε το μυαλό.

Ήταν Κυριακή, οι ανατριχίλες τον είχαν καθηλώσει για ακόμη μια φορά στον κόκκινο καναπέ με έναν νες στο χέρι. Ώρες αμίλητος. Σηκώθηκε τρέμωντας, παρατρίχα δεν σκόνταψε στο καλάθι των περιοδικών. Άνοιξε την ντουλάπα του Μάστορα. Παραμέρισε τα 12 κουτιά ανέγγιχτων προφυλακτικών και τράβηξε απ' το βάθος το σχοινάκι, που είχε αγοράσει απ' τα jumbo για να εξολοθρεύσει το νεοσύστατο μπυροκοίλι του. Κατευθύνθηκε στο σαλόνι. Κρέμασε σαν θηλιά το σχοινί απ' τον πολυέλαιο της γιαγιάς του. Στη θέα της αγχόνης ηρέμησε. Δεν τον διαπέρασε ούτε μια τόση δα μικρούλα ανατριχίλα.
Αυτό ήταν.
Σε λίγο τραμπαλιζόταν ανέμελος πάνω απ' το σκρίνιο που του είχε χαρίσει, το Πάσχα του '06, η θεία Μερόπη...

Το Διαβολικό Προσκοπάκι {μέρος 2ο}...

2009-09-13T06:37:00.000-07:00

Δυστυχώς για 'κείνο ο ουρανός παρέμεινε στη θέση του. Μονάχα η πινακίδα: " Πωλούνται μπάζα και δονητές μπετόν", ανέμιζε απειλητικά πάνω απ' το κεφάλι του. Η καρατόμηση θα ήταν μια κάποια λύση, σκεφτόταν καθώς προσπαθούσε να κρατήσει την ισορροπία του στο γλιστερό κατάστρωμα του παποριού Μπλε-ο-θεός-να-το-κάμει-Άστρο... Οι 10 ώρες πέρασαν βασανιστικά αργά με λίγα λόγια και πολλή μουσική. Ο στόχος επετεύχθει. Ο άμεσος και μακρόσυρτος εναγκαλισμός με τη χέστρα αποφεύχθει.

Ξημερώματα πάτησε το βρωμίλικο το σανδάλι στο Νησί.
Αίφνης σκόνταψε πάνω στον γνώριμο παλαιοπρόσκοπο ή παλιοπρόσκοπο και.. μεταμορφώθηκε στην κολοκύθα του 2007. Την μυξιάρα και κατσούφικη εκείνη κολοκύθα που είχε αναδειχτεί "Miss Όπου-Βρω-Το-Πουτανάκι-Τη-Σταχτοπούτα-Θα-Το-Αφήσω-Κουρούπα Κολοκύθα" για το 2007. Για μερικές στιγμές έγιναν το τρελό προσκοπικό δίδυμο που όλοι αγάπησαν. Το παλιοπροσκοπάκι όμως την κοπάνησε με το παποράκι της γραμμής... Εκείνο, το Διαβολικό έπνιξε τον πόνο του στα " ντολμαδάκια γιώργος".

Το Νησί δεν ήταν πια το ίδιο.
Τα πρωινά ξεχυνόταν με το Δώρο Παλαβό στις παραλίες, τσαλαβουτώντας με την κολυμβητική δεινότητα της Γεωργίας Βασιλειάδου...
Τα βράδια με την ίδια πάντοτε παρέα έμενε στο Κάμπι... πίνοντας με την αλκοολική δεινότητα του Ορέστη Μακρή...

Το Νησί δεν ήταν πια το ίδιο.
Όπου κι αν έστρεφε το βλέμμα του, αντίκρυζε απελπισμένα προσκοπάκια που εκλιπαρούσαν για λίγη αγάπη. Εκείνο, τα χλεύαζε και τα λυπόταν.
Κάθε φορά όμως που έμπαινε στην Όσα-παίρνει-ο-άνεμος Σκηνή του ένα δάκρυ άφηνε αλμυρό λεκέ στο πουά φανελάκι ...
Τότε έχωνε το κεφαλάκι στο υπνοκουκούλι του και ψιθύριζε:
"Δως μου λίγη ακόμα αγάπη... Είμαι ο βασιλιάς των Γελοίων! ".

Το Νησί δεν ήταν πια το ίδιο.
Η πικρίλα εντός του δεν υποχώρησε όσα choco banana κι αν καταβρόχθισε. Και ο σκύλος ο Κλουζώ του έπαιρνε τ' αφτιά με τις φωνές του. Είχε το ρυθμό μέσα του... Έφτιαχνε μαγικά μπαλόνια και δάνειζε το ρυθμό στο προσκοπάκι που στροβιλιζόταν με τη σειρά του γύρω του σαν υπνωτισμένο.
- Θα μου φτιάξεις έναν πιγκουϊνο??, του φώναξε.
- No penguins!!!, γρύλισε θυμωμένα ο Κλουζώ.
Εκείνο, του επέστρεψε το ρυθμό και έμεινε να τον κοιτά σκυθρωπό.
- Σαμπάνια και giant beans σ' όλο το μαγαζί!!, είπε ξανά εκείνος και το προσκοπάκι αναθάρρυσε.
Όσα giant beans κι αν έφαγε όμως, τα μάτια του συνέχισαν να στάζουν τις νύχτες. Αποφάσισε να μαζέψει τα συμπράγκαλα και να μπει στο πρώτο Μπλε-ο-θεός-να-το-κάμει-Άστρο.

Με τις τσέπες αδειανές, μια γαστρεντερίτιδα που το παλάβωσε και ένα εξωφρενικό πρήξιμο στο πόδι από τη Μάγια τη μέλισσα, επέστρεψε στην Πόλη. Στριμώχτηκε όπως όπως και όχι όπως πρέπει σ' ένα βαγόνι τρένου και με όση δύναμη του είχε απομείνει , φώναξε:
- Δως μου λίγη ακόμα αγάπη γαμώ την Παναχαϊκή μου!!!

Υ.Γ. : Τελικώς οι στενές επαφές με τη χέστρα δεν απετράπηκαν...

Το Διαβολικό Προσκοπάκι {μέρος 1o }...

2009-08-26T17:05:00.000-07:00

Εκεί γύρω στις αρχές του Ιούλη, στρίμωξε την παρδαλή του κουρελαρία σε ένα σάκο και κίνησε να συναντήσει τις Διακοπές. Να κάνει κι αυτό τα "μπανάκια" του βρε αδερφέ...
Κουρασμένο απ' την ατέρμονη ακινησία, πήδηξε στο βαγόνι του τρένου. Προορισμός η αμμουδερή ραστώνη.

3 μέρες, είπε. 2ο έμεινε.

Ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τη "φύση". Τα πουλάκια, τα δεντράκια και οι μελισσούλες του χτυπούσαν στα νεύρα. Αυτό που κυκλοφορούσε ωσάν τον Ιάπωνα στους δρόμους της πόλης, με δυο μάτια φωτογραφική μηχανή και το στόμα μισάνοιχτο με το μόνιμο σαλάκι κολλημένο στο πλάι, τώρα έγινε ο εκνευριστικά χαρωπός κατασκηνωτής του δάσους.
Πάνω δέντρα κι άλλα δέντρα... Κάτω χιλιόμετρα παραλίας...
Το μάτι παλάβωσε από τα χρώματα. Η γνώριμη γκρίνια έγινε μια πρωτόγνωρη ηρεμία και ένα ηλίθιο χαμόγελο αντικατέστησε το αιώνια κατσούφικο χειλάκι του. Ανά στιγμές, του γαργαλούσε την πατούσα κάτι σαν ευτυχία..
"Παπάρες", μονολογούσε.
"Οι γαμημένοι οι γίγαντες θα με πείραξαν!", επαναλάμβανε κάθε τρεις και λίγο.

Και οι μέρες περνούσαν ήρεμα στο γαλατικό χωριό της Ηλείας...
Το χαρωπό προσκοπάκι μαγείρευε μακαρονάδες στη φωτιά. Μάζευε ξυλαράκια και κοχύλια και δεν έλεγε να σταματήσει να γελάει. Έγινε κατάμαυρο από τον ήλιο. Δάκρυζε απ' τη χαρά του. Διάβαζε asterix υπό την σκιά των δέντρων. Κυνηγούσε τα μυστηριώδη φτερωτά κατσαρίδια. Τραγούδησε μπροστά στ' άλλα προσκοπάκια το ρεπερτόριο που προετοίμαζε για χρόνια μόνο του μπροστά στον καθρέφτη. Τα πρωινά έτρεχε πίσω απ' τη χνουδωτή Σουρτούκω, που με τη σειρά της έτρεχε πίσω από τον ηλιοκαμμένο πορνόγερο με το μαραμένο πουλί. Στα μαλλία του, τα γεμάτα άμμο και πευκοβελόνες, είχαν μετοικήσει κάθε λογής μαμούδια...

- Νομίζω πως ακούω φωνές από τα αστέρια...!, φώναξε μια νύχτα καθώς είχε ζαρώσει στην υγρή άμμο, κουκουλωμένο ως τ' αυτιά με το κουβερτάκι φλιτς.
- Με έχουν ξεκουφάνει, απάντησε περιπαικτικά το άλλο.
- Αστεροσκοπείο σωστό ρε πούστη μου!, αναφώνησε ενθουσιασμένο εκείνο.

Έπειτα τα αστερόπαιδα έκλεισαν σφιχτά τα μάτια, κούρνιασαν το ένα στην αγκαλιά του άλλου κάτω από το κουβερτάκι και ευχήθηκαν να τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι...

Ανήκεστος Βλάβη..

2009-06-28T13:47:00.000-07:00

Και ξυπνάς ένα πρωί και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως οι μέρες της αφθονίας σου είναι μετρημένες. Δε θα είσαι 23 για πάντα. Μα υπάρχουν κι άλλες ηλικίες ; Πρόβλημα. Κρίση Πανικού. Αρπάζεις τη χαρτοσακούλα (αχ-φτωχέ-μου-οικολόγε) που έχεις πάντα στο συρτάρι για ώρα ανάγκης και αρχίζεις να φυσάς και να ξεφυσάς. Έτσι. Αυτό είναι.

Breathe in. Breathe out.
Wax on. Wax off.

- Μίστερ Μιγιάκι με amoxil των 500 ml περνάει ;
- Κόψε τις μαλακίες Ντάνιελ Σαν-Τις-Αμαρτίες-Μου!

Ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα..;! αναρωτιέσαι. Κάποιοι φίλοι σου το είχαν πάθει στο παρελθόν, μα δεν έδωσες σημασία. Θα περάσει, μονολόγησες. Και να τώρα που σου χτυπάει την πόρτα. Δεν είχες σκοπό ν' ανοίξεις, μα τα χτυπήματα είναι εκκωφαντικά. Σου τρυπούν τ' αφτιά. Σε πέτυχαν στον ύπνο. Απροετοίμαστη.
Ποτέ δεν μπορούσες τις αλλαγές. Σου πήρε σχεδόν μια 10ετία να συνειδητοποιήσεις πως τελείωσες το δημοτικό. Πώς λοιπόν να καταπιείς το γεγονός ότι κόλλησες κι εσύ αυτό το μικρόβιο και τελικά δε θα μείνεις 23 para siempre ;
Ξεφυσάς. Στρώνεις αυτό το γελοίο τσουλούφι στα μαλλιά σου, που επιεικώς σε κάνει να μοιάζεις με τελετάμπυ. Χρειάζεσαι χρόνο. Με δόλιους και ανεξιχνίαστους τρόπους τον έχεις. Υπάρχει λοιπόν άπλετος χρόνος για να παρακολουθήσεις ρουφώντας τις μύξες σου, τους φίλους σου να μοντάρουν ξανά τη ζωή τους παράλληλα με τα έπιπλα του ικεα. Οι αποχαιρετισμοί σε προσμένουν στη γωνία.

" Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε...".

Και δωσ' του. Επόμενο ήταν. Η φοιτητομάνα η Μιρέλλα η Παπαοικονόμου έχει την τιμητική της τέτοιες περιόδους. Ξύπνα ! Δεν είσαι η Βίκυ Βολιώτη στο Λόγω Τιμής, αλλά η Μοζαμβίκυ στο Λόγω Βλακείας. Έπειτα σε ρυθμούς γιάνγκα θα χορέψουμε alltogether το χορό του πτυχίου. Το θες το γαμημένο. Η δόλια η μάνα στο έχει ζητήσει επανειλημμένα και επιμένεις να την αγνοείς. Αφού σου είπε η γυναίκα πως το σκρίνιο με το λευκό σεμεδάκι της προγιαγιάς δεν είναι σωστό να παραμένει άδειο. Θέλει γέμισμα.

Και θα μείνεις μόνη να χορεύεις τα μπλουζ της Στοιχειωμένης Πόλης. Και θα γαβγίζεις στις ψωραλέες γάτες μαζί με την Γγέλα την Λουγκόζι. Και κάθε φορά που θα περνάς απ' το Τρελομπαρμπέρικο της γωνίας θα δακρύζεις αντί να σκας στα γέλια. Θ' αρχίσεις να ταχυδρομείς στους φίλους σου τις άσπρες τρίχες των μαλλιών σου. Θα πίνεις μοναχικούς καφέδες χωρίς τις σοκολατένιες ελβετικές βάφλες. Θα γράφεις ανελλειπώς το Σκέφτομαι και Γράφω με μόνιμο θέμα : " Τί θα γίνω όταν μεγαλώσω κι άλλο..; ". Και κάπως έτσι θα περάσει άλλος ένας χρόνος στο πελοποννησιακό φέρετρο.

- Μίστερ Μιγιάκι μήπως περνάει με ceptrin ;
- Σκάσε και κολύμπα Ντάνιελ Σαν-Το-Πεθαμένο-Λικέρ!

Υ.Γ. : Ας μου λύσει κάποιος την απορία που με ταλανίζει (sic) για μήνες.. Τί εννούν οι Killers με το στίχο: Are we humans or are we dancers..?
Πάντως αν μου έβαζες το μαχαίρι στο λαιμό βρε αδερφέ και με ανάγκαζες να διαλέξω, σίγουρα θα επέλεγα το dancer. Εδώ στη Greezzzzzzze είμαστε όλοι χορευταράδες. Ολημερίς χορεύουμε. Ανήκουμε στα περίφημα μπαλέτα..στα Μπωλ(αυτά με τους κεφτέδες)Σόι(το σόι μου μέσα)...

Φτερά και Πούπουλα...

2009-06-06T08:41:00.000-07:00

Σάββατο πρωί. Ώρα 8. Βασιλίσσης Σοφίας. Εκλογικό παραλήρημα. Κομματοπερίπτερα παντού. Γιγαντοαφίσες μπουζουκόβιων ψηφοθήρ(ι)ων. Κενές. Πρέπει οπωσδήποτε να ξεθάψεις τα βελάκια σου...!

Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο. "Νέο" αίμα... Ζουράρις και Παπαθεμελής. Ενωμένες θα νικήσουν.
Πρώτα ο εργάτης ή ο (πο)λίτης ; Θεσμικά ερωτήματα.
Aleka + Alexis uber alles... Αέρας ανανέωσης και εκσυγχρονισμού...
Αέρας ;
Πνίγεσαι κι ο δρόμος γλιστρά από τα φέιγ βολάν.

Μέγαρο Μουσικής. Μετρό. Επόμενη στάση Μοναστηράκι. Ώρα 9.
Προσοχή στο κενό ρε...
Στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας ρε!
Βόλτα στην Ηφαίστου. Τα μαγαζιά δεν έχουν ανοίξει ακόμη. Πίνεις την πρώτη γουλιά καφέ και χαζεύειες τον κόσμο. Παππούδια με λευκά πουκάμισα και τιράντες. Καβουράκια φορεμένα στραβά. Εύθυμα γιαγιάκια με πεδιλάκια και κόκκινα νύχια. Γέλια και φωτογραφίες.
Εδώ δεν βλέπεις αφίσες, μονάχα παλιές επιγραφές. Γιουσουρούμ.
Πίνεις κι άλλη γουλιά καφέ. Μυρίζει νεράντζι...

" Φτεράάάάάάάάάάάάάά΄....!".
" Ε, καλέ φτεράάάάάάάά....!".
Η Ε. σκάει στα γέλια.
" Καλέ, ο Αντρέας η φτερού...!".
Ο Αντρέας λοιπόν περνά μ' ένα καρότσι γεμάτο φτερά ξεσκονίσματος.

Ποιός αγοράζει φτερά ξεσκονίσματος εν έτει 2009 ;;!

Η Ε. γνωρίζει τον Αντρίκο τη Φτερού εδώ και 30 χρόνια. Αιώνιος πλάνητας του Μοναστηρακίου, μεταφέρει φτερά και πίπουλα. Κανονικά τούτη την εποχή θα έπαιρνε τη Μαμά του και θα πήγαιναν στην Αιδηψό με τα Καπη για τα μπάνια τους. Η κυρία Λέλα αποδήμησε εις κύριον τον περασμένο μήνα, αφήνοντας τον Αντρέα μόνο με τα φτερά του...
Ο παππούς ο Πρίγκηπας τον πέιραζε κάθε φορά που περνούσε απ΄το μαγαζί με τα υφάσματα.
" Αντρίκοοοοοο....έλα να ξεσκονίσεις τα τόπια!", του φώναζε.
Και εκείνος απαντούσε : " Αχ βρε παλιομασκαρά...θα σε..θα σε..θα σε γαργαλήσω μέχρι θανάτου!".
Και ο Πρίγκηπας γελούσε.
Σ' ένα μήνα θα πάρει κι αυτός τη Βασούλα του και μαζί με τους άλλους "νεανίες" θα κάνουν εξορμήσεις στα καλοκαιρινά τα θέρετρα.
Το πρωί ο παππούς θα πηγαίνει τους μακρινούς του περιπάτους. Πάντα μόνος. Θα αγοράσει αχνιστό ψωμί απ' το φούρνο της Γεωργούλας. Η Βασούλα θα έχει πονοκέφαλο. Θα την τραβήξει ως την παραλία. Εκείνος θα φορά πάντα τα πλαστικά του παπουτσάκια της θάλασσας. Βλέπεις οι αχινοί καραδοκούν. Εκείνος θα βουτήξει. Η θάλασσα κάνει καλό στην καρδιά λέει. Εκείνη θα βάλει τα ζουμπουρλά δαχτυλάκια των ποδιών της στο νερό και θα τον σιχτιρίσει για ακόμη μια φορά ,αφού το νερό είναι απελπιστικά κρύο. Θα τον περιμένει στο δωμάτιο και σίγουρα θα τη ν πιάσει μιά σκοτοδίνη. Μεσημεριανός ύπνος. Το βραδάκι θα φάνε λουκουμάδες με - ντόπιο πάντα- μέλι στα Νούφαρα. Έπειτα θα την πιάσει από το χέρι και θα τη γυρίσει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Κάθε μέρα, επί ένα μήνα θα συμβαίνει το ίδιο...

Και εγένετο καλοκαίρι. Καλοκαίρι πυρετικό. Σε βρήκε με τα φτερά στραπατσαρισμένα απ΄το χειμώνα. Πηγαινέ τα στην μπαλωματού για τις απαραίτητες επιδιορθώσεις. Τίναξε τα πούπουλα από πάνω σου. Πάρε κουβαδάκι και αντηλιακό και ξαμολήσου στις παραλίες...
Με σύμμαχο εσένα λοιπόν, τον Ανδρέα τον Παπανδρέου -που αναστήθηκε λόγω εκλογών- , την τιμημένη εργατιά και τους οικολόγους : ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ ούτε ένα μπάνιο....σε γελάσανε κανείς δε θα χάσει τον ύπνο του...

Φτεράάάάά...

Μόχα...

2009-05-21T17:32:00.000-07:00

Είναι κάτι μέρες παράξενες, που για να σωθείς από σένα τα φορτώνεις όλα στα τραγούδια.

Και φτιάχνεις soundtrack (sic)... Μουσικό πρόγραμμα για να πας από το σπίτι σου ως το Ναό της Λίγδας "...κι η πείνα μου θηρίο.." και ονειρεύεσαι το σουβλάκι τίγκα στη μαργαρίνη..

Soundtrack όταν γυρνάς το βράδυ από τις τσιπουροεξορμήσεις.. Απογοήτευση του περαστικού άρα "..τίποτα δε χάθηκε ποτέ από κανέναν..". Ενθουσιασμός άρα "..tonight i' ll try to fall in love again..", και άλλα τέτοια καμμένα. Βεβαίως τα πιο εμπνευσμένα πλεηλίστια τα φτιάχνεις στη στάση του λεωφορείου. Εκεί στη ντάλα του ήλιου ,με τον ιδρώτα να έχει κολλήσει ανάμεσα στα φρύδια και να μη λέει να φύγει και την εξάτμιση του μαλάκα με το παπί που μαρσάρει για να ρίξει την ξώφτερνη γκόμενα δίπλα σου. Σ' αυτό λοιπόν το πραγματικά ειδυλλιακό σκηνικό σου έρχονται τα καλύτερα τραγούδια στο θολωμένο σου το μυαλό... Από το "λουλουδού μου ,λουλουδού μου είσαι πάλι εσύ στο νου μου.." μέχρι το Superstar των Sonic Youth...

Το λεωφορείο 'ερχεται και στο σημείο αυτό ξεκινάς να γυρίζεις το προσωπικό σου βιντεοκλίπι. Κάτι το εξωτικό πατρινό τοπίο, κάτι η θάλασσα ,κάτι το γεφυράκι του Ρίου τα πράγματα σοβαρεύουν ...Ξεροκαταπίνεις, συνθλίβεις το γελοίο μυγάκι που σου έχει ζαλίσει τον έρωτα και ετοιμάζεσαι να βιώσεις στιγμές βαθιάς μελαγχολίας.
Εκεί λοιπόν που το μάτι έχει θολώσει από τα γίδια και τα κατσίκια ( μάλλον ο Κέρουακ δεν είχε στο μυαλό του την πατρινή Πανεπιστημίου όταν έγραφε το On the road) τυχαία πέφτεις σε παρελθόντα μουσικά σου κολλήματα.
Εδώ είμαστε...

"Μόχα ο Τρελός ,ο Σοφός ,ο Θλιμμένος. Μόχα αυτός που όσο κι αν πιεί πια δε μεθάει, μες το λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος .Μόχα αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει...".

Εσύ, πόσους Μόχα ξέρεις ;

Περιστοιχίζεσαι από Μόχα. Καθημερινά, έδώ στη φούσκα της Πατρινέλας προσπερνάς δεκάδες Μόχα. Ένας απέραντος καταυλισμός γεμάτος θλιμμένους Μόχα που στοιβάζουν τα όνειρά τους πίσω από τα κάγκελα του λιμανιού, ανάμεσα στα γκλομπ των λιμενόμπατσων.

"Μόχα ο Τρελός ,ο Σοφός, ο Τελειωμένος. Μόχα αυτός που τον ξεχώρισε η μοίρα, τρέχει απ΄τα μάτια η σκουριά και η αλμύρα. Μόχα αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος."

Οι Μόχα είναι Τελειωμένοι και συνεχίζουν σε πείσμα όλων να τραγουδούν και να τραγουδούν με φωνές παράξενες και λόγια ξένα. Ξεκουφαίνουν τους "οργισμένους" πολίτες της μικρής Πατρινέλας, οδηγώντας τους σ΄ένα ξέφρενο τηλεοπτικό θέατρο. Στέκουν στην Όλγας χαμογελαστοί. Είναι ο Άμζα ο Αλγερινός που μιλάει γαλλικά. Πολιτικός πρόσφυγας. Γελάει. Όλο γελάει. Σε λίγες μέρες έχει γενέθλια. 24. Ο Τυπούκειτος του μαθαίνει ελληνικά κι εκείνος γαλλικά. Γελάει. Έχει περάσει περπατώντας τα σύνορα ξανά και ξανά και... Γελάει.

Εσύ, πόσους Μόχα ξέρεις;

Εδώ κάτω είμαστε συντονισμένοι στις φωνές των Μόχα που τραγουδάνε ευτυχισμένοι. Όλο το γαμημένο χωριό χορεύει στους ρυθμούς τους και καίγεται από τα πυρετικά τους βλέμματα. Τα γέλια τους θα αντηχούν για πάντα στο λιμάνι.

Φανέρωσέ μου τον Μόχα που κρύβεις κάτω απ' τη μάσκα που φοράς...

Υ.Γ.: "Μόχα", Παύλος Παυλίδης από τον δίσκο Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα.

Λουκουμάδες με τσίπουρο..

2009-05-16T05:56:00.000-07:00

Καλοκαίριασε στο Χωριό. Άρα..
Μη-Μένετε-Σπίτι το επικρατέστερο μοτο των ημερών. Οι επόμενες στιγμές θα περάσουν γεμάτες με βόλτες σε πλατείες ,στο αιώνιο μπαλκόνι της Κοντής και φυσικά στο Κάστρο. Τσιπουροκατάσταση. Πάντα χωρίς γλυκάνισο. Ο γλυκάνισος είναι για ερασιτέχνες κατά τον σοφό οδηγό του 6.

Και έπειτα συζητήσεις κι άλλες συζητήσεις. Και άντε στην Υγειά μας βρε παιδιά...
Γιατί πάνω απ' όλα Υγεία ,γιατί χωρίς την καλή Υγεία δεν πάμε πουθενά κι αν έχεις Υγεία έχεις τα πάντα. Είσαι πλήρης, χαμένος μέσα στα κλισέ.
Αφού λοιπόν βεβαιωθήκαμε όλοι πως έχουμε την Υγεία μας, ρουφήξαμε ανακουφισμένοι δυο γερές τζούρες απ΄τα τσιγάρα μας.
Ώρα λοιπόν ν΄ανοίξει για χιλιοστή φορά η συζήτηση περί εκπτώσεων , συμβιβασμών και προσωπικής ηθικής.

Τί είναι για σένα συμβιβασμός;

Να τρώω στεγνούς χοντρούς λουκουμάδες δίχως μέλι ,αντί για τα πολύχρωμα λουκουμάκια της γιαγιάς μου.

Στο εργοστάσιο λουκουμιών στη Γεροκωστοπούλου απέμειναν μονάχα τα τσίγκινα κουτιά τους και τα λογιστικά βιβλία των Αφων Αγγελόπουλων..

Πού πήγαν τα λουκούμια ρε παιδιά;;!

Μαζική μετανάστευση λουκουμιών στη Σύρο.
Και απομείναμε εμείς εδώ κάτω με τους θλιβερούς λουκουμάδες.. Λουκουμάς και βήμα. Βήμα και λουκουμάς. Κάθε είδους και για όλα τα γούστα. Ο απέναντί σου λουκουμάς -πρώην χωροφύλακας- που σε παίρνει μάτι την ώρα που απλώνεις, χαιδεύοντας την μπυροκοιλιά του που ξεχειλίζει απ΄την άσπρη τρύπια φανέλα του. Ο λουκουμάς στο ψιλικαντζίδικο της γειτονιάς με το βαμμένο μαλλί που βρίζει τα γυφτάκια που του κλεβουν τις ΙΟΝ και σου χρεώνει το γάλα όσο γουστάρει. Ο λουκουμάς στο λεωφορείο που καθαρίζει το αφτί του με το μακρύ νυχάκι του μικρού του δαχτύλου ,κάνει το σταυρό του μπροστά από κάθε εκκλησία που περνάει και απαιτεί από τον Αφγανό να κατέβει απ' το οχημά Του. Ο λουκουμάς που νοθεύει ακόμη και το τσίπουρο και σου σερβίρει τυροπιτάκια από την εποχή της Λωξάντρας.
Και πάει λέγοντας...

Ξανατσουγκρίζουμε τα ποτήρια... Στην Υγειά μας βρε παιδιά..

Σκότωσε και εσύ το λουκουμά που κρύβεις μέσα σου και άλλα τέτοια..Αντέχεις;

Στην Υγειά μας βρε παιδιά..και όποιος πει κακό για μας να του βγει το μάτι ωσάν λουκουμάς..